Boris McCutcheon
& the Salt Licks
Wheel Of Life

(Frogville, 2010, FVR-059)




01. What Ails You?
02. Clan Of The Sunflower
03. Boxspring Plow
04. No Place To Fall
05. Mullein People
06. Lee Harvey
07. California
08. Mark Twain
09. Peeler
10. Gila
11. Bad Road, Good People


Boris McCutcheon
& the Salt Licks
Bad Road, Good People

(Frogville, 2008, FVR-004)


01. The ballad of Rusty Strange
02. Small town blues
03. Big old world
04. Working on a Sunday
05. Waiting for the demons
     to die
06. Pony ride
07. Peace with the pines
08. The wicked things
09. The ballad of
     Natascha Kampusch
10. the monster that swam
     figure eights
11. I long (then I'm gone)
     - with Taj Mahal

"...De tekstuele actieradius beperkt zich niet alleen tot de desolaatheid van zijn Mexicaanse habitat maar handelt evengoed over een veelbesproken jongedame als Natascha Kampusch, het Oostenrijkse meisje dat door een halve gare werd ontvoerd en jarenlang opgesloten. Een huiveringwekkend relaas, waar je nekharen van overeind gaan staan. Eng of niet, het zijn dit soort liedjes die woestijnwolf Boris tot een fenomeen en deze plaat tot een voltreffer bombarderen.." - MARCEL HAERKENS, OOR


"...Na Off Track Betting van Nels Andrews is dit de tweede topper van het jaar uit de Lucky Dice-stal. Want met Bad People, Good People bevestigt Boris McCutcheon dat zijn voorganger Cactusman vs The Blue Demon (2006) geen toevalstreffer was. De elf vlijmscherpe nieuwe songs bijten zich pas na meerdere luisterbeurten in je brein vast, maar laten dan ook niet meer los.." - Johan Doove, het Financieele Dagblad


"...Op het ruim twee jaar geleden verschenen Cactusman vs The Blue Demon ontdeed de nu vanuit New Mexico opererende songer-songwriter zich al van het bluegrass folk en country imago. Beschikte McCutcheon, naar mijn mening, al over een soort van verborgen Eddie Hinton kick, op Bad Road, Good People scoort hij daarmee op geheel eigen wijze en uniek in zijn soort. Wat mij betreft overtreft hij daarmee zichzelf op deze plaat. .." - Jan Janssen, Real Roots Café


"...Bad Road, Good People is McCutcheons vierde en beste plaat. Nog organischer klinken de liedjes van de voormalig biologische boer. Je proeft het droge woestijnzand in zijn fijnste songs (Peace With The Pines) die vaak een dreigend randje hebben..." - Ronald Besemer, Plato Mania


"...Speciale aandacht verdient Ballad of Natascha Kampusch, waar het Oostenrijkse meisje dat jaren gevangen werd gehouden, een ijzingwekkende ode krijgt. ..." - Ariejan Korteweg , de Volkskrant


"De singer-songwriter die opgroeide op het platteland van Massachusetts, woont tegenwoordig in de gortdroge bergen van New Mexico. Dat is te horen aan zijn Americana-liedjes, die zijn beinvloed door Johnny Cash en Neil Young." - METRO


Boris McCutcheon
& the Salt Licks
Cactusman versus the Blue Demon

(Frogville, 2006, FVR-0038)


01. Volcanic Wind
02. Gloriously Tangled
03. Green Wish
04. Chicken Man
05. Deathgrip
06. Seeds & Candy
07. Pilgrim
08. Branded
09. Torn Faith
10. Don't Get Weird
11. Caves Of Burgundy
12. Hold That Thought
13. Charles Mingus Bird

"...een van de meest veelzijdige talenten die op deze aarde rondlopen... Een uur lang absolute topklasse." - Kees van Wee , HEAVEN


"...een plaat om in de war te raken. Zo mooi" - Dirk-Jan Arensman, PAROOL


"Zijn vorige (tweede) plaat When We Were Big riep de brandende vraag op waarom deze woestijnrat niet allang wereldberoemd is. Zonder de oplettende oren van het Nederlandse Americana-label Lucky Dice was dit bloedmooie werkstuk zelfs geheel onopgemerkt gebleven. Heimelijk dacht ik nog met een toevalstreffer van doen te hebben. Zo'n plaat waarop alles wonderbaarlijk op zijn plek valt en die een artiest (als ie ontzettend veel geluk heeft) slechts eenmaal in zijn leven maakt. Niet dus. Deze opvolger maakt duidelijk dat Boris McCutcheon een talent is waarmee serieus rekening dient to worden gehouden." - Herman van der Horst, OOR


"Alleen al door de geniale arrangementen is deze binnen twee weken opgenomen en gemixte cd een lust voor het oor." - Bart Jippes, NRC


"Maar zoals wel vaker met cd´s waarvan de speellengte langer dan de gangbare veertig minuten is en de diepste geheimen niet bij een eerste luisterbeurt worden prijsgegeven, laten Boris en consorten de luisteraar met een vreemd gevoel in de maag achter, dat eigenlijk alleen met een fenomeen als verliefdheid kan worden vergeleken...
...wat we hiermee beleven kan als pure magie omschreven worden, net zoals de concerten van Boris McCutcheon." - Maurice Dielemans, KindaMuzik.net


"Makkelijk gezegd: het is een Americana-plaat, maar dan wel eentje die grote songwriters laat horen (range: Captain Beefheart-Bob Dylan) naast een band als Calexico en tal van country-, folk- en soulvoorbeelden. Dat komt mede door de gruizige stem van McCutcheon, waarmee hij makkelijk genres overstijgt" - Bart Ebisch, HANX


"Boris ontstijgt met Cactusman Versus The Blue Demon het genre van de singer-songwriter en creëert zo'n beetje zijn eigen genre. Boris is Boris. En Boris is King!" - Peer Bataille, AltCountry.nl




Boris McCutcheon
When We Were Big

(Cactusman, 2003, LDM-0008)


01. Hitch a Ride
02. Beautiful Prison
03. Idiot Lights
04. Clumsy Kiss
05. Slow Diablo
06. Sad Mountain
07. Santa Rosa Plums
08. Gift Horse
09. Fine Suede
10. Mole in the Ground
11. Pumpkin Farmer of Half Moon
12. Hurt
13. Meet Me
14. Diablo Waltz


"Met invloeden die uiteenlopen van Johnny Cash tot Calexico maakt McCutcheon zijn slome 'desert folkcore', die op zijn tweede album "When we were Big" bijzonder fraai uitpakt. Even goed thuis in akoestische walsjes als in elecktrice countryrock, schets hij een landschap waar de zomer nooit voorbijgaat en waar geluk bestaat uit een regendruppel op de huid van een geliefde. Geen muziek die schreeuwt om aandacht, een aanwinst voor wie vond dat de artistieke pretenties van Calexico en Lambchop recentelijk iets te ver waren doorgeschoten."
    Jan Vollaard NRC Handelsblad


"Zelden is de geest van het wonderlijke landschap van New Mexico zo subliem tot leven gewekt als in deze veertien miniatuurtjes. Boris brengt zijn even aardse als surrealistische lyriek met de stem van een hete woenstijnwind en hult zijn songs in gruizige, atmosferische en tegelijk bijzonder rijke instrumentaties. Eem staaltje magisch realistisch schilderen met behulp van een bonkende ritmesectie, rauw resonerende (slide)gitaren, banjo's, lapsteel, mandoline, orgels, piano, bellen n xylofoon-accenten. En toch weet hij al die wonderlijk mooie mozaiekjes op de vierkante centimeter vrijuit te laten ademen. Daarbij moeten we met een achteloze vinger naar Steve Earle, Neil Young en Dylan wijzen. Maar dat doen we slechts om de kwaliteitsmaat van de songs aan te geven. Want in essentie is deze woestijnbloem honderd procent Boris. Laat 'm thuis rustig groeien. Heet aanbevolen."     Herman van der Horst OOR


""Rock, country en folk wisselen elkaar af of vullen elkaar aan binnen de donkere, macabere liedjes vol weemoed, die telkens weer anders ingekleurd worden. Halverwege horen we plots een soulgetint liedje (Santa Rose Plums). Zonder de andere liedjes tekort te willen doen; dit is het beste gedeelte van de plaat. Op dat moment realiseer je je pas goed wat voor een groot talent deze Boris McCutcheon wel niet is. Haal hem snel in huis."
    Bart Ebisch Heaven


"In veertien nummers laat deze voormalige bioboer en ontwerper van irrigatiesystemen je alle hoeken van de rootsmuziek zien. Van de babbelballad Hitch a ride, die wel wat van het kalm dromerige van Lambchop heeft, tot mooie country(blues)- liedjes als Beautiful prison en Idiot light en van het met rockgitaren en dito uithalen opgesierde Clumsy kiss tot het spaghettiwesternwalsje Slow diabolo. En halverwege zingt-ie ineens het heerlijke soulliedje Santa Rosa plums!"
    Dirk-Jan Arensman PAROOL


Boris McCutcheon
Mother Ditch

(Cactusman, 2001, LDM-0009)


01 Standin' So Still
02 Lonely Boy/Greener
03 Eden's Brow
04 Handyman
05 Acequia
06 Choppin Wood
07 Red Bone Pond
08 Surfball
09 Heart of the Grove/ Charles River Song
10 Fastened


Boris McCutcheon
& the Salt Licks


Boris McCutcheon & the SaltLicks
live oktober 2012


Foto's



home

Boris McCutcheon Ruim twee jaar na zijn laatste album Cactusman vs The Blue Demon is McCutcheon weer in beeld met een nieuw werkstuk, want dat zijn de albums van Boris. Zorgvuldig met de hand geplukte verhalen worden geschaafd en geschuurd in de juiste vorm en vervolgens omlijst met een kleurrijk pallet van arrangementen. Zodat ze je in hun volle verbeelding kunt consumeren. Soms denk je bij een eerste luisterbeurt, “wat doet hij nou?” Maar na enkele draaibeurten wordt je onherroepelijk de wondere wereld van Boris McCutcheon binnengezogen. Zijn talent voor tekst en melodie zijn onberispelijk. Zijn muziek is rauw, intens en sfeervol. Hij is gezegend met een stem die gruizig, warm, kalmerend en soulvol tegelijk is. Een stem als geen ander eigenlijk. Boris zijn roots liggen op het platte land van Massachusetts, maar hij heeft zich inmiddels al enige tijd geworteld in de bergen van New Mexico, de plek waar zijn muzikale ziel zich het meeste thuis voelt. Vandaar dat de term New Mexicana opduikt bij het omschrijven van zijn muziek. Toch doet zo’n omschrijving bij Boris McCutcheon toch nog te kort, want hoewel de hoofdmoot Americana is, zijn er vele verschillende invloeden te horen op dit nieuwe album. Folk, blues soul, country, pop, rock zelfs een vleugje franse musette (in Wicked Things) en een vleugje Hawaiiaans (in Waiting For The Demons To Die). Je zou er als artiesten referentie ook invloeden van Leonard Cohen, The Beatles, Steve Earle, Howe Gelb en Neil Young in kunnen horen. Maar eigenlijk is Boris zijn stijl echt uniek en origineel. De stemmingen in de liedjes zijn heel verschillend en variëren van zwaarmoedig, uitbundig, cynisch, persoonlijk tot gejaagd. Zijn inspiratie vind hij in het dagelijks leven, soms tijdens een reis, soms in een dorpje om de hoek, in een droom of soms raakt een verhaal uit de krant hem dusdanig dat dit tot een liedje leid. Zoals het verhaal van Natascha Kampusch, het Oostenrijkse meisje dat 8 jaar gevangen werd gehouden door haar ontvoerder resulteerde in een zeer aangrijpend nummer. Ook de kluizenaar Rusty Range uit de omgeving waar Boris opgroeide kreeg zijn eigen ballade. In het aanstekelijke Smalltown Blues, wordt het leven in een klein dorpje vol “tante Bep” types en andere roddelaars aan de kaak gesteld. In de pikdonkere murderballad Wicked Things wordt een heks die dood en verderf zaait onthoofd en met wortel en al uitgeroeid. I long gaat over een droom die Boris had en het was dan ook een droom maar tevens ook werkelijkheid dat de legendarische Taj Mahal hem bij de opnames kwam vergezellen en de mondharmonica partijen voor zijn rekening nam. Een andere vorm van inspiratie vond Boris zelfs in het zorgen voor zijn eerste kind, zijn dochter Neve McCutcheon. Tijdens het eerste jaar van haar leven bracht Boris veel tijd met haar door en ontspande Big Old World uit zijn brein, het is een soort spin-off en duel naar de Disney classic It’s A Small World After All. Bad Road, Good People is Boris zijn vierde album en het is opgenomen in de Frogville studio’s in Santa Fé, New Mexico. Niet ver van de wildernis waarin hij tegenwoordig woont met zijn gezin. En de ideale plek voor Boris om zijn veelzijdige grensoverschrijdende muziek ter wereld te brengen. Omringd door Multi-instrumentalisten als Brett Davis en Kevin Zoernig en de solide creatieve ritmesectie van Jeff Berlin en Susan Holmes maakt hij zijn muziek waar die constante droge woestijnbries doorheen lijkt te waaien. In die wervelwind van authentiek klinkende instrumenten, oude galmende piano’s en wurlitzers en resonatorgitaren, (vermoedelijk in een cactus geplugd) zanderige harmonica’s en banjo’s gooit Boris elke vorm van ego uit het raam en creëert hij een harmonie van akoestiek, gedachten en traditionele instrumententen en blaast hij een oud genre nieuw leven in.

Bad Road, Good People - Song descriptions:

01. The Ballad of Rusty Strange
This is the true story of a modern day hermit who has lived in a Cape Cod harbor in a flat-bottomed Chinese junk for over 30 years.

02. Small Town Blues
Written about the daily struggles of living in a small island community.

03. Big Old World
This is one of the songs I wrote while caring for my infant daughter for her first year. It’s obviously about her and it’s a spin-off combating the Disney theme song “It’s a Small World After All”.

04. Working On A Sunday
A song I wrote in five minutes in Escalante, Utah while working with my wife on a Sunday and not being very happy about it.

05. Waiting For the demons to Die
A spiritual song about purging yourself of personal demons so you can nurture your loved ones without anger.

06. Pony Ride
I wrote this song in a terribly depressed state. It came to me in minutes after passing a Mexican on the roadside here in New Mexico selling pony rides. It cheered me up to see him.

07. Peace with The Pines
The most personal song on the album. Taking place in the ocean of night. It’s about the human condition confronting the wilderness and personal demons and being swallowed up by the cosmos.

08. Wicked Things
A fairy tailish song about defeating a witch who assassinates her enemies with the wicked things. She commands all things thorny and poisonous. You could say the wicked things grow from the empty place inside her.

09. Ballad of Natascha Kampusch
My interpretation of the true story of an Austrian girl kidnapped and held.

10. The Monster That Swam in Figure Eights
Embellishment of a true story of a seventeen foot great white shark that mysteriously entered a sacred bay where children play off the coast of Massachusetts. It’s presence was made known to the entire world. It moved in strange figure eight shapes. It didn’t really die in the end, as I moved the story back 100 years to contemplate what people would have done then. It’s a story that draws inspiration from the epic Coleridge Poem“They Rhyme of the Ancient Mariner”. It’s a very strong theme. Why do we kill and destroy what we don’t understand?

11. I Long (then I’m Gone)
A dream song. A collage of recurring dreams and themes I’ve had.



distributed by Lucky Dice Music