"Wat dus zeker gebleven is, dat is die prachtige zangstem, die mede verantwoordelijk is voor die soulvolle sound. Een stem die tegelijkertijd ook lekker rauw is. En Mountains/Forests biedt nog veel meer vocaal moois: samenzang en achtergrondzang! Die zijn een enorme meerwaarde voor de muziek op het album. Mensen die vaker mijn recensies lezen, die weten wel hoe dol ik ben op goed uitgevoerde samenzang. En dat is op dit album dus absoluut te horen. De engelachtige stemmen van Allison Russell en Michelle McGrath zorgen voor die associatie met gospel en met de soulvolle seventies sound. Ze zorgen voor bijna veertig minuten aan heerlijke muziek! De drie sterren waren al "in the pocket". Met die samenzang, de mooie composities en de uitvoeringen van de tien nummers is het niet meer dan logisch om er nog een dikke ster bij op te tellen, waarmee het totaal op een knappe vier sterren komt." Norbert Tebarts, Written In Music "Het album Mountains / Forests laat zich het best omschrijven in een woord; luistergenot. Vlotte zang, pakkende tunes, veel snarenrijke versiering door mandoline, banjo, dobro en diverse gitaren. Een overwegend akoestisch gebeuren bovendien." Rein van den Berg, Johnny's Garden "Ten opzichte van het zijn werk met The Clouds zijn de liedjes op deze plaat wat akoestischer. Iets meer banjo's, dobro's enz. Belangrijkste troef is de stem van JT. Vergelijk hem maar met iemand als Grayson Capps, maar dan veel lichter. Zo'n blanke soulstem met een licht rafelrandje. Zo nu en dan klinkt de muziek op deze plaat zelfs een beetje naar het oude werk van Van Morrison, terwijl het liedje North Star niet misstaan zou hebben op het vroege plaatwerk van Neil Young. En als je dan weet dat een van de dames van Po' Girl de achtergrondvocalen voor haar rekening neemt weet je dat je iets bijzonders in handen hebt." Hugo Vogel, AltCountry.nl "JT Nero (Jeremy Lindsay) is in Nederland te zien geweest als gast van het Canadese Po' Girl. De hechte band met Po' Girl klinkt vanaf de eerste seconde door op zijn nieuwe album. 'Mountains/Forests' kwam dan ook spontaan en binnen drie dagen tot stand in een kleine houten studiohut ergens in Wisconsin, waar JT en zijn band en ook Po' Girl een weekje even niet op tournee hoefden te zijn. De rol van Po' Girl is niet eens zo groot, maar maakt het verschil. De gitaar van Ben Sidelinger geeft de muziek kleur en zodra de begenadigde zangeres Allison Russell in de achtergrond opduikt promoveert JT's folk naar de eredivisie." Peter Hovestad, Leidsch Dagblad/Gooi- en Eemlander/Haarlems Dagblad/Noordhollands Dagblad
"Een heerlijke, opzwepende mix van stijlen, waarbij het terugkerende sausje soul het gerecht volledig op smaak brengt. Hoe dan ook, Caledonia heeft zich verzekerd van een plek in de top10 van 2010!" Norbert Tebarts, Written In Music "Sly Stone soul meets Gram Parsons heartbreak." ~ Albuquerque Arts "Caledonia is ten songs of something a little bit country, a little bit soul, a slight jazziness, a glug of Motown and it is all wrapped up with tenderness. There are moments of nostalgia hidden away but it still gives a modern pop hint. You’ll just have to buy it." ~ Americana UK "JT and the Clouds will suit fans of The Band, 'The Basement Tapes', Memphis Soul and Willie Nelson." ~ Word Magazine "Hun door de band genomen sterk ritmische muziekjes stuiteren op nagenoeg onweerstaanbare wijze speels heen en weer tussen genres als soul, country, roots pop en rock. Openingsnummer Fever Dream is zo rete-aanstekelijke 'witte-mannen-R&B', gebracht met een vette knipoog aan het adres van genregroten als een Curtis Mayfield en een Sam Cooke, Funeral blijkt extreem catchy roots pop, zoals bijvoorbeeld ook een Brendan Croker die ooit nog serveerde, Low July harkt al rockend een eindje terug in de tijd richting jaren zeventig, I Have Heard Words dient wat ons betreft te worden aangeprezen als country soul van ergens in de buurt van de bovenste plank, het bevreemdende Playin' Dozens herinnerde ons op de een of andere manier aan The Band en toch ook weer niet, How It Runs leerde dan weer dat genres als roots rock en soul echt niet zo ver uit elkaar hoeven te liggen als algemeen wordt aangenomen en titelnummer Caledonia is gewoon superlekkere gitaarzwangere rock & roll tout court. En dan hadden we het nog niet eens over The Wolf, ons inziens het allerbeste nummer op een plaat vol met kleine juweeltjes. Daarin wordt ingehouden op bijzondere fraaie wijze een brug geslagen tussen zo ongeveer alle hierboven al opgesomde genres. Groots gewoon!" **** Benny Metten, CtrlAltCountry.be |
| ||||||||||||
JT Nero is zowel de frontman van het meer soulgeorienteerde ensemble JT & The Clouds als van het roots trio JT Nero. Met Caledonia, het afgelopen jaar uitgebrachte album met
the Clouds, ontving hij al zeer lovende recensies in zowel Noord Amerika als in Europa. Bovendien werden zijn prachtige songs ook al door vele andere muzikanten opgenomen o.a. door The Be Good Tanyas
en Po' Girl. JT Nero heeft een soulstem en maakt een muzikale mix van rootspop, soul, folk en americana. Dat leverde hem de klassificatie "Sly Stone meets Gram Parsons heartbreak" op.
De soul invloeden kreeg de boomlange roodharige JT (echte naam Jeremy Lindsay) als kind mee van twee van de bekendste Harlem Globetrotters: Meadowlark Lemon and Curly Neal. JT's vader speelde
namelijk bij The Washington Generals, het team dat mee reisde met The Harlem Globetrotters en avond na avond op clowneske wijze door de legendarische Globetrotters werd afgemaakt.
In de bus na de wedstrijdshows draaiden de Globetrotters doo wop, soul en spirituals en achterin de bus zat de kleine JT het allemaal prachtig te vinden.