"Op 'Animal Boy' vermengt hij kalm rockende indiepop met de Texaanse singer/songwriter-traditie. Zijn liedjes nodigen uit tot meefluiten en meedeinen, zijn teksten zijn vrijwel allemaal droogkomisch en wat een prettige zangstem: licht hees maar toch helder, alsof we hier met een opgeruimd jonger broertje van 'E' van Eels te maken hebben." "Verder stonden op de gastenlijst voor 'Animal Boy' ook nog Danny Malone, Scrappy Jud Newcomb, Rhonda O'Donnell, Freedy Johnston, Sara en Roger Wood, Southpaw Jones, Seela en Tom Pearson. Zij werkten met z'n allen mee aan een schijfje dat eenvoud op subtiele wijze verheft tot genialiteit. De omschrijving "Warm aanbevolen!" is hier meer dan ooit terecht!" "De multi-instrumentalist (en ex-elektricien) heeft wel wat weg van Eels, dankzij z'n stem, het heldere geluid, de originele wendingen en de droge humor. Maar deze import-Texaan houdt het al met al een stuk zonniger, of minder gek zo u wilt. Topper van zijn nieuwe album 'Animal Boy' is het simpele 'For Angela', zijn geestige open brief aan de klachtenafdeling van multinational Wal-Mart." "Hoe ze het elke keer weer voor elkaar krijgen weten we niet, maar wederom is men er bij Lucky Dice in geslaagd een singer-songwriter te vinden die uw aandacht verdient. Matt Sever luidt zijn echte naam en ja, hij was ooit elektricien van beroep, maar als Matt The Electrician kan hij onsziens veel meer mensen gelukkig maken. Animal Boy is alweer zijn zesde cd, maar wel de eerste die ons hier bereikt en dat is niks te vroeg want de aanstekelijke folkpop die hij hier laat horen zal iedereen met enig gevoel in zijn donder uitermate vrolijk stemmen. 'Paul Simon meets Eels on prozac', luidde de omschrijving die onze platenboer eraan gaf en eigenlijk kunnen we ons daar wel in vinden, aangezien Matt tijdloze liedjes a-la Paul Simon kan schrijven, met het inventieve van Eels, maar dan een stuk vrolijker. " "Uit de Americana enclave Austin maar van een andere muzikale orde, Matt bespeeld een indrukwekkend arsenaal aan snaar, toetsen, blaas en percussie instrumenten dat resulteert in een kleurrijk maar toch niet kakelbont klankbeeld. Zijn versie van faithfully is fabuleus en met zijn melodieuze zingen komt Sever met het popgevoelige Animal Boy dicht in de buurt van Paul Simon en vaker nog Eels, iets wat eigenlijk wel mag gelden als een regelrechte aanbeveling." "Matt krijgt het voor mekaar zonder gekunstel en speelse eigen stijl te ontwikkelen. Daardoor kan Animal Boy vele genres aanspreken en toch niet tot één worden gereduceerd. Dat zijn natuurlijk de baten van de vrijheid van een singer-songwriter, maar het is niet iedere muzikant gegeven daar zo mee om te gaan. Matt schreef met Animal Boy een begenadigd kleinood, gemaakt voor sfeervolle kleine momenten. Er is niets mis met hard werken, na dit album nodig je Matt the Electrician echter niet langer als arbeider uit; dan liever een gitaar in plaats van werktuigen en een paar innemende deuntjes." "Wat dit is? Americana singer-songwriting, ongetwijfeld, maar dan wel ver van een heel uitgepuurde soort. Daar noemen ze zoiets 'folk'. Een tot het einde toe hartverwarmende plaat die je niet moe wordt, een feel good plaat, maar dan wel een om de juiste redenen. En dat van een electricien... Er zijn geen zekeringen meer in het leven!" |
| ||||||||
Matt Sever groeide op in San
Francisco, waar hij zijn jeugd doorbracht met een obsessie voor
Woody Guthrie en the Hollies. Zijn ouders, opmerkzaam voor zijn
interesse voor muziek, vonden voor hem het 'juiste' instrument in de
garageopruiming van de buren: een glanzende trompet die Matt op zijn
vijfde kreeg zodat hij ook zelf muziek kon maken. Uiteindelijk bleek
de trompet toch niet helemaal Matt's keuze en moest later in zijn
jeugd het veld ruimen voor zijn echte liefde: de gitaar. Sindsdien
zijn de gitaar en zijn stem de voornaamste instrumenten geworden,
maar lang niet de enige. Zelfs de trompet kreeg een latere rentree
in zijn muzikale loopbaan. Matt verhuisde naar Austin,Texas voor de
muziekcultuur aldaar en vond er werk als elektricien. Naast zijn
werk probeerde hij af en toe een gig te vinden in een van de
vele cafés in de stad. Hij werkte lange dagen van zonsopgang
tot zonsondergang in de snikhete Texaanse zon om de mensen in de
stad te voorzien van bedrading en verlichting. Vaak was er dan geen
tijd om zich te douchen of om te kleden om op tijd te zijn voor zijn
optreden. Hij begon dan zijn set met een verontschuldiging voor zijn
zweterige voorkomen en zei: "Hallo ik ben Matt en ik ben een
elektricien". Dus noemde men hem Matt The
Electrician. Hij vond een zekere nobiliteit in zijn
verklaring, zelfs als er niemand dicht bij het podium wilde zitten.
Er is ten slotte niets mis met hard werken voor je geld.