25 april 2017
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Fred Eaglesmith

            Lance Canales & the Flood

            Dan Stuart & Antonio Gramentieri








* tips

Amelia Curran - Watershed


Prachtig album dat bij elke draaibeurt
meer van zijn schoonheid ontvouwt.



Dat Canadezen goed zijn in melancholie daarvan is niet alleen Ron Sexsmith (zie onder) een goed voorbeeld maar ook zijn vrouwelijke collega Amelia Curran is daar erg goed in. Haar vaak zeer persoonlijke teksten weten je tot op het bot te raken. Haar scherpe teksten vertellen over frustratie, internet bullebakken, depressie, onrechtvaardigheid en ook over die man met dat rare haar, teveel testosteron, te weinig hersenen en te weinig respect voor vrouwen. Hoewel Amelia de afgelopen jaren erg actief is geweest om aandacht te vragen en te pleiten voor meer hulp voor mensen met geestelijke nood, iets waar ze zelf ook soms mee worstelt, bleek ze voor het schrijven van nieuwe songs toch juist echt de rust nodig te hebben. Pas toen ze de rust nam om gewoon eens een hele dag niets anders te doen als de was, ontstond er ruimte voor haar om even op adem te komen en daarna kwam ook de inspiratie weer. Het poppy en uiterst catchy klinkende liedje Gravity lijkt misschien een voorbode van een heel hip album te zijn maar dat is het niet. Het is alleen misschien wel een ietsje meer aangekleed met lazy drums, elektrische gitaar en blazers maar Watershed is absoluut een echt Amelia Curran album met ook prachtige kleine liedjes zoals Act of Human Kindness en Try maar ook een beetje soulvol venijn in No More Quiet. Watershed is wederom een prachtig album dat met elke draaibeurt meer van zijn schoonheid ontvouwt. (Sandra Zuidema)

'Watershed' is CD van de maand mei !

Video: Amelia Curran - Act Of Human Kindness
Video: Amelia Curran - Gravity
Ron Sexsmith – the Last Rider


Heerlijk zwelgen in Ron's tijdloze melancholie.


Ron Sexsmith volgen we al vele jaren, zijn prachtige melancholische en zeer melodieuze liedjes klinken nog regelmatig op de burelen hier. Veel van de liedjes op zijn oudere albums zoals Cobblestone Runaway, Blueboy, en Destination Unknown blijven tijdloos mooi en perfecte folkpopliedjes. De laatste paar jaar probeerde Ron het allemaal een ietsje hipper te maken, wat we eigenlijk jammer vonden want zijn stem past juist zo goed bij die nostalgische melancholie. The Last Rider heeft echter juist weer die heerlijke drive van nostalgie te pakken. Hij nam het op met een van zijn vaste companen Don Kerr die eigenlijk zijn perfecte muzikale zielsverwant is. Hun stemmen mengen ook prachtig, als een weldadige zalf voor de ziel of zoals de broertjes Gibb dat vroeger deden. Eigenlijk geeft The Last Rider je ook wel een hoog zeventiger jaren retro gevoel, maar dan zonder dat het gedateerd klinkt. Ik kan niet wachten op die zwoele zomeravonden waar ik onderuit gezakt met een glaasje heerlijk wegglijd met Ronnie onder een parasolletje en zwelg in deze heerlijke melancholie. (Sandra Zuidema)

Video: Ron Sexsmith - Radio
Rodney Crowell – Close Ties


Close Ties heeft alles waar een muziekliefhebber blij van wordt.


Mensen, mensen, mensen …… dit valt amper te bevatten. Rodney Crowell trekt nagenoeg zelfstandig het niveau van ”ons aller” genre naar boven. Hij doet dit onder meer door herinneringen naar boven te halen. Herinneringen aan zijn vroege jeugdjaren openen in een lekkere uptempo beat het album met East Houston Blues. Zijn leermeesters van weleer, Townes van Zandt en Guy Clark, musici die hem geïnspireerd hebben, komen in zijn nieuwste songs voorbij. Het waren die vroege jaren zeventig waarin zijn ontluikende ambities werden aangewakkerd. Het was in die periode van zijn leven dat de bodem voor zijn muziek van essentie werd voorzien. Rodney’s geheugen is wellicht nog zoeter waar het Guy’s echtgenote, Susanna, betreft. Naar het schijnt hadden zij een speciale band. Susanna haalde het beste uit hem naar voren. Crowell loopt al een tijdje mee, en heeft al verschillende mooie platen afgeleverd, en eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat hij platen als The Houston Kid of Fate’s Right Hand nog zou evenaren, maar Close Ties is wederom een mooie verzameling aan persoonlijk getinte nummers geworden. Ook muzikaal en productioneel valt veel te genieten. Vooral de snaararrangementen zijn opvallend mooi gedaan. Gastrollen zijn op dit album weggelegd voor ex-vrouw Rosanne Cash, John Paul White en Sheryl Crow. Die laatste laat zich beluisteren in het zoetgevooisde duet I’m Tied to Ya’. Crowell heeft zich altijd graag omringd met vrouwen. Zijn vier dochters en twee kleindochters horen onontbeerlijk bij die entourage. Wijsheid komt met de jaren, en dat blijkt uit Crowell’s teksten. Zij woorden lijken nagenoeg vanzelfsprekend tot zinnen gevormd. Forty Miles from Nowhere is echter slechts één van de vele hoogtepunten. Close Ties is een album geworden waarbij een recensent zich moet afremmen, anders ontstaat een clichématige euforie. Close Ties heeft alles waar een muziekliefhebber blij van wordt. Rodney Crowell bloeit enorm op in de herfst van carrière. Sterke individuele nummers en een coherent geheel. (Rein van den Berg)

Video: Rodney Crowell - "It Ain't Over Yet (feat. Rosanne Cash & John Paul White)"
Darden Smith – Everything


Geeft een stem en compassie aan de eenzaam roepende in de woestijn.


Austin songwriter Darden Smith kan al terug kijken op een carrière van een jaar of 30. Zijn warme stem is kalmerend en verhalend. Het is vol hoop, liefde en tederheid zoals het ook al werd omschreven door zijn collega Mary Gauthier die net als Smith meewerkt aan het Songwriting with Soldiers project. Darden is een van de initiatiefnemers van deze non profit organisatie die soldaten die terug komen van het front een muzikale therapie bied. Samen men met professionele singer-songwriters kunnen zij hun ervaringen en gevoelens onder woorden brengen en een plaats geven zodat ze het kunnen leren verwerken. Met dit project heeft Darden zelf ook geleerd om wat meer stil te staan bij zijn eigen gevoelens en om niet mee te laten slepen door al het geschreeuw van politici, het nieuws en de vluchtigheid van sociale media. Juist nu de druk van de digitale stroom van informatie het hoogst is hebben we juist meer behoefte aan compassie voor de medemens. Ook voor degene die je niet kent en waarvan je denkt daar heb ik niets mee te maken. Iedereen heeft zo zijn eigen verhaal en niet iedereen heeft de kracht of de middelen om voor zichzelf op te komen. Dus probeert Darden ze middels de muziek een stem te geven, te luisteren en compassie te bieden en ze niet als een eenzaam roepende in de woestijn van hun gedachten te laten verdwalen. Hij deed dat niet alleen maar met een all star cast van Matricia Berg, Radney Foster, Bruce Robison, Kelly Willis en Beth Nielsen Chapman. (Sandra Zuidema)

Video: Darden Smith - Everything
Jo Harman – People We Become


Luisteren is genieten.


People We Become is de nieuwste cd van het Britse talent Jo Harman. Gaat zij artiesten als Amy Winehouse of Adele overklassen? Het zou zomaar kunnen, want ze heeft een grandioze stem. Het is bedoeld voor een groot publiek, de enorme uithalen, de grote woorden, en de emotie die daarbij hoort. Als nep ervaar ik haar muziek allerminst. Wellicht enigszins in scene gezet, maar mooi is het zeker weten. Wat is muziek zonder theater? Muziek is niet bedoeld om een verschil aan inzicht te creëren, maar juist om bruggen te bouwen. En ergens op het midden van die brug is het uitstekend vertoeven. Ik probeer nergens tussen te passen is het motto van Jo. Lijkt me een uitstekend initiatief. Ze gaat proberen haar muzikale carrière te laten lopen op basis van haar intuïtie. Een streven wat op haar album People We Become zeer zeker uit de verf komt. Muziek die alle kanten op kan, maar terdege uit haar hart komt. Muziek die bedoeld is om verdeeldheid te lijmen, zoals muziek dat wordt verondersteld te doen. Niet weerstand zoeken, maar overeenkomsten vinden. Jo’s muziek heeft geen pretentie, behalve dat hij mooi gevonden wil worden. En dat lijkt me niet zo moeilijk. Luisteren is genieten. (Rein van den Berg)

Video: Jo Harman - When We Were Young (Official Video)
Dan Baird & Homemade Sin – Roller Coaster



Ouderwets goede rootsrock plaat.


2017 kon wel eens het drukste jaar ooit worden voor Dan Baird en zijn Homemade Sin mannen. Er zijn al tours aangekondigd in 10 verschillende landen op drie verschillende continenten. Ook een groot aantal festivals waaronder Zwarte Cross festival. Dan Baird kennen we natuurlijk nog van Georgia Satellites en the Yayhoos, die altijd garant staat voor een potje stevige rootsrock muziek. Op Roller Coaster, dat geproduceerd werd door Homemade Sin gitarist Warner E. Hodges (Jason & The Scorchers) wordt qua stijl een beetje terug gerefereerd naar de tijd van de classic rock van de geliefde Georgia Satellites maar tegelijkertijd is er voor de songs ook samengewerkt met enkele van hun favoriete singer-songwriters uit het meer rootsier segment zoals Otis Gibbs, Will Hoge en David Newbould. De songs op Roller Coaster staan bol van lekkere ouderwetse rock & roll waarmee je stuiterend door de kamer heen springt op je luchtgitaar spelend in de stijl van AC/DC meets Tom Petty en Creedence maar er zijn ook een paar wat gevoeligere momenten in het hart van zelfs de verstokte rocker . Stap in de rollercoaster van Dan Baird want het is in ieder geval weer one hell of a ride! (Sandra Zuidema)

Video: Rollercoaster - Dan Baird and Homemade Sin
Malcolm Holcombe – Pretty Little Troubles
wordt rond 05 mei verwacht



één van zijn meeste verfrissende, wellicht zelfs
als één van zijn allerbeste albums ooit.



Zijn specifieke stijl moge bekend zijn, waarbij je nog moet oppassen dat vanwege deze herkenbaarheid niet een zekere luistermoeheid ontstaat. In eerdere recensies heb ik Malcolm Holcombe wel eens vergeleken met de Texaanse bluesgigant Lightnin’ Hopkins. Ondanks de ontegenzeggelijke zeggingskracht, weinig afwisseling. Een excuus om dit keer een aankoop te omzeilen zal je bij Pretty Little Troubles beslist achterwege laten. Juist dit nieuwe album ervaar ik als één van zijn meeste verfrissende, wellicht zelfs als één van zijn allerbeste ooit. Wanneer je vervolgens leest dat het album geproduceerd is door Darrell Scott heb je meteen een volgend argument om dit album niet aan je voorbij te laten gaan. Scott is alom aanwezig binnen de instrumentale invulling, en alsof men niets aan het toeval wilde overlaten, heeft hij bovendien een vriendenschare meegebracht. Er valt muzikaal veel te genieten. Ook qua stijl wordt bijgebogen. Nuances, maar de invloed van Scott mist zijn doel niet. Een mogelijke eenkennigheid waaraan Holcombe’s platen mank lijken te gaan wordt door Darrell Scott’s volledig in de kiem gesmoord, en die aanpak komt de muziek ten goede. South Hampton Street is sowieso een prachtig nummer, maar de sierlijkheid waarmee Scott het laat inkleuren heeft beslist zijn meerwaarde. De titelsong Pretty Little Troubles heeft een mooi jazzy ondertoontje (Dennis Crouch plukt indrukwekkend aan de snaren van zijn staande bas!) , terwijl ook gospel als stijlvorm op dit album extra wordt belicht. Mooie Iers traditioneel klinkende The Eyes O’Josephine. Ach, extreme wijzigingen zijn er niet, want laten we eerlijk zijn, Malcolm Holcom is er de man niet naar om zich terzijde te laten zetten. Het album is opgedragen to the dreams, sweat and tears of all refugees and immigrants. Holcombe heeft altijd een broertje dood gehad wanneer het onrecht betreft. Voeding tot inspiratie is tegenwoordig volop aanwezig. Amerika is een geweldig land, laten we hopen dat dit vooral zo blijft. Aan de muziek zal het niet liggen. (Rein van den Berg)

Video: "Pretty Little Troubles" - Malcolm Holcombe
Don Antonio - Don Antonio



Als een koortsdroom waarin Calexico en
Los Lobos in een Spaghetti western spelen.



Achter deze duister klinkende naam gaat de sympathieke Italiaan Antonio Gramentieri schuil. Misschien niet direct een land waar je bij deze muziek aan denkt, maar Antonio is een man van de wereld en heeft een enorm hart voor goede muziek. Hij speelde al met vele groten der aarde zoals David Hidalgo (Los Lobos), Jim Keltner en tourde in Europa met acts als Dan Stuart en Steve Wynn. Momenteel begeleidt hij Alejandro Escovedo, tijdens diens Europese tour. Naast zijn andere band Sacre Cuori, die ook wel de Italiaanse Calexico genoemd wordt, is Don Antonio een nieuw project begonnen waarin hij de filmische muziek die er in zijn brein spookt ten toon spreidt. Net als een goede kok mixt hij allerlei ingrediënten tot een onweerstaanbaar geheel. Het ene moment waan je je op Rimini Beach op een zwoele zomeravond, terwijl je het volgende moment denkt te vertoeven in de Mojave woestijn, bij alle windstreken is er een muzikale beeldvorming. Als een soort van Italiaanse Ry Cooder is dit bastaardkind van Fellinni in staat om overal indrukken en inspiratie op te snuiven in zijn reizen en die te verwerken in zijn muziek. Don Antonio doet denken aan een koortsdroom waarin Calexico en Los Lobos verdwaald zijn geraakt in een Spaghetti western. Bij een saloon waar zich een striptease afspeelt hebben ze een onderonsje met Ennio Morricone en Fellini, Ali Farka Touré pingelt wat op de veranda met een van zijn neefjes die nog eens in Jamaica is geweest terwijl Ry Cooder een Cubaanse sigaar deelt met Thijs van Leer, zij zien dat het goed is... (Sandra Zuidema)

Video: Don Antonio - Sera


Craig Finn – We All Want The Same Things


Ongebonden en veelal uptempo dendert
dit album keer op keer mijn speakers uit.



Eerlijk gezegd de naam Craig Finn zei me niets. Een luistersessie deed mij beseffen dat dit muziek van een artiest was die interessant genoeg was om meer aandacht te schenken. Ook de cd’s van The Hold Steady (Finn is frontman van deze band) ga ik eindelijk eens aandachtig beluisteren. Ik had deze band, op basis van wat ik las, overduidelijk verkeerd in geschat. The Hold Steady werd in artikelen nogal overdreven bewierookt, wat hen verdacht maakte, en dus ongeloofwaardig. Te goed om waar te zijn, dus afblijven. Luisteren, en niet je opinie vormen op basis van wat een ander schrijft, blijft ten alle tijd het devies. We All Want the Same Things is al zijn derde solo schijf. Dit album werd het meest gespeeld de afgelopen maand. Het is namelijk een fascinerend album. Americana pur sang. De stem van Finn deed mij in eerste instantie associëren met Jeff Finlin, een muzikant wiens carrière ik aandachtig volg. De muziek, vergeleken met Finlin, ervaar ik als aanmerkelijk meer liberaal, minder zwartgallig, met heerlijke rockcomponenten en bovenal meer inventief. Craig Finn’s muziek is weliswaar typisch Amerikaans, maar minder traditioneel dan muziek waar ik gebruikelijk naar luister. Ik vind zijn muziek in de eerste plaats avontuurlijk. Finn neemt je bij de hand en verdoofd eventuele vooroordelen over (een conservatief) Amerika. Je mag een land en zijn achterban niet enkel beoordelen op basis van één gekozen leider. De composities van dit nieuwe album dwingen je om aandachtig te luisteren. Zeker doen wil je de teksten op hun waarde schatten. Oppervlakkige kennismaking zal ongetwijfeld resulteren in het terzijde leggen, zoals mij overkwam in 2012. Zonde! Craig Finn is een levend visitekaartje van “the land of the free and the reckless”. Ongebonden en veelal uptempo dendert dit album keer op keer mijn speakers uit. Leg mij maar eens uit waarom ik geen genoeg van Finn’s muziek kan krijgen? Nummers als Be Honest blijven keer op keer weergaloos. Luisteren! (Rein van den Berg)

Video: Craig Finn "Be Honest" (Live at EXT)
Guy Clark - Best of the Dualtone years



Een bloemlezing van zijn laatste vier platen.

Op deze 2cd set een selectie van de songs die de deze muzikale legende opnam voor het Dualtone label. Negentien tracks waarvan vijf songs live opgenomen zoals het zeer fraaie L.A. Freeway en de Classic Homegrown Tomatoes. Een aardige introductie voor wie nog niet veel heeft van de man, maar ook voor de fanatieke Guy Clark fans die denken alles al te hebben, toch ook nog een drietal niet eerder uitgebrachte demo versies van zijn songs. (Sandra Zuidema)

Video: Guy Clark - Just To Watch Maria Dance


Tim O'Brien - Where The River Meets The Road


Tim's ode aan West Virginia.


Grammy award winnaar en alleskunner op snaren Tim O'Brien is voor veel americana, country en bluegrass-liefhebbers geen onbekende. Hij heeft immers zo'n beetje met iedereen in Nashville meegespeeld. Zijn songs werden gecoverd door o.a Nickel Creek en the Dixie Chicks en hij werkte samen aan albums met Steve Earle, Steve Martin en Jerry Douglas. Hij nam ook diverse duo albums op met zijn maatje Darrell Scott. Where the River Meets the Road is zijn 16e solo album. Elk van de twaalf tracks op dit album zijn via een rode draad verbonden met West Virginia, de staat waar hij opgroeide. De twee eigen gepende songs “Guardian Angel” en de titel track “Where the River Meets the Road,” vertellen zeer persoonlijke verhalen van de O'Brien familie. De andere songs zijn van diverse uiteenlopende muzikanten afkomstig uit de “mountain state”. Elk liedje en artiest waaraan hij op dit album refereert, levert een bijdrage en verteld een klein stukje van dit verhaal. "Grandma’s Hands” van Bill Withers (geboren in Slab Fork, West Virginia) is al vaker gecoverd, maar zal waarschijnlijk niet eerder een bluegrass interpretatie hebben gehad zoals alleen Tim O’Brien dat kan. Daarnaast horen we ook songs van andere West Virginia natives als John Lilly, Hazel Dickens en natuurlijk A.P. Carter van The Carter Family wiens muziek zeer verbonden is met de staat. O'Brien laat met dit album ook zien dat hij absoluut niet vies is van andere muzikale genres. Als een kameleon neemt hij alles in zich op en geeft hij er een andere draai aan. Zijn lenige stem leent zich voor vrijwel elk genre roots-muziek of het nu country, bluegrass, soul, folk of swing is, hij kan het allemaal en etaleert zijn enorme talent ook weer op dit album, omringt door een keur aan fraaie gastmusici zoals Kathy Mattea, Chris Stapleton, Mollie O'Brien, Jan Fabricius, Noam Pikelny, Bryan Sutton, Stuart Duncan en Chris Scruggs. (Sandra Zuidema)

Video: Tim O'Brien - "Windy Mountain"


Ook recent nieuw uitgebracht:

Cory Branan
Adios





Dan Baird
SoLow





Matt Haeck
Late Bloomer





David Olney
Don't Try To Fight It





V/A
Outlaw: Celebrating The Music Of Waylon Jennings







Andrew Combs
Canyons of My Mind





Lynne Hanson
Uneven Ground





Oh Susanna
Girl In Teen City





Sam Outlaw
Tenderheart





Sam Baker
Land of Doubt

wordt rond 21 juni verwacht








* Live tips





Fred Eaglesmith


De legendarische Canadese singer-songwriter/standup comedian met Friese roots heeft zijn sporen in de americana muziek ruimschoots verdiend. Zijn liedjes zijn geniaal, vaak hilarisch, soms ook bloedserieus. Maar een optreden van Eaglesmith is altijd een onvergetelijk gebeuren, waarbij behalve de muziek ook heel wat te lachen valt. Want eigenlijk vertelt Fred vooral verhaaltjes. Verhaaltjes over alledaagse dingen. Over zijn hond, over de liefde, over de zin en onzin van het leven. Fred brengt zijn verhaaltjes meer dan eens met een knipoog, maar meent het net zo vaak ook bloedserieus. Zijn songs worden ook door collega-muzikanten zeer gewaardeerd en zijn al door velen gecovered o.a. door Mary Gauthier, Slaid Cleaves, Robbie Fulks, Kasey Chambers en Gurf Morlix. Ook onder het Nederlandse journaille is Fred geliefd. Zo was er een heel hoofdstuk aan hem gewijd in een boek van Jan Donkers en maakte Huib Stam een documentaire There Ain’t No Easy Road over het leven van Fred.



donderdag 11 mei Paard van Troje Den Haag

vrijdag 12 mei Porgy & Bess Terneuzen

zaterdag 13 mei In The Woods Lage Vuursche

zondag 14 mei Keerpunt Spijkerboor (middag)

zondag 14 mei Down By The River festival Venlo (avond)






YouTube Videos:

Fred Eaglesmith - Twin City Minnie (Acoustic)

Fred Eaglesmith - Setlist













Lance Canales & the Flood


De songs van Lance Canales zijn in de workingclass traditie van Woody Guthrie maar qua muziek heeft het misschien meer van doen met de rauwe blues dan met folk en gospel. Zijn karakteristieke stem bepaalt de stemming en klinkt gruizig en aards. Zijn laatste werk Blessing & The Curse is een uiterst spannend en gejaagd album dat je na een luisterbeurt hongerig naar meer achterlaat.

Dat hij omarmd werd door Jimmy LaFave en dat zijn nieuwe album uitkomt op zijn label is niet verwonderlijk. Hoewel Lance zijn stem totaal anders is dan die van Jimmy, zijn ze muzikaal wel uit hetzelfde hout gesneden. Canales trok op Woody Guthrie Folkfest absoluut LaFave’s aandacht met zijn bijzondere versie van Woody Guthrie’s Deportee, dat hij opnam om te helpen geld in te zamelen voor een gedenksteen voor de Mexicaanse immigranten, waaraan het lied is opgedragen.



woensdag 10 mei Theater Walhalla Rotterdam

donderdag 11 mei Trianon Nijmegen

zaterdag 13 mei Huis Verloren Hoorn



zaterdag 19 augustus Singer-songwriter Festival Haselunne (Duitsland)

zondag 20 augustus Terug Naar Tiengemeten Tiengemeten









YouTube YouTube Video's:

Weary Feet Blues by Lance Canales

Lance Canales & The Flood - Plane Wreck At Los Gatos (Deportee)













Dan Stuart
& Antonio Gramentieri

Dan Stuart is het meest bekend van de populaire altcountry/postpunk/rockband Green On Red die hij in de jaren 80 al begon met Chuck Prophet en Chris Cacavas én als helft van Danny & Dusty (met Steve Wynn). Door de jaren heen heeft hij echter in veel verschillende configuraties opgetreden en op diverse plaatsen in de wereld gewoond en getourd. Enkele jaren terug was hij ook te zien met een goed ontvangen set op het Take Root festival waar hij begeleid werd door Sacre Cuori. De gitarist van deze band, Antonio Gramentieri (ook van Don Antonio), zal hem ook op de huidige trip bijstaan.


dinsdag 23 mei Kloveniersdoelen, Middelburg


woensdag 24 mei Cafe de Kerk, Boxtel (uitverkocht)


donderdag 25 mei Huiskamerconcert , Gullegem (België)




Video's:

Dan Stuart - Elena










Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Tim O'Brien

Joan Osborne

Fred Eaglesmith

Lance Canales & the Flood

Dan Stuart

Sheesham & Lotus & Son



festivals:
(klik naam festival voor meer info)


zaterdag 29 april Rhythm & Blues Night , Groningen:

met o.a. Walter Trout, Joan Osborne, Booker T,
Devon Allman, Jo Harman, the Paladins



zaterdag 29 april Heartland Festival , Hengelo:

met o.a. Fred Eaglesmith, Darlyn, JW Roy
Mercy John, Jack Bottleneck, Tricklebolt



05 + 06 mei Moulin Blues , Ospel:

met o.a. the Cash Box Kings, Lance Canales & band,
Fred Eaglesmith, Doyle Bramhall II



05 + 06 +07 mei Labadoux , Ingelmunster:

met o.a. the Levellers, Lance Canales & band,
Axelle Red, Tommy & the Wildflowers
Little Kim & the Alley Apple 3, April Verch


14 mei Down By The River festival , Venlo:

met o.a. Christopher Paul Stelling, Gregory Page
Baptiste W. Hamon, Cale Tyson, Dawn Brothers
Fred Eaglesmith, Tim Knol









voor meer LIVE tips: