 www.luckydice.nl  |
in deze editie: * tips * DVD tips * aanbiedingen * Live tips: A.J. Roach & Ian Parks Devon Sproule & Paul Curreri |
Frazey Ford - ObadiahEen nieuwe naam zullen sommige mensen wellicht denken. Nee niet echt, want deze dame zat behalve een tijdje in Po’Girl ook al jaren in de Americana groep The Be Good Tanyas. Frazey’s stem is er een als geen ander en is moeilijk te omschrijven. Zij is lieflijk, warm, melancholisch, zwoel, melodieus en heeft zelfs iets engelachtigs zonder dat mierzoetigheid. Ze had zomaar een buitenechtelijke liefdesbaby kunnen zijn van Joni Mitchell en Neil Young. Obadiah is haar nieuwe album en is geïnspireerd op het vertrek van haar ouders vanuit de VS naar Canada in de jaren 60 waar haar vader vluchtte om onder zijn dienstplicht uit te komen. Liever leefden ze in vrijheid in één van de vele communes waar de vredespijp werd doorgegeven tussen langharige hippies. Obadiah is een prachtige collectie liedjes, ik zou het soulvolle folk met vleugjes country, bluegrass en gospel willen noemen. En verslavend goed ook! De timing van dit album is ook perfect want Obadiah is wat je noemt de perfecte soundtrack voor een zwoele zomerdag én nacht. In gedachten droom ik weg op de kabbelende banjo en de prachtige stem van Frazey, die voelt als een balsem op je ziel. Langzaam zie je de zon ondergaan met je blote voeten in het natte gras en geniet je van die zomeravond die hopelijk een eeuwigheid duurt. Muzikaal gebeurt er ook van alles op Obadiah, zij het subtiel en heel sfeervol. Een zacht groovende hammondorgel komt voorbij, we horen kalimba’s, handgeklap en soms is het alsof Otis Redding fluitend van zijn Dock Of The Bay even bij ons kampvuurtje is komen zitten. In de achtergrondvocalen en gitaar horen we hier ook nog Be Good Tanyas collega Trish Klein. Behalve eigen nummers horen we hier ook nog een fraaie versie van Dylan’s One More Cup Of Coffee. Met deze plaat kan die zomer niet meer stuk wat mij betreft! (Sandra Zuidema) Obadiah is CD van de maand augustus ! Video: Frazey Ford 'Firecracker' - live at Nettwerk's London flat |
Eilen Jewell - Presents: Butcher Holler - a Tribute To Loretta LynnEilen Jewell opereert met haar muziek op het grensgebied van ouderwetse country, rockabilly en western swing en Americana. Daarmee is de keuze om het repertoire van Loretta Lynn eens onder handen te nemen natuurlijk niet verwonderlijk. Ze heeft in haar band een aantal zeer geroutineerde muzikanten, met in de hoofdrol de rollende en swingende gitaar van Jerry Miller. Natuurlijk mag de plukkende contra-bas van Johnny Sciascia hierbij ook niet ontbreken en op drums haar toegewijde Jason Beek. Butcher Holler brengt ons even terug in de tijd van Big hair, vetkuiven en de country snik met 12 heerlijke nostalgische nummers van de coleminers daughter. (Sandra Zuidema) Video: Eilen Jewell - "Fist City" (Live) |
Loudon Wainwright III - 10 Songs For the New Depression Wainwright’s nieuwste, 10 Songs for a New Depression is wat kort, maar terdege relevant. De toon is berustend, zwartgallig, spitsvondig, kortom, inderdaad de Loundon Wainwright die we allemaal kennen. De mondiale crisis globaliseert armoede en werkloosheid, zorgt voor ontwaarding van onroerend goed, en inderdaad bezingt Loudon met veel verve de waardemindering van je schoolopleiding. Loudon komt met een traditioneel getint album, weliswaar voorzien van eigentijdse teksten, en dat allemaal in de geest van Woody Guthrie. Relativerend bezingt hij een echtpaar in House. Eigenlijk willen ze scheiden, maar besluiten vanwege de financiële consequenties toch maar bij elkaar te blijven. Ze hebben tenslotte elkaar nog. Ook Fear Itself geeft schrijnend de situatie bloot. De baan die je haatte, je wordt ontslagen en vervolgens wens je dat je hem nog had. Kortom: “the panic is on! “ Nou heeft Wainwright al vaker mooie albums gemaakt, maar deze laatste is wel erg toepasselijk. Net als bij een oud stukje kaas, de smaak wordt steeds beter. 10 Songs for the NEW Depression is opnieuw een meer dan uitstekende CD van deze tekstschrijver. It’s not the end of the World, it’s just the middle of the Night. (Rein van den Berg) Video: Loudon Wainwright III: "Fear Itself" (Live) |
Shannon Stephens - Shannon Stephens In 2009 verscheen Shannon Stephens onwaarschijnlijk mooie “The Breadwinner” op Asthmatic Kitty, het label van Sufjan Stevens. Niet alleen verscheen met die plaat één van de mooiste singer-songwriter albums van dat jaar, maar bovendien openbaarde zich een stukje adembenemend huisvlijt. Ongeveer tien jaar daarvoor had haar gelijkmatige debuut het licht gezien, maar dat album wist slechts mondjesmaat zijn publiek te bereiken. Na deze eersteling onttrok Shannon zich van de muziekbusiness en werd moeder. In de jaren voor Shannons debuut had ze gemusiceerd samen met Sufjan in de alternatieve folkband Marzuki. Wanneer muziek in je bloed zit, dan laat het niet meer los. Dit zal Shannon zich ook beseft hebben. Gezien de alom lovende kritieken omtrent The Breadwinner is serieus sprake van een terechte comeback. Een onoverkomelijke conclusie lag voor de hand in de hernieuwde uitgave van deze plaat, haar eerste. Voorzien van een nieuw – wonderschoon – hoesontwerp en 2 bonustracks. De twee Shannon Stephens albums kennen een tussenliggende hiaat van 10 jaar, aan het geluid valt dit allerminst af te luisteren. Nick Drake is door de internationale pers tot mythische proporties opgeblazen, maar veel van Shannons werk kan de vergelijking met zijn oeuvre doorstaan. Dat blijkt al meteen uit de openingssong So Gentle Your Arms. De geraffineerde elementen zijn hier zo herkenbaar aanwezig; de subtiele cello, het bestrijken van de gitaarsnaren, de zang, maar zeker ook qua tekst: “For I am a Fruitless tree”. Liedjes waarmee zij op haar eigen intieme wijze haar verwantschap met hem onderschrijft. De liedjes op deze heruitgave dragen iets natuurlijks, iets tijdloos, iets universeels, wat beluistering beslist onweerstaanbaar maakt. Tien jaar geleden was dit al een klassieker, en nu is er de gelegenheid, noem het een herkansing, om je zelf daarvan te overtuigen. (Rein van den Berg) Video: Shannon Stephens- "In Summer in the Heat" (van the Breadwinner) |
Sun Kil Moon -
Admiral Fell Promises Mark Kozelek’s talent is onmiskenbaar aangetoond en niet alleen vanwege zijn solowerk. Zijn roerigste jaren lagen uiteraard bij de alternatieve formatie Red House Painters. Kozelek weet, vaak met zeer beperkte middelen, een uiterst stemmig sfeertje op te bouwen. Zijn nieuwste album brengt hij uit onder zijn alter ego Sun Kil Moon en is getiteld Admiral Fell Promises. Het album bevat tien nieuwe nummers over de totale lengte van zestig minuten. Kozelek’s platen zijn vaak net zo somber als de hoezen van zijn werk. Toch is dit album, mogelijk dankzij het heldere gitaargeluid, op momenten opvallend toegankelijk. Moet ook wel, want Kozelek’s populariteit kan wel wat aanwas gebruiken. Toch is de met nylonsnaren getooide gitaar het enige wat je naast Mark’s stem hoort. Een geoefend oor is – evenals bij het achterliggende werk - onontbeerlijk bij dit laatste album van Sun Kil Moon. De nijging tot vlak luistergenot ligt op de loer. Typisch een album wat meerdere luisterbeurten vergt wanneer het wil blijven beklijven. De droefheid en de eenzaamheid, die door Mark’s liedjes heen filtert is illustratief voor zijn muziek. Weliswaar veel mooie melodramatische werkjes, maar van mij mag deze artiest zijn habitat wat meer leven inblazen, want Admiral Fell Promises bezit de ambitie van een kluizenaar. Muziek die op een eiland ontstaan is, kan vaak zeer origineel zijn, maar iets luisterrijker had van mij beslist gemogen. Neemt niet weg dat dit album uitstekende nummers bevat als Australian Winter, maar als geheel een uitdaging beschouwd kan worden. Uitsluitend voor doorgewinterde luisteraars. (Rein van den Berg) Video: Sun Kil Moon - "Australian Winter" |
Mark Olson - Many Colored Kite De vlieger gaat weer op voor voormalig Jayhawks man Mark Olson. Met aan zijn zijde op de meeste snaren Neal Casal en een keur aan gastmuzikanten vanuit diverse windstreken variërend van Jolie Holland, Vashti Bunyan, Ingunn Ringvold en nog een aantal anderen laat hij elf aardse liedjes geïnspireerd door wat hij aan natuurschoon voorbij zag komen op de backporch van zijn Californische woestijnhuis. (Sandra Zuidema) Video: Mark Olson - "Little Bird Of Freedom" (live) |
Eliza Carthy & Norma Waterson - Gift Moeder en dochter samen. Het plan voor dit gezamenlijk project lag al een aantal jaren op de plank, en eindelijk hebben ze de tijd genomen hun voornemen uit te voeren. Gift is een zorgvuldig gekozen selectie. Muziek waarvoor beide dames hun persoonlijke voorkeur hebben uitgesproken. Het betreft hier zowel folk klassiekers zoals Poor Wayfaring Stranger, maar ook minder traditionele liederen. Authentieke volksmuziek, zeemansliederen, maar ook door jazz beïnvloedde nummers zoals Ukelele Lady en het van origine Italiaanse If Paradise is half as nice. Mijn persoonlijke voorkeur is het in weemoed verzonken Prairie Lullaby. Norma werd geboren in een muzikale familie. The Watersons (met zus Lal, broer Mike en neef John) waren een begrip in de jaren zestig. Ook Eliza’s vader Martin heeft meer dan zijn steentje bijgedragen aan de mythevorming van deze familie, en is ook nu weer van de partij. De Waterson-Carthy clan heeft al de meest denkbare samenwerkingsvormen gekend, waardoor deze laatste combinatie niet als opmerkelijk bezien hoeft te worden. Het eindresultaat is er echter beslist niet minder door. “Time brings all things to an end” klinkt het besef op dit album, waardoor je bijna geneigd bent te denken dat moeder haar positie symbolisch overdraagt aan dochterlief. Ook Psalm of Life getuigt van het besef dat de factor tijd van onschatbare waarde is. Platen als deze zijn een fijne afwisseling. Harmonieuze zang vloeit andermaal perfect samen met de traditionele instrumenten, alsof ze hun vooraanstaande positie verder willen onderstrepen. (Rein van den Berg) Video: Eliza Carthy, Martin Carthy, Norma Waterson & co |
Dr. John & The Lower 911 - TribalDr. John zonder dat hij gedrenkt is in een bevallig Cajun sausje, is moeilijk voor te stellen. De band tussen New Orleans en Mac Rebennack (alias The Night Tripper) gaat ver terug. Een optreden van hem te mogen zien in “zijn” stad is nog steeds een stille wens. Hij heeft een pact gesloten met deze stad. Zestien nummers maar liefst staan op dit dertigste (!?) album. Zijn collectie is zo uitgebreid dat je jezelf wel tot keuzes moet beperken. Net als bij ieder artiest zijn er betere en mindere projecten. Hij wordt zeventig dit jaar, en getuigt in zijn nadagen nog van een opmerkelijke vitaliteit. Zijn zang is nog uitermate lenig. Qua intonatie doet hij mij nog steeds denken aan Leon Russell. Geheel in stijl brengt hij volgens eigen bewoordingen zogenaamde Feel Good Music. Dr. John zou normaler wijze geen extra aandacht behoeven. Tribal is wederom een puike uitschieter binnen het oeuvre van deze markante persoonlijkheid. Opgedragen ter nagedachtenis aan een andere zoon van Louisiana; Bobby Charles. Tribal is een spannende plaat in een afgeronde productie. Enerzijds getogen, anderzijds uitbundig. Gedragen door big band, blazers en zangeressen. De puntjes staan spreekwoordelijk op de “i”. Voor jonge muziekliefhebbers die tot dusverre gevrijwaard waren van Dr. John’s magie zou dit een uitstekende kennismaking mogen heten. Zoek het puntje van je stoel, want deze Tribal verdient al je aandacht! (Rein van den Berg) Video: Dr. John - Tribal (the new album) |
Shinyribs - Well After A WhileDie lui van The Gourds zetten mensen graag op het verkeerde been want telkens verschijnen er solo projecten van Gourds leden onder verschillende namen en ook vaak op andere labels. De nieuwe schijf van Kevin Russell gaat achter de naam Shinyribs schuil. Als je dus even niet oplet zou je dit plaatje kunnen missen doordat de naam je niets zegt en dat is niet iets om aan te raden. Well After AWhile is namelijk een heerlijk zomers en vooral vrolijk klinkend album met een opvallende soulvolle feel. Dit blijkt ook nog eens uit de afsluiter en enige cover op dit album namelijk Sam Cooke’s Change Is Gonna Come. Het zal weer een gezellige bedoening geweest zijn in die studio’s in Austin waar een keur van de lokale artiesten een potje meekwamen zingen en spelen. Het spelplezier spat er namelijk vanaf en het swingt als een tierelier! Zo horen we o.a. langskomen: Ray Wylie Hubbard, Michael Fracasso, Sally Allen, Eleanor Whitmore, Scrappy Jud Newcomb, Bukka Allen en nog vele anderen. Nou die Shinyribs die lusten we graag, veel en vaak! (Sandra Zuidema) Video: Shinyribs "East Texas Rust" (live) |
Asleep At The Wheel & Leon Rausch - It’s a Good Day!Deze legendarische Western Swing band bracht onlangs met hun laatste Willie & The Wheel, een ode aan Bob Wills & The Texas Playboys. Deze It’s a Good Day is min of meer een vervolg daarop. Op Willie & The Wheel hoorden we Willie Nelson als leadzanger en voor deze schijf vol nostalgie hebben ze Leon Rausch gestrikt, één van de originele zangers van Bob Wills & The Texas Playboys. Rausch kwam bij Wills band in 1958 en is dus aardig op leeftijd (83) maar klinkt nog behoorlijk vitaal hier. Onder de bezielende leiding van Ray Benson passeren hier twaalf swinging tunes de revue met een keur aan muzikale gasten zoals Elizabeth McQueen, Willie Nelson en zelfs Jamie Cullum mag een liedje meezingen. (Sandra Zuidema) Video: "It's A Good Day" by Asleep a the Wheel and Leon Rausch |
Paul Thorn - Pimps and Preachers“If I could be a tear rolling down your cheek and die on your lips, my life would be complete” Behalve romantisch geladen poëzie valt een zekere nuchterheid hem niet te ontzeggen. Want ondanks dit soort pakkende oneliners, bedient Thorn de luisteraar regelmatig van goed bedoeld advies. Hij analyseert de wereld om hem heen en houdt zichzelf bovendien kritisch een spiegel voor. Paul bevindt zich op Redemption Lane samen met Pimps and Preachers. Helaas is de wereld niet perfect, zelfs de liefde niet. De openingszin van deze recensie is uit het schitterende Love Scar. Toch schijnt voornamelijk de hoop door Paul Thorn’s grimmige constateringen. Weliswaar staat er onkruid tussen zijn rozen, maar uiteindelijk liggen betere dagen in het vooruitzicht. Dat Paul zijn observaties scherp vormgeeft blijkt uit een kleinood halverwege het album. Walk a Mile in Rayann’s Shoes gaat over een 27 jarige schone die een punt zet achter haar huwelijk. Het geruststellende That’s Life eindigt tenslotte op vaderlijke wijze dit uitstekende album van Thorn. Paul geeft hoop, een traan en verschillende pakkende nummers. Niet verkeerd! (Rein van den Berg) Video: Paul Thorn - "Pimps and Preachers" |
Tim O’Brien - Chicken & EggSnarenvirtuoos en veel gevraagde sessie muzikant O’Brien blikt met dit album enigszins terug op zijn carrière en leven. Een zeer rijk muzikaal leven, waarin hij nooit echt heeft kunnen kiezen voor één bepaalde muziekstijl. Of het nu Ierse muziek betreft, bluegrass, Amerikaanse folk, country of iets anders. Hij heeft ze allemaal al eens onder handen genomen en dit keer had hij geen zin om van te voren te bedenken wat voor een plaat hij ging maken dus werd het een beetje van alles. Hij koos voor Chicken & Egg wat van zijn nieuwe nummers maar ook een paar traditionals en liedjes van oude helden. Zo horen we : Suzanna , My Girl’s Waiting For Me, Sinner van Wayne Scott en The Sun Jumped Up van Woody Guthrie. Zijn laatste album, Chameleon nam hij geheel solo op maar voor Chicken & Egg is alles fraai aangekleed met een keur aan muzikanten. Zijn maatje Darrell Scott kwam langs maar ook Dennis Crouch, Bryan Sutton, Abigail Washburn en Stuart Duncan. Lekker afwisselend plaatje. (Sandra Zuidema) Video: Tim O'Brien - Sun Jumped Up |
Anna Coogan - The Nocturnal Among UsDe eerste keer dat ik haar naam las stond ze vermeld als achtergrondzangeres op het album Revelation van A.J. Roach. The Noctural Among Us heeft alvorens te verschijnen enige tijd gehad om te rijpen. Geen verkeerd gegeven! Deze plaat is in opgenomen in Maine, hartje zomer. In tegenstelling tot de winterperiode waarin Anna haar songs schreef. In veel gevallen kwam de muziek voor dit album ’s nachts tot stand of tijdens de vroege ochtendschemering. Indirect word je gedwongen je dieper op de teksten te richten, in de hoop iets te ontvouwen van het mysterie dat verscholen ligt onder de rijk aanwezige metaforen. Dat “de dood” haar bezig heeft gehouden blijkt duidelijk uit songs als Halfway Gone, Holy Ghosts of Texas en Coins on Your Eyes. Voor de opnames en productionele samenstelling werd ze bijgestaan door J.D. Foster (Richmond Fontaine, Calexico, Laura Cantrell en Marc Ribot). Foster heeft zijn sporen verdient in het muzikale landschap van de countrymuziek, maar weet desondanks de folk getinte sfeer van Anna uitstekend vorm te geven. Het voormalig tijdschrift No Depression had in het verleden al eens een vergelijking getroffen met niemand minder dan Kelly Willis en Iris Dement. In principe kun je uren filosoferen over de inhoud of de uitvoering, maar feit blijft dat deze Anna Coogan veel te bieden heeft. The Nocturnal Among Us is een mooi, luisterrijk, doch duister album. Een kwetsbare wereld waar het uitkijken is geblazen. Iets meer inzicht valt te vergaren doordat Anna ons een kijkje gunt in de gedachtewereld van een jonge vrouw. Ze zingt: “I am a Survivor Anyhow!, maar gezien haar blik op de achterzijde van haar hoes lijkt ze daarvan amper overtuigd. Wat wel terdege overtuigd is deze sublieme plaat. (Rein van den Berg) Video: Anna Coogan - 'Invite it Inside' |
the Black Crowes - Croweology Dit nieuwe – volledig akoestische – album staat in het teken van 20 jaar geschiedenis. Na hun tournee in 2009 heeft de band in the Sunset Sound Studios te Los Angeles 20 van hun nummers opnieuw opgenomen. De heren hebben in goed onderling overleg een keus gemaakt uit hun achterliggende repertoire. Deze Croweology verschijnt op 2 schijfjes, met elk 10 nummers. (Komt beschikbaar in LP en CD formaat). Voor wie voegt dit album toe? Valt moeilijk te beantwoorden, want ik kan mij voorstellen dat fans van het eerste uur bij deze vernieuwde uitvoering een tweeslachtig gevoel hebben. Anderzijds krijgen ze er uiteindelijk slechts een variant bij, en dat is wel in een vorm die de ontwikkeling binnen The Black Crowes laat zien. Van matheid kun je deze plaat niet beschuldigen. Persoonlijk vind ik dat de passie wederom aanwezig is, en de muziek zindert als nooit te voren. Ze laten met recht horen dat hun zuidelijke “roots” in Atlanta, Georgia liggen. Ik ervaar deze plaat als een ultiem feestje - 20 jaar is tenslotte niet niets. Croweology laat zien, niet alleen wat ze bereikt hebben, maar ook wat ze in huis hebben. The Black Crowes blijven zich manifesteren als een eerste klas band. "Slechts" 2 schijfjes luisterplezier. (Rein van den Berg) The Black Crowes strip down for Croweology. |
Peter Case - Wig! Peter Case is weer helemaal terug met de elan die ik verloren had gewaand. Hij integreert op een fantastische wijze de oude rockwaarden (Jerry Lee Lewis persiflage in House Rent Jump) in een eigentijds jasje. Case heeft terdege geluisterd naar de productionele randvoorwaarden zoals The Black Keys ze toepassen. Daardoor krijgt het album een lekker gruizig, rauw en sompig geluid. Ideaal in aanvulling op dit soort nummers, want die horen nu eenmaal niet “clean” te klinken. Veel vette bas en mondharmonica domineren deze bluesrock renaissance van Case. Peter Case heeft in 2009 een hartoperatie moeten ondergaan, en het besef van “het tijdelijk vertoeven alhier” is beslist vertegenwoordigd. Wig is namelijk een uitermate levenslustige CD. De energiek verraadt een herboren artiest die allerminst van plan is te gaan rusten op zijn lauweren. (Rein van den Berg) Peter Case - "New Old Blue Car" |
Doug Burr - O Ye Devastator O Ye Devastator is Doug’s vierde CD. De vorige schijf, The Shawl (uit 2008 alweer) – een verzameling psalmen op muziek gezet – liet horen dat Burr geen eendagsvlieg is en terdege een relevante en sfeervolle opvolger kon maken. O Ye Devastator bevat elf songs die gemiddeld iets onder de vier minuten per nummer klokken. Americana in zijn puurste vorm, ingetogen, rauw en een beetje duister. Ook de hoes van dit album spreekt zeer tot de verbeelding. Een beeldschoon meisje in een trouwjapon. Een gereserveerde wanhoop valt in haar blik af te lezen; “Is dit de juiste keus?” Je krijgt het idee dat er geen alternatieven zijn. Niet alles is geluk of blijdschap, en juist die keerzijde is ook datgene wat je terughoort in Doug’s teksten. Ook in de schaduwzijde ligt schoonheid verborgen, en iets daarvan probeert Doug met ons te delen. Het is vooral de duistere sfeer en de klagelijke zang van Doug die bepalend zijn en dit album daarmee voorzien van een enorme aantrekkingskracht. Chief of Police in Chicago opent daarentegen met een tokkelende mandoline die o zo herkenbaar is binnen dit genre. Als geheel een plaat die een dikke plus scoort! (Rein van den Berg) Doug Burr - "Do You Hear Wedding Bells" |
Justin Rutledge - the Early WidowsThe Early Widows bevat een aantal ogenschijnlijk kabbelende nummers waar Rutledge een patent op lijkt te hebben, maar toch verveelt deze plaat geen moment. Na meerdere luisterbeurten werkt de plaat zelfs verslavend. De ogenschijnlijk eenvoudige nummers bevatten beslist meer diepte dan een eerste oppervlakkige kennismaking prijsgeeft. De extreem krachtige opener (en single) Be A Man kent een onstuimige beat, en geeft indirect al aan dat Rutledge een stap voorwaarts wil maken. Het album is over de gehele lijn puntiger geslepen dan Rutledge’s voorgaande werk. Hierdoor is de zeggingskracht vergroot. De rauwe randjes zijn echter terdege gebleven. Hawksley Workman schijnt voor de productie de voornaamste “credits” te mogen claimen. Het totaal geluid heeft meer body gekregen dan ik voorheen gewend was van deze Canadees. Ook de rustig voortkabbelende songs zijn voorzien van gevarieerde accenten die de suspense van de nummers ten goede komen. Behalve de uiteenlopend aanwezige gitaren wordt ook gestrooid met gepassioneerde dameskoren. Binnen een nummer als Snowmen mengt zich een zangeres in het muzikale pallet die voor een kort moment Dark Side of the Moon doet herleven. Gebruikmakend van zijn vroegere rol als editor (van een literair tijdschrift) paste Justin op Man Descending (uit 2008) een serie korte verhalen van Guy Vanderhaeghe als basislijn toe. The Early Widows bevat een aantal nummers die gebaseerd zijn op Divisadero, een verhaal van Michael Ondaatje. We waren altijd al een liefhebber van Rutledge’s werk, en deze laatste maakt meer indruk dan zijn voorganger. Er zijn beslist componenten gebleven in Rutledge’s muziek. Zijn stijl is herkenbaar als voorheen, terwijl de dynamiek binnen zijn geluid alleen maar aan kracht heeft gewonnen. (Rein van den Berg) Video: Justin Rutledge - "Be a Man" Live for The Verge XM 87 |
Blaze Foley
JT and the Clouds 
Jerry Douglas 
Chatham County Line 
Robert Cray Band 
Cindy Bullens
Bob Dylan
Tracy Bonham 
Kevin Welch 
Walter Trout
Craig Bancoff
Derek Trucks Band * DVD tips
Tim BuckleyMy Fleeting House |
Tom Russell Hearts On The Line |
klik hier meer DVD tips
* aanbiedingen
* Live tips
|
Aansluitend op zijn Engelse tour komt A.J. Roach voor een super kort bliksem bezoek naar Nederland. Als begeleider neemt hij gitarist/singer-songwriter/producer Ian Parks mee, die verantwoordlijk was voor een groot deel van de produktie van A.J.'s meest recente cd Revelation. Behalve nummers van Revelation zal A.J. ongetwijfeld ook al vast een en ander van zijn nieuwe cd laten horen die in oktober wordt verwacht. In maart van volgend jaar zal A.J. Roach met zijn combo terug komen voor een volledige tour door de lage landen. Maar dus eerst op 17 én 18 augustus de kans om A.J. Roach te zien en horen met Ian Parks. 
Cinetone, Amsterdam aanvang 20:30 uur woensdag 18 augustus 't Keerpunt, Spijkerboor (Drenthe) aanvang 20:30 uur clip: A.J. Roach - "Chemicals" 
"Soms, zoals in het onheilspellend voortjakkerende Clinch River blues, klinkt hij als het iets minder gekwelde neefje van 16 horsepowers David Eugene Edwards. Een nummer later (Devil may dance) is de nasale knauw ineens verdwenen en zingt hij als een Cat Stevens of Jackson Browne van de nieuwe generatie, begeleid door een vriendelijk tokkelend folkgitaartje." - **** Dirk-Jan Arensman Parool "Superieur talent. ...tien prachtige, indringende liedjes die u moeiteloos de rest van uw leven zullen bijblijven" - **** Pieter Wijnstekers, HEAVEN |
|
Paul Curreri is een fantastische gitarist en zijn stem is helder met een rauw randje. In zijn muziek zitten elementen uit blues, folk, country en een vleugje jazz. Daarnaast schrijft hij prachtige, beeldende liedjes die doen denken aan Kelly Joe Phelps, Jeffrey Foucault en Jose Gonzales. Ze is nog geen 30 maar heeft al 4 albums op haar naam staan. Gitariste en songwriter Devon Sproule komt uit Virginia’s Blue Ridge mountains en combineert Appalachian country met folk en jazzy invloeden. Haar teksten zijn poëtisch en haar stem is dromerig en sexy. Ze was al te zien in de tv show van Jools Holland die laaiend enthousiast was en ook Luka Bloom was danig onder de indruk van deze dame en nodigde haar uit hem te vergezellen op zijn laatste theatertour door Nederland. 
woensdag 15 september - Take 5 , Maastrichtaanvang 20:30 uur donderdag 16 september - het Perron, Amsterdam Devon Sproule - solo / aanvang 21:00 uur vrijdag 17 september - Theater de Wegwijzer, Nw.en St.Joosland aanvang 20:30 uur zaterdag 18 september - Take Root Festival, Groningen zondag 19 september - Cafe De Amer , Amen aanvang 14:00 uur maandag 20 september - het Perron, Amsterdam Paul Curreri - solo / aanvang 21:00 uur dinsdag 21 september - Folk in de Walden, Oentsjerk aanvang 20:30 uur woensdag 22 september - Burgerweeshuis, Deventer Paul Curreri - solo / aanvang 21:30 uur donderdag 23 september - Taverne de Waag , Haarlem aanvang 20:30 uur zondag 26 september - Cultureel Podium Roepaen, Ottersum aanvang 16:00 uur maandag 27 september - Meneer Frits, Eindhoven aanvang 20:30  Paul Curreri - California  Devon Sproule- Julie (live) 
"Fans van enigszins verwante muzikale geesten als Jeffrey Foucault, Rob Lutes, Peter Mulvey en Chris Smither zullen zich hier wel in kunnen vinden. Zij zullen naar alle waarschijnlijkheid ergens op het puntje van hun stoel gaan zitten voor prachtsongs als de soulvolle rootspopdeun “Now I Can Go On”, het volop aan de vroege J.J. Cale refererende laidback bluesje “Once Upon A Rooftop”, het lijzige “Stephen Crane”, het door zowel zijn aparte groove als zijn bevreemdend gitaargeluid opvallende “Here Comes Another Morning”, de als champagne van een goed merk parelende pianoballade “Tight Pack Me Sugar”, het als een verfrissend lentebriesje door het leven trekkende slome “popdondertje” “Off The Street, Onto The Road”, het sfeervol “gehuilde” bluesje “The Line”… Om het met één enkel Engels woord samen te vatten: “Gorgeous!” " - **** Benny Metten, CtrlAltCountry.be 
"Met ¡Don’t Hurry For Heaven! Is singer-songwriter Devon Sproule toe aan haar alweer vijfde cd en wederom is het zo’n juweeltje geworden dat je je afvraagt hoe het bestaat dat ze nog immer amper bekend is." Eric van Domburg Scipio, HEAVEN |
Live tips:
tours: (klik naam voor data) A.J. Roach & Ian Parks Matt The Electrician Elliott Brood Devon Sproule & Paul Curreri Chatham County Line Boris McCutcheon Matt Harlan Otis Gibbs Greg Trooper the Pines Festivals: (klik festival voor meer info) zat. 18 sept. Take Root Festival, Groningen oa met: Wilco, Old Crow Medicine Show, Damien Jurado, Frank Fairfield, Devon Sproule & Paul Curreri & band, Dave Rawlings Machine, Chatham County Line zon. 10 okt. Roepaen Festival, Ottersum oa met: Otis Gibbs, Eilen Jewell, Thus:Owls, Matt Harlan, Headwater, Okieson |
voor meer LIVE tips:
