01 september 2017
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* aanbiedingen

* Live tips:

            Chris Pureka

            Slaid Cleaves

            Kieran Goss








* tips

Jim Keaveny - Put It Together


Put It Together is Jim’s meest complete album.


Mocht je bij het openingsnummer nog de indruk krijgen dat je te doen hebt met een Bob Dylan adept, in het daaropvolgende werkstukje laat Jim beter horen uit welk hout hij werkelijk gesneden is. De heren Martinez, Ortiz en Gomez trekken met hun instrumenten de zon erbij. Zuidelijke Mariachi in de vorm van staande bas, trompet en accordeon vrolijkt instant de boel op. Nou kennen we Keaveny al van een aantal eerder cd’s en eerlijk gezegd hij zweept de boel lekker op in Check You Out. Geen muziek van iemand die het leven schuwt en vanuit zijn zolderkamertje betekenisvolle teksten bedenkt en de wereld instuurt. Keaveny viert het leven, inclusief de ups en downs die daarbij horen. Teveel stilstaan bij triestheden lost niets op, behalve dat je je extra realiseert dat alles eindig is. Introspectie is ruim voldoende voorhanden op zijn nieuwste album. Gevoelsmens Jim Keaveny kijkt op Put It Together met weemoed terug op Good Times. Gevoeligheden laten zich niet wegwimpelen, ze zijn als het dagelijkse brood en verrijken de ziel, maar behoeven niet tot in ten treuren te worden benoemd. Put It Together ervaar ik als Jim’s meest complete album. Het album ontstond met musici afkomstig uit Texas en New Mexico. Het is een album waar ik blij van word. Zo’n niet zeiken, maar doen album. Volgens de bijgeleverde perssheet laat Jim zijn publiek in verbazing achter. Dat zou ik dan nog wel eens willen meemaken. Jim Keaveny is een avonturier. Hij is van vele markten thuis. Waste borden, werkte als kok, visser, allround klusjesman, doodgraver en als timmerman (mensen die zich de aflevering van Floortje Dessing nog herinneren, waarin ze Jim en zijn levenspartner ontmoet op één van de meest afgelegen plaatsen op the Globe, weten dat hij dat beroep verdienstelijk uitvoerde) Voor mij blijft Jim Keaveny in eerste plaats liedjesschrijver en muzikant. Op dit laatste album manifesteert hij zich vol overtuiging met een album dat veel mensen zal plezieren. (Rein van den Berg)

'Put It Together' is CD van de maand september !

Video: Jim Keaveny - Blue Eyes
Ray Wylie Hubbard – Tell The Devil I'm Gettin' There As Fast As I Can


Donkere zompige bluesy roots met modder aan de laarzen.


Hubbard, Texaanse legende, viert dit jaar zijn 70e verjaardag en treedt nog altijd regelmatig op. Helaas staan zijn podia voornamelijk in zijn thuisstaat Texas en de omringende zuidelijke staten, want hij stapt na 2 of 3 shows ook weer graag in zijn eigen tourbusje met zijn eigen espresso machine en rijdt dan graag ook weer naar zijn eigen huis in Wimberly, Texas. Maar muzikaal brandt zijn vuurtje nog altijd krachtig en laait het ook nog dikwijls flink op. Zijn tamelijk herkenbare stijl van broeierige country folk blues is wederom prominent aanwezig op Tell The Devil I'm getting there as Fast as I can. Behalve bijgestaan door zijn vaste drummer/percussionist en zijn eigen vlees en bloed Lucas Hubbard op de elektrische gitaar, zijn er op dit album ook een aantal bijzondere gast muzikanten te horen. Lucinda Williams en Eric Church zingen me op de titeltrack van het album, Jeff Plankenhorn laat zijn dobro huilen en zijn slide lekker gieren op diverse tracks voor de broodnodige kippenvel in Hubbards duistere short stories over inspiratie, muzikale helden, geesten, de duivel en gevallen engelen en dan is er ook nog een engel Patty Griffin die meezingt op In Times Of Cold. (Sandra Zuidema)

Video: Ray Wylie Hubbard: "House of the White Rose Bouquet "
Eliot Bronson – James


Wellicht dat Eliot Bronson na Sturgill Simpson, Chris Stapleton en
Jason Isbell zichzelf het zoveelste goudhaantje mag noemen.



Good Enough werd enige tijd geleden als pion naar voren geschoven. Een terechte keus, een smaakmaker van jewelste. Geweldig tijdloos nummer die mij meteen bij de lurven pakte. Een zinderende tekst. Ietwat onheilspellend alsof ietwat gaande is wat geen pottenkijkers kan gebruiken. Verwachtingen voor het album waren ondertussen smartelijk opgelopen, en het openingsnummer Breakdown in Major G bracht meteen verlossing, want direct begreep ik dat het album zich niet had beperkt tot één kwaliteitssong. Breakdown in Major G beschouw ik als een verwijzing, wellicht eerder een eerbetoon, naar Bob Dylan. Bronson stond er niet alleen voor. Dave Cobb speelde een vooraanstaande rol bij het realiseren van deze plaat. Ieder project wat Cobb aanraakt wordt omgetoverd tot goud, niet alleen vanuit commercieel perspectief. Artistiek valt er eveneens weinig af te dingen. Wellicht dat Eliot Bronson na Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Jason Isbell zichzelf het zoveelste goudhaantje mag noemen. Ik gun het hem van harte. Prima songs, spat zuivere zangstem in tijdloze arrangementen. Okay, nadat Good Enough mij een paar weken geleden greep kun je me weinig objectief noemen. Ik heb geen zwakke punten kunnen ontdekken en laat mij gewoon meevoeren door wat wordt voorgeschoteld. Je hoort welke inspiratiebronnen Eliot hebben aangewakkerd, maar daardoor word ik niet afgeremd. Het genieten van dit album ging volstrekt vanzelf. (Rein van den Berg)

Video: Eliot Bronson - Good Enough
Will Hoge – Anchors


Will doet het uiterst overtuigend!


Will Hoge heeft weinig introductie nodig. Zijn staat van dienst is werkelijk indrukwekkend. Achors is maar liefst zijn 10de plaat, naast de 5 live platen die hij sinds 1997 uitbracht. Druk baasje dus. Eigenlijk weet je vanaf de openingssong, The Reckoning, dat het helemaal goed gaat komen en dat Hoge zich onderscheidt van doorsnee. Qua productie steekt het allemaal puntgaaf in elkaar, een zelfde opsteker verdienen de musici die op dit album meespelen. Drummer Jerry Roe (Emmylou Harris en Rodney Crowell), bassist Dominic Davis (Jack White, Wanda Jackson) en Brad Rice (Ryan Adams, Son Volt) zijn niet de minste. En dat Sheryl Crow meezingt op Little Bit of Rust mag ook niet onvermeld blijven. De elf nummers ervaar ik als bovenmatig, sterk. Zelfs een zoet inkoppertje als Baby´s Eyes valt prima te verteren. Knap geschreven songs en het album als geheel is een gevarieerde set bij elkaar. Vooral Cold Night in Santa Fe is uitzonderlijk. Nadat hij jarenlang een band had meegezeuld was Will Hoge er klaar mee. Hij kneep er een jaartje tussenuit. Even wat anders. Hij zocht hernieuwd naar zijn liefde voor de muziek. Het was in deze periode van hernieuw inzicht dat de nummers ontstonden. Ze kwamen alsof ze ergens geparkeerd stonden, maar tot dusver onbereikbaar waren. Persoonlijk spreken de meer bedachtzame songs als Through Missing You mij enorm aan, maar Anchors voorziet ook voor muziekliefhebbers die liever de dynamiek van een band willen horen. Will Hoge heeft een anker gevonden waaraan hij zich vast kan houden. Hebben we dat niet allemaal nodig om met een opgeruimd hart te functioneren. Will doet het uiterst overtuigend! (Rein van den Berg)

Video: Will Hoge "17"
Slaid Cleaves – Ghost on The Car Radio


Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme
zalvende stem weet Slaid uiterst effectief te ontroeren



Er zijn van die artiesten wiens stem je zo raakt dat je meteen weet: “dit is er een voor mij” en dan volg je hem ook de rest van je leven. Slaid is zo'n artiest. Eind vorige eeuw hoorde we hem voor het eerst, maar bij de release van Broke Down sloeg Slaid zijn weerhaakjes uit diep in onze ziel en daar is hij nog altijd stevig genesteld en een favoriet geworden. Het was alweer vier jaar terug dat zijn laatste uitkwam en dat maakt het dan ook extra spannend. Maar het lange wachten wordt behoorlijk beloond met een juweel van een album dat vrij persoonlijk van aard is. Afgelopen zomer moest Slaid namelijk afscheid nemen van zijn vader en dat bracht songs over reflectie, loyaliteit, herinneringen en afscheid met zich mee. Op een manier doet dit album je ook wel denken aan die doorbraak plaat Broke Down. Opnieuw is er ook de samenwerking met Slaids oude jeugdvriend Rod Picott die mee schreef aan vier van de songs op dit album. Andere collega schrijvers vond hij ook dicht bij huis in Texas, Mike Morgan, Karen Poston, Nathan Hamilton en Graham Weber mochten ook allemaal aan één song bijdragen. De productie en heel veel van de gitaarpartijen nam Scrappy Jud Newcomb voor zijn rekening. Van het begin tot het einde staat er geen slecht liedje op. Twee songs zou ik er graag even extra willen uitlichten namelijk het geniale Drunken Barbers Hand "I don't need to read the papers or the tea leafs to understand this world is shaved by a drunken barbers hand" somt min of meer metaforisch de situatie op waarin de VS zich momenteel in bevind. Of ze hem dat in de Texas dancehalls in dank gaan afnemen? Hij heeft natuurlijk wel gelijk en ach de gemiddelde Trump stemmer weet waarschijnlijk niet eens wat een metafoor is;-) Ghost on the Car Radio is opgedragen aan Slaids vader, en wat doet hij dat wonderschoon in het afsluitende Junkyard, een prachtig klein liedje over afscheid. Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme zalvende stem van Cleaves weet hij in twee minuten uiterst effectief te ontroeren. (Sandra Zuidema)

Video: Slaid Cleaves - Drunken Barber's Hand
Shelby Lynne & Allison Moorer – Not Dark Yet


Not Dark Yet is hun eerste officiële plaat gezamenlijk.


Beide zussen hebben een respectabel aantal albums uitgebracht, die onderling vergeleken, kwalitatief gezien amper voor elkaar onderdoen. Shelby werd geboren in Virginia, maar groeide op in Alabama waar Allison, vier jaar jonger, op de wereld kwam. Hun jeugd zal ongetwijfeld zonnige momenten hebben gekend, maar werd zwaar overschaduwd door een gewelddadige vader. Hij mishandelde zijn vrouw, die uiteindelijk de benen nam en met haar beide dochters er vandoor ging. Duurde helaas niet al te lang voor hij ze had opgespoord, en voor de ogen van zijn dochters schoot hij zijn vrouw dood op de oprit, om vervolgens zijn eigen leven te nemen. Hoe herstel je van een dergelijk trauma. Dit is geen incident wat je zomaar eventjes terzijde schuift. Het vindt zijn weerslag nog steeds, en verklaart misschien des te meer dat beide zussen hun weg naar de muziek vonden. Probeer in Alabama maar eens buiten de invloed van countrymuziek te blijven. Hun repertoire is ermee doorspekt, echter ook Blues en Soul wist beide zussen te bereiken.

Ze speelden/zongen wel eerder samen, maar Not Dark Yet is hun eerste officiële plaat gezamenlijk. Op het slotnummer na, Is It Too Much, bevat dit album geen zelfgeschreven songs, maar bestaat uit covers. Ze hebben voornamelijk gegrossierd binnen de Country, maar vonden ook ruimte om een nummer van zowel Nick Cave, Kurt Corbain als the Killers in hun verlanglijstje op te nemen. Verder hoor je nummers van Townes van Zandt, The Louvin Brothers (Oudste nummer, is van 1963), Jessi Colter, Bob Dylan (titelsong), Merle Haggard en het echtpaar Isbell/Shires. Een uitstekende keuze en combinatie aan songs die in de zomer van 2016 tot stand kwam onder productionele leiding van Teddy Thompson. Een eerste stap voor een zoet vervolg? Mag van mij! (Rein van den Berg)

Video: "Is It Too Much" - Shelby Lynne & Allison Moorer
Jolie Holland & Samantha Parton – Wildflower Blues


De hernieuwde samenwerking tussen Holland en Parton is uitermate geslaagd.


Er zijn van die zangstemmen waarbij mijn oortjes nagenoeg wegsmelten. Net als Fracey Ford heeft Jolie Holland dezelfde luie lijzige manier waarop ze woorden en zinnen aan elkaar plakt. Zang die dwingt tot onthaasten. Vergeleken met Jolie’s vorige cd, Wine Dark Sea, is dit nieuwe project met voormalige “Be Good Tanya” Samantha Parton een bescheiden stapje terug. Kenmerkt Wine Dark Sea zich als een duistere doch eigentijdse singer songwriter plaat, zo grijpt Wildflower Blues meer terug naar de beginperiode van beide dames. De plaat is aanmerkelijk meer rootsy, meer traditioneel, maar evengoed aangenaam rauw. Zoals men in de architectuur modern met klassiek verbindt, zo worden op dit album ook weer de nodige bruggetjes geslagen. Paul Rigby met zijn elektrische Fuzz gitaar is daarbij wat mij betreft een welkome gast, terwijl Jolie Holland ook niet mis te verstaan is met haar viool in de titelsong. Geen fiddle, maar schurend en trekkend, zolang het gewenste effect maar indrukwekkend is. Zoals bekend, beide dames kennen elkaar van way back en besloten de onvoltooide gevoelens om te buigen naar iets tastbaars. De wegen waren weliswaar enkele jaren geleden gesplitst, echter de interactie tussen hun tweeën bevatte nog voldoende stof om verder uit te werken. Naast composities van Townes van Zandt (You Are Not Needed Now), Bob Dylan (Minstrel Boy), Michael Hurley (Jocko’s Lament) vind je een aantal co-writes aan van het tweetal. De hernieuwde samenwerking tussen Holland en Parton is uitermate geslaagd. Ontlading van hun gecombineerde talent strekt zich uit over een breed assortiment aan muziekstijlen (jazz, blues, country, folk, rock, naast scheutje experimenteel). De dames weten met hun muziek een eigen wereld te creëren. Een wereld die eindigt in het instrumentale Gooseberry Rag. Ik hoop echter van harte dat Wildflower Blues een vervolg krijgt, want dit album smaakt alsof de bodem nog niet bereikt is. (Rein van den Berg)

Video: Jolie Holland & Samantha Parton - "You Are Not Needed Now"
David Rawlings – Poor David's Almanack


Mooi zomers plaatje waar je geen genoeg van krijgt.


David Rawlings lijkt geïnspireerd als nooit tevoren en een geoliede machine, daarvan moet je de beweging niet verstoren. Ze openen met een trein song, een Midnight Train om precies te zijn. Niet alleen de trein komt in beweging, want de sfeer van dit eerste nummer zet ook de toon voor het album. Meezinger Money is the Meat in the Coconut ervoer ik in eerste instantie als minder, maar hoort zonder twijfel binnen het geheel wat David en de zijnen ons voorschotelen. Een stap vooruit, en een stap zijwaarts, als een traditionele dans. Cumberland Cap doet aan als een Neil Young nummer, maar dat zijn van het soort associaties waar ik persoonlijk tegen op loop, zoals ik ook David Rawlings zang vind lijken op Loudon Wainwright. Ik hoor een vergelijking, maar het snijdt verder geen hout, slechts een ongenuanceerde oprisping, want Cumberland Gap is een lekkere pulserende upbeat song. Airplane gaat over vrijheid, de vrijheid om te genieten van je leven. Wanneer je halverwege het album bent besef je dat David Rawlings en zijnen zich met deze plaat ook geen buil gaan vallen. De nummers lopen harmonieus in elkaar over. Geweldige samenzang, emotievolle melodieuze nummers en glasheldere instrumentatie. Bij Guitar Man krijgt het semi-akoestische precies op tijd extra body van een elektrische gitaar. Yup is gewoon yup. Good God A Woman is onvervalste eigentijdse gospel. Zo als wel vaker wordt het lekkerste bewaard voor het laatst, en zodra je Put ‘Em Up Solid hebt beluisterd druk je nog een keer op play, want dat is wat Poor David’s Almanack teweeg brengt. Mooi zomers plaatje, waar je, ook al hebben we het over Americana, over Rootsy traditionele muziek, geen genoeg van krijgt. (Rein van den Berg)

Video: David Rawlings - Cumberland Gap
Boris McCutcheon - I'm Here, Let Me In


Opnieuw in de ban van Boris, zijn
melancholische muzikale werkstukjes blijven boeien.



Boris is al een jaar of 15 een vaste waarde en veel beluisterde artiest op de Lucky Dice burelen. Zijn warme, gruizige en soulvolle stem en zijn prachtsongs, poëtisch, raak en met geniaal gevoel voor melodie zijn onberispelijk. Telkens als er een nieuw album uitkomt, weet Boris je weer opnieuw te verrassen. Soms moet je eerst weer een beetje wennen als hij iets nieuws uit probeert, maar die stem van hem, die doet het hem elke keer. Hij heeft iets warms kalmerend, zoals je dat bijvoorbeeld ook hebt bij een Guy Clark of een John Gorka. Langzaam maar trefzeker zuigt zijn muziek je naar binnen en zetten zijn weerhaakjes zich uit in je ziel. Zij die net als wij al lange tijd "in de ban van Boris" zijn, zullen enkele songs misschien al herkennen als de nieuwe liedjes die hij bij zijn laatste tour net had geschreven en alvast even live uitprobeerde. Dat is het geval bij het bloedmooie en aangrijpende "Poor Tired Hands" en het broeierige "A Week before The 4th of July" Maar ook de andere songs zijn prachtig. Zoals de opener "I Blew It" dat begint met een sober gitaartje alsof Ali Farka Toure effe wat pingelt in de Malinese woestijn en opbouwt tot een prachtige lome groove met koortjes, terwijl Boris zijn confessie doet over een van zijn minder handige momenten. In "It's Her Turn Now" verteld hij over de afgelopen jaren dat hij niet veel getoerd heeft maar de huisvader heeft uitgehangen. Zijn vrouw nam toen de rol van kostwinner aan nadat ze haar studie heeft afgerond. Deze track is uiterst swingend en soulvol. I'm Here, Let Me In, is weer een klein kijkje in de wondere wereld van Boris McCutcheon hoe hij en zijn familie soms worstelen om hun hoofd boven water te houden in de gortdroge high desert van New Mexico waar zijn melancholische muzikale werkstukjes vol oprechte levensverhalen, steeds weer blijven boeien. (Sandra Zuidema)

Video: "A Week Before the 4th of July" live at Acoustic Alley
David Luning - Restless


nieuwe naam uit noord California om in de gaten te houden
voor liefhebbers van Hayes Carll, Ray Lamontage en Ryan Adams



Zo nu en dan komen er weer verrassende nieuwe namen boven drijven in de grote poel van muzikanten uit Noord Amerika. Zo ook deze David Luning, een jongeman uit een Forestville, California die qua talent ruimschoots boven het maaiveld uitsteekt. Forestville is van oudsher een plaatsje waar sinds het begin van de 19e eeuw veel schrijvers, artiesten en andere Boheemse types uit Europa zich vestigde. Luning studeerde oorspronkelijk aan Berklee College voor het schrijven van film muziek, maar op een dag hoorde hij de muziek van John Prine en bedacht hij, dit is wat ik wil doen. Hij stopte met zijn studie en zo begon zijn carrière als singer-songwriter. In de VS begint hij al behoorlijk aan de weg te timmeren en zijn fanschare groeit gestaag, en hij tourde al met Dave & Phil Alvin en doet nu een tour in de VS als voorprogramma van The Tedeschi Trucks band. Restless is een behoorlijk afwisselend album geworden want David kan zowel rocken, bluesy en folky klinken en ook een mooi ingetogen liedje spelen en heeft een hele prettige stem met een mooi rauw randje. Daarnaast is hij ook buitengewoon getalenteerd op een keur aan instrumenten, hij speelt namelijk diverse gitaren, banjo, percussie, piano en orgel. Vergelijkingen zijn altijd lastig maar ergens in de hoek van Ryan Adams, Hayes Carll, Ray Lamontagne. Restless is in ieder geval een heerlijk veelzijdig album met catchy liedjes en goede hooks. Liedjes als Brother in Chains en Gonna Forget About You zouden zo radio hitjes kunnen zijn. Gaan we vast nog veel meer van horen van deze David Luning en fijn ook dat de cd een heel mooi hoesje heeft met alle teksten erin. (Sandra Zuidema)

Video: David Luning - Driftin


Ook recent nieuw uitgebracht:

Bap Kennedy
Reckless Heart





Richard Thompson
Acoustic Classics II





Neil Young
Hitchhiker

wordt rond 08 september verwacht



David Ramirez
We're Not Going Anywhere

wordt rond 14 september verwacht





Joan Osborne
Songs of Bob Dylan





Bruce Robison
& The Back Porch Band





Deslondes
Hurry Home





Mark Olson
Spokeswoman of the Bright Sun

wordt rond 08 september verwacht








* aanbiedingen


Daniel Meade
Let Me off at the Bottom

€ 7.99

   
Ad Vanderveen
Stellar Cellar Band

€ 9.99

   
Little Feat
Original Album Series (5CD)

€ 10.99

   
Ryan Adams
Ryan Adams

€ 7.99

   
klik hier voor nog veel meer nieuwe aanbiedingen






* Live tips





Chris Pureka

De muziek van singer-songwriter Chris Pureka pakt je bij het beluisteren meteen bij de kladden. De meesterlijk vibrato in haar stem, de prachtige teksten en de instrumentale omlijsting zijn van uitzonderlijke klasse. Bezieling en intensiteit zijn de steekwoorden voor de muziek van deze uit New England afkomstige dame. Een unieke kruising tussen Patty Griffin en Gillian Welch, maar wie je vooral hoort is Chris Pureka! Pureka test als tiener haar songwerk uit in de plaatselijke koffiehuizen van Northampton, Massashusetts waar ze later microbiologie studeert. Ze opteert uiteindelijk voor een muzikale loopbaan die ondertussen twee epeetjes en drie langspelers omvat.


donderdag 14 september Podium 't Beest , Goes

vrijdag 15 september Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen

zaterdag 16 september Theater de Pol , Diepenheim

zondag 17 september de Amer , Amen

dinsdag 19 september Blue Room Sessions , Den Bosch

woensdag 20 september Tivoli Vredenburg , Utrecht

donderdag 21 september CC de Breughel , Bree (België)

vrijdag 22 september Luxor Live , Arnhem

zaterdag 23 september Museum Nic Jonk , Grootschermer

zondag 24 september Walhalla , Rotterdam






YouTube Videos:

"Back in the Ring" by Chris Pureka, Live at Meadowlark Studios











Slaid Cleaves

Weinig muzikanten zijn zo bescheiden als de uit Maine afkomstige, maar in de buurt van Austin, Texas wonende Slaid Cleaves. Als het op songteksten aankomt neemt hij echter geen blad voor de mond, en snijdt hij grote thema’s als werkloosheid en oorlogstrauma aan. Luister maar naar Rust Belt Fields, of naar Still Fighting the War van zijn gelijknamige plaat. Maar wat bij Cleaves altijd op de eerste plaats komt is het liedje zelf. Hij weet als geen ander hoe je het maximale uit een melodie kunt halen, en dit oprecht en zonder poespas bij de luisteraar aan te laten komen. Wat daar natuurlijk bij helpt is zijn warme stem die je al bij de eerste noten voor hem inneemt. Afgelopen jaar nam Slaid weer een batterij prachtsong op voor het album Ghost on the Car Radio dat pas is verschenen.


maandag 9 oktober Meneer Frits , Eindhoven

dinsdag 10 oktober the Lock Keepers , Maassluis

woensdag 11 oktober CC de Breughel , Bree (België)

donderdag 12 oktober Tivoli Vredenburg , Utrecht

vrijdag 13 oktober Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen

zaterdag 14 oktober de Amer , Amen

zondag 15 oktober Paradiso , Amsterdam






YouTube Videos:

"Drunken Barber's Hand" by Slaid Cleaves











Kieran Goss & Annie Kinsella

Kieran Goss is een van Ierland’s meest geliefde performers. De shows van deze uiterst sympathieke Ier en verhalen tussendoor zijn super entertainend. Dat hij ook een songwriter extra ordinaire is blijkt wel uit het feit dat veel van zijn songs ook door andere prominente artiesten zijn opgenomen zoals Rodney Crowell (hij woonde ook geruime tijd in Nashville), Mary Black maar ook onze eigen Ilse Delange. Hij is sterk in zijn liveoptredens door zijn bijzondere vermogen om met zijn publiek te communiceren. Kenmerkend voor Kieran Goss is de ontspannen manier waarop Kieran Goss zijn liedjes brengt in diverse Amerikaanse roots-stijlen. Onder zijn muzikale helden bevinden zich niet voor niets mensen als Johnny Cash, Kris Kristofferson en Willie Nelson. Op het podium schittert hij en zijn fans in Nederland zullen hem ongetwijfeld nog herinneren van ze zeer succesvolle Irish Unplugged Tour in 2003. Ook in 2016 verzorgde hij nog enkele concerten in Nederland. Kieran tourt met Annie Kinsella die in de 2e helft van de show ook enkele nummers met hem meezingt.


vrijdag 13 oktober Xinix , Nieuwendijk

zaterdag 14 oktober Museum Nic Jonk , Grootschermer

zondag 15 oktober Tangelder Presenteert , Ritthem

woensdag 18 oktober Walhalla , Rotterdam

donderdag 19 oktober Het Nieuwe Dijkhuis , Doetinchem

vrijdag 20 oktober Acoustic Alley , Den Haag

zaterdag 21 oktober Ramblin' Roots Festival , Utrecht

zondag 22 oktober Lux , Nijmegen






YouTube Videos:

Kieran Goss - Reasons To Leave








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Chris Pureka

Slaid Cleaves

Kieran Goss

Jesse Dayton

Dan Baird's Homemade Sin
feat. Joe Blanton
+ support Otis Gibbs

Arlan Feiles

Nathan Bell

Fred Eaglesmith & Tif Ginn





festivals:
(klik naam festival voor meer info)


zaterdag 21 oktober Ramblin' Roots Festival, Utrecht:

met Jonny Lang, Ben Miller Band, The Sadies, Hackensaw Boys,
Andrew Combs, Bokkers, Levi Parham, Doug Seegers, Michael Chapman,
Giles Robson, Jesse Dayton, Kieran Goss, Michelle David & Gospel Sessions,
Weather Station, Dan Tuffy, Kate MacLeod, Shannon McNally



zaterdag 4 november Take Root festival, Groningen:

met Jason Isbell, Como Mamas, Jesse Dayton, Sam Outlaw
Tift Merritt, Levi Parham, Hurray for the Riff Raff, Cactus Blossoms
Chuck Prophet, Barr Brothers, John Murry, Yola Carter
Andrew Combs, Steve Gunn, Baptiste W. Hamon, John Murry









voor meer LIVE tips: