04 augustus 2017
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* aanbiedingen

* Live tips:

            Lance Canales & the Flood

            Chris Pureka

            Slaid Cleaves








* tips

David Luning - Restless


nieuwe naam uit noord California om in de gaten te houden
voor liefhebbers van Hayes Carll, Ray Lamontage en Ryan Adams



Zo nu en dan komen er weer verrassende nieuwe namen boven drijven in de grote poel van muzikanten uit Noord Amerika. Zo ook deze David Luning, een jongeman uit een Forestville, California die qua talent ruimschoots boven het maaiveld uitsteekt. Forestville is van oudsher een plaatsje waar sinds het begin van de 19e eeuw veel schrijvers, artiesten en andere Boheemse types uit Europa zich vestigde. Luning studeerde oorspronkelijk aan Berklee College voor het schrijven van film muziek, maar op een dag hoorde hij de muziek van John Prine en bedacht hij, dit is wat ik wil doen. Hij stopte met zijn studie en zo begon zijn carrière als singer-songwriter. In de VS begint hij al behoorlijk aan de weg te timmeren en zijn fanschare groeit gestaag, en hij tourde al met Dave & Phil Alvin en doet nu een tour in de VS als voorprogramma van The Tedeschi Trucks band. Restless is een behoorlijk afwisselend album geworden want David kan zowel rocken, bluesy en folky klinken en ook een mooi ingetogen liedje spelen en heeft een hele prettige stem met een mooi rauw randje. Daarnaast is hij ook buitengewoon getalenteerd op een keur aan instrumenten, hij speelt namelijk diverse gitaren, banjo, percussie, piano en orgel. Vergelijkingen zijn altijd lastig maar ergens in de hoek van Ryan Adams, Hayes Carll, Ray Lamontagne. Restless is in ieder geval een heerlijk veelzijdig album met catchy liedjes en goede hooks. Liedjes als Brother in Chains en Gonna Forget About You zouden zo radio hitjes kunnen zijn. Gaan we vast nog veel meer van horen van deze David Luning en fijn ook dat de cd een heel mooi hoesje heeft met alle teksten erin. (Sandra Zuidema)

'Restless' is CD van de maand augustus !

Video: David Luning - Driftin
John Murry – A Short History of Decay


Murry neemt ons mee naar een donker woud welke
synoniem lijkt te staan voor zijn dagelijks bestaan.



Dat dit album überhaupt verschenen is mag een klein wondertje worden genoemd. Of John Murry een verkeerde kaart had getrokken, of het zelf goed verkloot had kan ik mij niet herinneren, maar zijn artistieke loopbaan leek aan diggelen. Vanuit onze comfortabele maatschappij moet je voorzichtig zijn om een oordeel uit te spreken. Opgroeien in Tupelo, Mississippi is beslist andere koek! Zeker wanneer je behept met een destructieve voorkeur. Murry is door adoptie opgegroeid in de familie van William Faulkner. Califorlornia, opvolger van The Graceless Age, kwam uiteindelijk met veel pijn en moeite tot stand. (Crowd Funders van dat toenmalige Kickstarter project mochten hun verlies nemen, want John bleek niet in staat zijn gedane beloftes te materialiseren) Aangezien die EP enigszins halfslachtig was, kunnen we A Short History of Decay beter beschouwen als logische opvolger van Murry´s instant klassieker uit 2012. The Graceless Age was niet anders dan een top plaat. De verwachtingen waren hooggespannen, wellicht dat de druk hem toen teveel werd. Beetje support doet dus wonderen. Het lot van deze paria greep Cowboy Junkie Michael Timmins aan onder het motto “May the bridges we have burned always light our path”.Op een uitvoering van What Jail is Like (origineel van Greg Dulli (Afghan Whigs)) na, zijn de overige nummers van John Murry. Wellicht niet zo intens als zijn fameuze album, maar er is voldoende tensie waarneembaar op deze nieuwe plaat. Murry, tegenwoordig woonachtig in Ierland, had zich nog niet van al zijn demonen ontdaan. Nummers over spijt, scheiding en verbanning. Andermaal neemt Murry ons mee een donker woud in welke synoniem lijkt te staan voor zijn dagelijks bestaan. Er is andermaal onrust, verwarring, maar evengoed een geruststellende gedachte dat wanneer John Murry zijn weg terug weet te vinden dan liggen er altijd mogelijkheden. Vandaar de albumtitel: Verval in beknopte weergave. Ik hoop voor John Murry dat deze wederopstanding hem voldoende rust geeft om orde op zaken te zetten. Anderzijds, het levert wel weer hele mooie muziek op. (Rein van den Berg)

Video: John Murry - Silver and Lead
Rob Jungklas – Blackbirds


De beste omschrijving vind je terug in de Engelse taal
onder de noemer “Haunting”.



Rob Jungklas is zo’n naam die – om wat voor reden ook – tot nu onder de radar bleef. De reden schuilt ongetwijfeld in het feit dat hij geen uitgekiende verkoopstrategie nastreeft. Evengoed genereert hij inkomsten om zijn werk te doen. Om de eenvoudige reden dat zijn onconventionele manier van musiceren mij enorm aanspreekt support ik hem van harte. Hij streeft geen specifiek genre na, maar dat pure Rock hem na aan het hart zou een logische conclusie mogen zijn. Hij doseert niet wanneer het intensiteit betreft. De beste omschrijving vind je terug in de Engelse taal onder de noemer “Haunting”. Alsof hij iets najaagt, of zelf op de hielen wordt gezeten, want Jungklas’s muziek is rusteloos. Komt vanuit het hart. The Spirit & The Spine verscheen op de valreep van 2013 en ontpopte zich tot een instant mijlpaal. Artistiek althans. Sindsdien verschenen een paar niet weg te cijferen cd’s van zijn hand, terwijl Blackbirds de ambitie heeft dat album uit 2013 naar de kroon te steken. Alle nummers verschijnen voor het eerst, ook Nothing to Fade is een nieuwe song. Er zou wellicht verwarring kunnen ontstaan aangezien hij in 2014 het album Nothing to Fade had uitgebracht. Het enige nummer dat hij niet zelf schreef, Hymn, komt uit de traditionele hoek. Het religieuze sfeertje om dit nummer is tevens een goedgekozen intro tot het even onheilspellende Low Hanging Fruit. Schitterende arrangementen en klassieke instrumenten worden kristalhelder uiteengezet in dit nummer. Ook het slotnummer bevat een knipoog naar een traditionele klassieker. Het album Blackbirds gaat over de keuzes die je maakt. Een terugkerend thema in het werk van Rob Jungklas. Niet alleen zijn muziek is puur en aards. Zijn poëzie brengt je minstens evenredig uit balans. Letterlijk volgen is moeilijk. Hij voegt gewicht toe aan zijn teksten, en brengt daarmee een diepere bedoeling over op de luisteraar. Die zwaarte laat zich moeilijk omschrijven, maar onwillekeurig weet je dat deze muziek gaat over de scheidslijn tussen leven en dood. Keuzes die je maakt zijn dan ook niet vrijblijvend. Evenals de muziek van Rob Jungklas. (Rein van den Berg)

Video: "Blackbirds" music video, Rob Jungklas
Michael Chapman – 50


Indrukwekkend en dreigend melancholisch werkstuk van folkheld.


50 jaar in het vak viert de inmiddels 74 jarige singer-songwriter Michael Chapman met het fraaie album 50. Zelf noemt de Engelsman het zijn "American Album". Hoewel Chapman al vaker overduidelijk ook geïnspireerd was door Amerikaanse roots muziek is dit de eerste keer dat hij er daadwerkelijk ook een album opnam. Met aan zijn zijde Steve Gunn die het album ook produceerde en een team van jonge muzikanten als James Elkington (Jeff Tweedy) en Bridget St John, Nathan Bowles laat Chapman zien dat hij het nog lang niet verleerd is. Zijn rauwe stem herbergt nog altijd veel emotie en zijn gitaarspel is en blijft indrukwekkend te noemen, dreigend, donker onheilspellend en vaak onvoorspelbaar en zijn teksten vol mijmeringen en melancholie. 50 is dan ook een zeer indrukwekkend album geworden. (Sandra Zuidema)

Video: Michael Chapman - A Spanish Incident
David Rawlings – Poor David's Almanack


Mooi zomers plaatje waar je geen genoeg van krijgt.


David Rawlings lijkt geïnspireerd als nooit tevoren en een geoliede machine, daarvan moet je de beweging niet verstoren. Ze openen met een trein song, een Midnight Train om precies te zijn. Niet alleen de trein komt in beweging, want de sfeer van dit eerste nummer zet ook de toon voor het album. Meezinger Money is the Meat in the Coconut ervoer ik in eerste instantie als minder, maar hoort zonder twijfel binnen het geheel wat David en de zijnen ons voorschotelen. Een stap vooruit, en een stap zijwaarts, als een traditionele dans. Cumberland Cap doet aan als een Neil Young nummer, maar dat zijn van het soort associaties waar ik persoonlijk tegen op loop, zoals ik ook David Rawlings zang vind lijken op Loudon Wainwright. Ik hoor een vergelijking, maar het snijdt verder geen hout, slechts een ongenuanceerde oprisping, want Cumberland Gap is een lekkere pulserende upbeat song. Airplane gaat over vrijheid, de vrijheid om te genieten van je leven. Wanneer je halverwege het album bent besef je dat David Rawlings en zijnen zich met deze plaat ook geen buil gaan vallen. De nummers lopen harmonieus in elkaar over. Geweldige samenzang, emotievolle melodieuze nummers en glasheldere instrumentatie. Bij Guitar Man krijgt het semi-akoestische precies op tijd extra body van een elektrische gitaar. Yup is gewoon yup. Good God A Woman is onvervalste eigentijdse gospel. Zo als wel vaker wordt het lekkerste bewaard voor het laatst, en zodra je Put ‘Em Up Solid hebt beluisterd druk je nog een keer op play, want dat is wat Poor David’s Almanack teweeg brengt. Mooi zomers plaatje, waar je, ook al hebben we het over Americana, over Rootsy traditionele muziek, geen genoeg van krijgt. (Rein van den Berg)

Video: David Rawlings - Cumberland Gap
Hard Working Americans – We’re All in this Together



Niet bij nadenken, maar ondergaan.


Ze bestaan ogenschijnlijk nog, Hard Werkende Amerikanen. En wij maar denken dat Amerikanen zich het liefst met minimale inspanning naar de voorste rij manipuleren, of door met een geldclip te zwaaien, om zich nadrukkelijk luidruchtig en overdreven te etaleren. Dat negatieve vooroordeel gaat niet op voor deze Hard Working Americans. Die trekken werkelijk alles uit de kast. Zij maken “straight forward” muziek waarbij je geen tijd hoeft te spenderen voor een inzichtelijke recensie. Deze live plaat wordt hun vierde album. Het bevat slechts 1 nieuw nummer – School Day – maar evengoed is het album alleszins de moeite waard. De muziek, of beter gezegd, de dynamiek, spettert uit de groeven. Dat de heren op het juiste spoor zitten blijkt uit de toenemende belangstelling voor hun albums. Zowel de gelijknamige album als Rest in Chaos deden het uitstekend. Todd Snider, Dave Schools, Neal Casal, Chad Staehly, Duane Trucks and Jesse Aycock laten geen misverstand bestaan over hoe ze invulling moeten geven aan de definitie van een Zuidelijk-Amerikaanse Rockband. We’re All in this Together laat in de eerste plaats de gedrevenheid en vakmanschap van deze respectabele musici horen. Spectaculaire dynamiek van A tot Z. Er wordt ouderwets van leer getrokken. Strakke drums, nadrukkelijk aanwezige piano en dominante geladenheid waar het gitaar betreft. Kortom aan Hard Working Americans maak je geen woorden vuil die ga je beluisteren, en wanneer het tot de mogelijkheden behoort, bekijken bovendien. Niet bij nadenken, maar ondergaan. (Rein van den Berg)

Video: Hard Working Americans - Something Else
Slaid Cleaves – Ghost on The Car Radio


Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme
zalvende stem weet Slaid uiterst effectief te ontroeren



Er zijn van die artiesten wiens stem je zo raakt dat je meteen weet: “dit is er een voor mij” en dan volg je hem ook de rest van je leven. Slaid is zo'n artiest. Eind vorige eeuw hoorde we hem voor het eerst, maar bij de release van Broke Down sloeg Slaid zijn weerhaakjes uit diep in onze ziel en daar is hij nog altijd stevig genesteld en een favoriet geworden. Het was alweer vier jaar terug dat zijn laatste uitkwam en dat maakt het dan ook extra spannend. Maar het lange wachten wordt behoorlijk beloond met een juweel van een album dat vrij persoonlijk van aard is. Afgelopen zomer moest Slaid namelijk afscheid nemen van zijn vader en dat bracht songs over reflectie, loyaliteit, herinneringen en afscheid met zich mee. Op een manier doet dit album je ook wel denken aan die doorbraak plaat Broke Down. Opnieuw is er ook de samenwerking met Slaids oude jeugdvriend Rod Picott die mee schreef aan vier van de songs op dit album. Andere collega schrijvers vond hij ook dicht bij huis in Texas, Mike Morgan, Karen Poston, Nathan Hamilton en Graham Weber mochten ook allemaal aan één song bijdragen. De productie en heel veel van de gitaarpartijen nam Scrappy Jud Newcomb voor zijn rekening. Van het begin tot het einde staat er geen slecht liedje op. Twee songs zou ik er graag even extra willen uitlichten namelijk het geniale Drunken Barbers Hand "I don't need to read the papers or the tea leafs to understand this world is shaved by a drunken barbers hand" somt min of meer metaforisch de situatie op waarin de VS zich momenteel in bevind. Of ze hem dat in de Texas dancehalls in dank gaan afnemen? Hij heeft natuurlijk wel gelijk en ach de gemiddelde Trump stemmer weet waarschijnlijk niet eens wat een metafoor is;-) Ghost on the Car Radio is opgedragen aan Slaids vader, en wat doet hij dat wonderschoon in het afsluitende Junkyard, een prachtig klein liedje over afscheid. Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme zalvende stem van Cleaves weet hij in twee minuten uiterst effectief te ontroeren. (Sandra Zuidema)

Video: Slaid Cleaves - Drunken Barber's Hand
Jeff Finlin – Guru In The Girl


Jeff Finlin laat zich beluisteren van zijn beste kant.


Tot de categorie “favoriete artiesten” behoort voor mij zeer zeker de eigenzinnige Jeff Finlin. Vanaf 1999, sinds Original Fin (waar Marc Ribot op mee speelt), volg ik zijn loopbaan. In het uitvoeren van zijn songs gaat Finlin nooit voluit. Hij heeft een behouden stijl die, weliswaar grillig kan zijn, maar niet uit de bocht vliegt. Het komt de levensduur van zijn songs ten goede. Zijn uitvoerende stijl lijkt nooit over te lopen van enthousiasme, maar intrigeren doet hij wel. Zijn rustgevende stemgeluid trekt de luisteraar als het ware door een ongerept terrein. Muziek die qua karakter aansluit bij verrassende elementen die je aantreft op een reis zonder bestemming. Naast de basislijn van de song vindt Finlin altijd ruimte voor een vrij improviserende gitaar. Her Love Will Light the Way doet bij mij associaties oproepen met het werk van Serge Gainsbourg. Of is dit slechts het resultaat van het frivole zangkoortje die mij de Franse kant optrekt? Ik ervaar zijn album the Guru in the Girl als een stuk meer opgeruimd en compleet dan zijn vorige, My Moby Dick. Die was cynisch en deprimerend, ondanks de humor en de spiritualiteit. Voor mijn gevoel raakte een teleurgesteld artiest iets teveel op de voorgrond. Hier niet. Prachtige songs, zoals het romantische Angelou. Finlin heeft schijnbaar ruimte voor perspectieven gevonden. Frisse inzichten hebben een uiterst consistent geheel opgeleverd. The Guru in the Girl laat je genieten van een opgeruimde Finlin. Hij laat zich beluisteren van zijn beste kant. (Rein van den Berg)

Video: Jeff Finlin / The Guru In The Girl (album trailer)
Boris McCutcheon - I'm Here, Let Me In


Opnieuw in de ban van Boris, zijn
melancholische muzikale werkstukjes blijven boeien.



Boris is al een jaar of 15 een vaste waarde en veel beluisterde artiest op de Lucky Dice burelen. Zijn warme, gruizige en soulvolle stem en zijn prachtsongs, poëtisch, raak en met geniaal gevoel voor melodie zijn onberispelijk. Telkens als er een nieuw album uitkomt, weet Boris je weer opnieuw te verrassen. Soms moet je eerst weer een beetje wennen als hij iets nieuws uit probeert, maar die stem van hem, die doet het hem elke keer. Hij heeft iets warms kalmerend, zoals je dat bijvoorbeeld ook hebt bij een Guy Clark of een John Gorka. Langzaam maar trefzeker zuigt zijn muziek je naar binnen en zetten zijn weerhaakjes zich uit in je ziel. Zij die net als wij al lange tijd "in de ban van Boris" zijn, zullen enkele songs misschien al herkennen als de nieuwe liedjes die hij bij zijn laatste tour net had geschreven en alvast even live uitprobeerde. Dat is het geval bij het bloedmooie en aangrijpende "Poor Tired Hands" en het broeierige "A Week before The 4th of July" Maar ook de andere songs zijn prachtig. Zoals de opener "I Blew It" dat begint met een sober gitaartje alsof Ali Farka Toure effe wat pingelt in de Malinese woestijn en opbouwt tot een prachtige lome groove met koortjes, terwijl Boris zijn confessie doet over een van zijn minder handige momenten. In "It's Her Turn Now" verteld hij over de afgelopen jaren dat hij niet veel getoerd heeft maar de huisvader heeft uitgehangen. Zijn vrouw nam toen de rol van kostwinner aan nadat ze haar studie heeft afgerond. Deze track is uiterst swingend en soulvol. I'm Here, Let Me In, is weer een klein kijkje in de wondere wereld van Boris McCutcheon hoe hij en zijn familie soms worstelen om hun hoofd boven water te houden in de gortdroge high desert van New Mexico waar zijn melancholische muzikale werkstukjes vol oprechte levensverhalen, steeds weer blijven boeien. (Sandra Zuidema)

Video: "A Week Before the 4th of July" live at Acoustic Alley


Ook recent nieuw uitgebracht:

Chris Bell
Looking Forward





Willie Nile
Positively Bob: Willie Nile Sings Bob Dylan




Randall Bramblett
Juke Joint At the Edge of the World





Randy Newman
Dark Matter





Richard Thompson
Acoustic Classics II

wordt rond 11 augustus verwacht



Will Hoge
Anchors

wordt rond 18 augustus verwacht





Bruce Robison
& The Back Porch Band





Deslondes
Hurry Home





Mark Fosson
Solo Guitar





Catherine Maclellan
If It's Alright With You





Shelby Lynne/Allison Moorer
Not Dark Yet

wordt rond 18 augustus verwacht



Ray Wylie Hubbard
Tell The Devil I'm Gettin' There As Fast As I Can

wordt rond 18 augustus verwacht








* aanbiedingen


Kasey Chambers
Little Bird

€ 9.99

   
Ron Sexsmith
Exit Strategy Of The Soul

€ 9.99

   
Birds Of Chicago
Live From Space

€ 7.99

   
Ryan Adams
Ryan Adams

€ 9.99

   
klik hier voor nog veel meer nieuwe aanbiedingen






* Live tips





Lance Canales & the Flood

De songs van Lance Canales zijn in de workingclass traditie van Woody Guthrie maar qua muziek heeft het misschien meer van doen met de rauwe blues dan met folk en gospel. Zijn karakteristieke stem bepaalt de stemming en klinkt gruizig en aards. Zijn laatste werk Blessing & The Curse is een uiterst spannend en gejaagd album dat je na een luisterbeurt hongerig naar meer achterlaat. Afgelopen mei was Lance reeds in het land voor een zeer geslaagde serie concerten, in augustus komt hij terug voor een paar zomerfestivals.


zaterdag 19 augustus Singer-songwriter Festival, Haselunne (Duitsland)

zondag 20 augustus Terug Naar Tiengemeten, Tiengemeten

dinsdag 22 augustus Cultura Nova festival, Heerlen

zaterdag 26 augustus Gevarenwinkel festival, Herselt (België)






YouTube Videos:

Lance Canales - Hich-wyah Man - live in Italy

Lance Canales & The Flood - Plane Wreck At Los Gatos (Deportee)











Chris Pureka

De muziek van singer-songwriter Chris Pureka pakt je bij het beluisteren meteen bij de kladden. De meesterlijk vibrato in haar stem, de prachtige teksten en de instrumentale omlijsting zijn van uitzonderlijke klasse. Bezieling en intensiteit zijn de steekwoorden voor de muziek van deze uit New England afkomstige dame. Een unieke kruising tussen Patty Griffin en Gillian Welch, maar wie je vooral hoort is Chris Pureka! Pureka test als tiener haar songwerk uit in de plaatselijke koffiehuizen van Northampton, Massashusetts waar ze later microbiologie studeert. Ze opteert uiteindelijk voor een muzikale loopbaan die ondertussen twee epeetjes en drie langspelers omvat.


donderdag 14 september Podium 't Beest , Goes

vrijdag 15 september Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen

zaterdag 16 september Theater de Pol , Diepenheim

zondag 17 september de Amer , Amen

dinsdag 19 september Blue Room Sessions , Den Bosch

woensdag 20 september Tivoli Vredenburg , Utrecht

donderdag 21 september CC de Breughel , Bree (België)

vrijdag 22 september Luxor Live , Arnhem

zaterdag 23 september Museum Nic Jonk , Grootschermer

zondag 24 september Walhalla , Rotterdam






YouTube Videos:

"Back in the Ring" by Chris Pureka, Live at Meadowlark Studios











Slaid Cleaves

Weinig muzikanten zijn zo bescheiden als de uit Maine afkomstige, maar in de buurt van Austin, Texas wonende Slaid Cleaves. Als het op songteksten aankomt neemt hij echter geen blad voor de mond, en snijdt hij grote thema’s als werkloosheid en oorlogstrauma aan. Luister maar naar Rust Belt Fields, of naar Still Fighting the War van zijn gelijknamige plaat. Maar wat bij Cleaves altijd op de eerste plaats komt is het liedje zelf. Hij weet als geen ander hoe je het maximale uit een melodie kunt halen, en dit oprecht en zonder poespas bij de luisteraar aan te laten komen. Wat daar natuurlijk bij helpt is zijn warme stem die je al bij de eerste noten voor hem inneemt. Afgelopen jaar nam Slaid weer een batterij prachtsong op voor het album Ghost on the Car Radio dat pas is verschenen.


maandag 9 oktober Meneer Frits , Eindhoven

dinsdag 10 oktober the Lock Keepers , Maassluis

woensdag 11 oktober CC de Breughel , Bree (België)

donderdag 12 oktober Tivoli Vredenburg , Utrecht

vrijdag 13 oktober Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen

zaterdag 14 oktober de Amer , Amen

zondag 15 oktober Paradiso , Amsterdam






YouTube Videos:

"Drunken Barber's Hand" by Slaid Cleaves








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Lance Canales & the Flood

Chris Pureka

Slaid Cleaves

Kieran Goss



festivals:
(klik naam festival voor meer info)


zat. 19/zon. 20 augustus Terug Naar Tiengemeten , Tiengemeten:

met o.a. the Kik, Michelle David & the Gospel Sessions
Lance Canales & the Flood, the Tibbs



zaterdag 21 oktober Ramblin' Roots Festival, Utrecht:

met o.a. Jonny Lang, Levi Parham, Jesse Dayton
Doug Seegers, Michael Chapman, Kieran Goss



zaterdag 4 november Take Root festival, Groningen:

met o.a. Jason Isbell, Como Mamas, Jesse Dayton
Tift Merritt, Levi Parham, Hurray for the Riff Raff
Chuck Prophet, Barr Brothers, John Murry









voor meer LIVE tips: