 www.luckydice.nl |
in deze editie: * tips * DVD tips * aanbiedingen * Live tips: Po' Girl |
OverMountain Men - Glorious DayDavid Childers en Bob Crawford van The Avett Brothers. Glorious Day is de debuut cd van Overmountain Men, een samenwerkingsverband tussen Bob Crawford, bassist van The Avett Brothers en singer-songwriter David Childers. De heren uit North Carolina speelden jaren geleden al eens samen en dat voelde zo goed dat het voor herhaling vatbaar was. In de afgelopen jaren stuurden de heren regelmatig via e-mail ideeën voor nieuwe liedjes aan elkaar waar ze samen aan werkte tot aan “The Glorious day” dat ze met een aantal van David’s oude bandleden afspraken in een studio in de heuvels tussen de twee Carolinas. De liedjes die ze daar opnamen variëren van rootsrock, Americana, county, duivelse rock & roll, soulpop tot gruizige live opgenomen Tom Waitsy afsluiter waarin ze het nummer The Hunch, van Appalachian legende en rockabillybluespunker Hasil Atkins hebben verwerkt. Zo horen we prachtige ingetogen tracks als Magpies en Rembrandt over de legendarische Nederlandse schilder, Coney Island Express, All I Ever Knew, een nummer dat ik in gedachten ook makkelijk Johnny Cash hoor zingen en het wonderschone en zeer aangrijpende Angola dat ze schreven voor de documentaire Six Seconds Of Freedom – een film over de beroemde gevangenis rodeo in de Angola gevangenis. Dit nummer wordt gedragen door fabuleus gitaarwerk van Randy Saxon en het verhaal over de “inmates” die veelal de rest van hun leven in deze gevangenis door zullen brengen. Behalve deze rustigere tracks zijn er ook ass-shakers als Some Place Along The River en Looking for Dr. Caligari over de duivelse dokter uit een stomme film uit de jaren 20. Leaving England klinkt daarentegen weer meer als een prachtig soulpop liedje omlijst door piano en “memphis horns”. Kortom een glorieus debuut van Overmountain Men. (Sandra Zuidema) Glorious Day is CD van de maand februari ! Video: OverMountain Men - "Angola" Video: OverMountain Men - "Some Place Along The River" |
Johnny Cash -
Ain’t No Grave (American VI) slechts omringt door subtiele muzikale omlijsting. Deze maand op 26 februari had de legendarische Johnny Cash zijn 78e verjaardag zullen vieren. Zijn aardse lichaam dacht er echter anders over en verliet ons op 12 september 2003, slechts enkele maanden na de dood van zijn grote liefde June Carter-Cash, met wie hij 35 jaar getrouwd is geweest. Zijn muzikale nalatenschap was al enorm, maar blijkt nu nog groter dan voorheen en daarmee leeft Johnny Cash nog altijd voort. In de paar maanden na haar dood bracht Cash nog verrassend veel tijd door in de studio en nam hij nog diverse nieuwe nummers op. Kennelijk meer dan we op American V te horen hebben gekregen en daarom komt een dezer dagen het allerlaatste deel, nummer 6 van de American serie uit. Deze tracks zijn opgenomen in 2002 en ook na de dood van June in 2003 zette hij de opnames door, naar eigen zeggen omdat muziek opnemen zijn voornaamste reden was om nog voort te blijven leven en dus bleef hij dat doen tot aan de dag van zijn dood. Deze cd wederom geproduceerd door Rick Rubin, die de supervisie had over dit project en daar waar nodig een aantal muzikanten naar zijn studio liet komen om aanvullende instrumentale partijen in te spelen op de tracks. Zo horen we o.a. smaakvolle banjopartijen van The Avett Brothers op de titeltrack van dit album en gitaarpartijen van o.a. Mike Campbell, Matt Sweeney, Jonny Polonsky en Smokey Hormel. Net als bij de vorige delen uit deze serie vinden we weer bijzondere covers van o.a. Sheryl Crow, Kris Kristofferson en Bob Nolan en daarnaast ook het allerlaatste nieuwe nummer I Corinthians: 15:55 dat Cash in zijn laatste jaren schreef. De opnames op Ain’t No Grave klinken wederom sober maar daardoor juist extra intens. Zijn karakteristieke stem en voordracht staan hier in de spotlights, de rest een subtiele muzikale omlijsting is min of meer bijzaak. Dat is de kracht van Cash, daarin leeft hij eeuwig voort. (Sandra Zuidema) Video: Johnny Cash - "Ain’t No Grave" |
John Hiatt - The Open RoadAfgelopen week deed Hiatt met Lyle Lovett ons land aan voor een gezamenlijke tour waarin ze vooral hun “greatest hits” aan bod lieten komen en tussendoor verhaaltjes vertelde over hun muzikale carrière. Over circa een week zal er echter ook weer een nieuw Hiatt album uitkomen. Zijn laatste album Same Old Man dateert uit 2008 en is een prachtig vrij ingetogen album. Traditiegetrouw volgt Hiatt rustige albums wederom op met een rocker. Ditmaal één geïnspireerd door het leven en ervaringen On The Road en de landschappen die je door de voorruit van je auto ziet opdoemen en via je achteruitkijkspiegel weer uit je gezichtsveld ziet verdwijnen. Deze “On the Road” plaat nam hij toepasselijk ook op met de band waarmee hij doorgaans ook toert, namelijk met Kenneth Blevins op drums, Patrick O’Hearn op bas en Doug Lancio (ook vaak rechterhand van Patty Griffin) op gitaar en ook dochterlief is weer te horen in de achtergrondvocalen van dit album dat John in zijn eigen studio opnam. De openingstrack doet eigenlijk wel een beetje denken aan Perfectly Good Guitar, in Haulin’ lijkt de geest van Chuck Berry te huizen maar dan is daar ook ineens weer een prachtig liefdesliedje met een warme “Memphis”feel in de vorm van Wonder Of Love. Verder is dit album natuurlijk ideaal om mee te nemen op je eerstvolgende vakantie want de liedjes grommen als een heerlijk ronkende motor. “Come On Baby Drive South”. (Sandra Zuidema) Video: John Hiatt - "Buffalo River Home" (van 'Perfectly Good Guitar') |
Reckless Kelly -
Somewhere In Time De rockende Texas cowboys laten ook weer van zich horen met dit album dat een ode is aan een van hun mentors namelijk singer-songwriter Pinto Bennett van de band Famous Motel Cowboys. Somewhere In Time staat weer bol van stevig rockende honky-tonk-country-rock&roll. Met gastbijdragen van Joe Ely en Pinto Bennett. (Sandra Zuidema) Video: Reckless Kelly - SOMEWHERE IN TIME Album Trailer |
Allison Moorer - CrowsMoorer heeft iets met vogeltjes, haar laatste album had de titel van een vriendelijk zangvogeltje (Mockingbird) haar nieuwe is opgedragen aan een veel duistere gevederde vriend, namelijk de kraai. Het zal u dus niet verbazen dat haar nieuwe werkstuk dan ook een veel donkerder thematiek heeft. Overigens heeft Moorer die opgroeide met George, Tammy en Emmylou, de country en roots invloeden waar ze haar carrière mee begon op dit album weggelaten, maar dat wil niet zeggen dat het daarom minder mooi is. Ik was zelfs verrast hoe mooi ik het vond omdat ik niet altijd even enthousiast ben geweest over haar, het deed me zelfs wel een beetje denken aan Asking For Flowers van Kathleen Edwards. Moorer heeft een zeer fraaie melancholisch klinkend en hunkerende stem die op dit album centraal staat. Verder is deze slechts omwikkeld door een warme deken van een pop/rock georiënteerde klanken. Ditmaal schreef ze de liedjes niet op haar voornaamste instrument, de gitaar, maar heeft ze die gecomponeerd op de piano en voor de productie keerde ze terug naar haar oude favoriete producer R.S. Field die ook een liedje bijdroeg aan dit album. De rest van de songs schreef Moorer allemaal zelf. Liedjes over eenzaamheid, pijn, verdriet en spijt, dingen die Allison in haar leven veel heeft gekend. Ze verloor als tiener haar ouders toen haar vader, een alcoholist, haar moeder vermoorde en vervolgens ook een einde aan zijn eigen leven maakte. Al deze ervaringen van lang geleden lijken nu op muzikale wijze te zijn verwerkt, er is zelfs een liedje voor haar overleden moeder en een overpeinzing over het feit dat zij nu ook definitief gestopt is met drinken. Op de Crow speelt echtgenoot Steve Earle overigens geen rol, ze lijkt hier werk en privé gescheiden te hebben gehouden. Ons inziens haar mooiste en meest persoonlijke album tot nu toe. (Sandra Zuidema) Video: Allison Moorer - "The Broken Girl" (Studio Session) |
V/A - Preservation: An Album To Benefit Preservation Hall Prachtige benefiet 2-CD set, waarvan de opbrengst gaat naar de Preservation Hall, een beroemd jazz-podium in the French Quarter in New Orleans. Het gebouw is van begin negentiende eeuw en sinds circa 1960 is het bekend als de Preservation Hall. Ongeveer net zolang bestaat ook de Preservation Hall Jazz Band. Feitelijk een gelegenheids formatie met continu wisselende bezettingen. Op deze cd vormt de huidige versie van die band de rode draad als begeleidingsband van de grootheden die aan dit project hebben meegewerkt: Andrew Bird, Pete Seeger, Dr. John, Blind Boys of Alabama, Brandi Carlile, Ani DiFranco, Steve Earle, Merle Haggard, Richie Havens, Jason Isbell, Angelique Kidjo, Del McCoury, Buddy Miller en Tom Waits. Om er maar een paar te noemen. (Luciano Mulder) Video: Preservation: An Album to Benefit Preservation Hall |
Carolina Chocolate Drops - Genuine Negro JigDeze band van twintigers speelt tradionele Jug band muziek die in de jaren 20 en 30 erg populair was in Amerika. Ze doen dat zo glorieus en dan is het ook nog mooi fris geproduceerd door niemand minder dan Joe Henry die ook voor deze niet alledaagse muziek zijn hand niet omdraait. Wat klinkt het allemaal prachtig, deze veelal oude traditionals zijn nog nooit zo mooi opgenomen als hier. Ik zou het willen omschrijven als een zeer aanstekelijke mengeling van dansbare plattelands countryfolkblues, verslavend en enigszins hypnotiserend ook. Terwijl ik dit schrijf hups ik met mijn bureaustoel de kamer door.... (Sandra Zuidema) Video: Carolina Chocolate Drops - "Genuine Negro Jig" album preview |
Patty Griffin - Downtown ChurchWe zaten er al een tijdje op te wachten op een nieuwe schijf van mevrouw Griffin, maar het wachten wordt beloond. Downtown Church , is zoals de naam al doet vermoeden een gospelalbum geworden. Nee, niet meteen een vies gezicht trekken, atheïsten, dit is zo mooi dat het wat voor een religieuze voorkeur of afkeur dan ook overstijgt. Dit is absoluut geen truttig plaatje geworden met een bekerend vingertje maar gewoon een intens en prachtig nieuw Patty Griffin album. Bovendien geeft Patty in een interview toe zelf eigenlijk geen kerkganger te zijn. Onder de bezielende leiding van de altijd geniale Buddy Miller vinden we op dit album nog een aantal buitengewoon puike artiesten aan haar zijde zoals Shawn Colvin, Emmylou Harris, Jim Lauderdale, Raul Malo en een aantal leden van de Koninklijke gospelfamilie zoals The Fairfield Four en Regina en Ann McCrary. Wij gaan u graag even voor in een korte dienst in woord, langs een aantal van de liedjes op dit album: Move Up, klinkt als gospel-rock & roll, en bijna als een vrouwelijke Elvis en The Jordanaires. Little Fire is een prachtig gevoelig nummer waar in het refrein, als je ogen dicht doet je twee engelen (Patty en Emmylou) uit de hemel ziet komen die zo wonderschoon samen zingen dat je adem ervan stokt. Death's Got A Warrant leidt ons door de katoenplantages naar het diepe zuiden waar de sirenes uit O Brother zijn opgepakt voor hun duivelse verleidkunst en hebben plaatsgenomen in een vrouwelijke chain gang en ons voorgaan in een fraai bluesy accapella lied. Behalve gospel, rock & roll en blues is er ook prachtige soul zoals op If I Had My Way en op Wade In the Water waar waar Patty vocaal lekker even alle registers opengooit en waarbij de hedendaagse “Jordanaires” en “Sweet Inspirations” prachtig ingehouden begeleiden. Bij Never Grow Old is alles juist heel puur en ingetogen gehouden en streelt alleen Patty’s stem en akoestische gitaar onze muzikale zintuigen en stapt halverwege Buddy toch nog even naar de microfoon en dat klinkt natuurlijk subliem. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het duet met Raul Malo over de Spaanse maagd het zeer fraaie Strange Man, oorspronkelijk van souldiva Dorothy Love Coates en het ontroerende Waiting For My Child dat je zo achter een aflevering van Ghost Whisperer of een uitzending van spoorloos zou kunnen plakken en geheid dat we met z’n allen zitten te grienen, en dat lucht af en toe echt lekker op. Doe uzelf een plezier en bestel deze beauty van een cd. (Sandra Zuidema) Video: Patty Griffin - "Little Fire" |
Kasey Anderson
Stephen Fearing
Meg Hutchinson
Ali Farka Touré/Toumani Diabaté 
Carrie Newcomer
Jason & the Scorchers
Po' Girl
Georgie Fame
David Hidalgo/Louie Perez 
Laurie Lewis
Heather Masse
Imelda May 
Jenny Whiteley 
Chieftains & Ry Cooder * DVD tips
Bob Dylan Keep Your Eyes On The Prize |
Tim BuckleyMy Fleeting House |
klik hier meer DVD tips
* aanbiedingen
* Live tips
 website , website NL , myspace | |||||||
|
UITVERKOCHT !! zaterdag 24 april - Huis Verloren, Hoorn 20:45 uur zondag 25 april - Cultureel Podium Roepaen, Ottersum 16:00 uur maandag 26 april - Meneer Frits, Eindhoven 20:30 uur dinsdag 27 april - Folk in de Wâlden , Oentsjerk 20:30 uur woensdag 28 april - Paradiso , Amsterdam 19:30 uur vrijdag 30 april - JZ Karo, Wesel (D) 20:00 uur zaterdag 01 mei - Rhythm & Blues Night , Oosterpoort, Groningen festival begint om 20:00 uur
Po' Girl LIVE video: 'One Little City' Po' Girl LIVE video: 'Deer in the Night' Po’Girl geeft lentekriebels. Moeilijk onverschillig te blijven onder het fietsbelconcertje waarmee het album opent. "Het duo Allison Russell en Awna Teixeira, aangevuld met snarenman Benny Sidelinger, heeft een huiselijke sensualiteit die aanstekelijk is. Het is een combinatie van keukentafelromantiek en onbezorgde nonchalance, samenkomend in de klarinetbijdragen van Russell, melancholiek en vrolijk tegelijk. De zangeressen putten voor hun composities uit een veelheid aan stijlen, van folk tot chanson, van balkanjazz tot countryballads." **** ArieJan Korteweg, de VOLKSKRANT "De Canadezen komen. Na de verrassende albums van Amelia Curran en Jenn Grant vormt de nieuwe Po' Girl de bekroning. Allison Russell en Awna Teixeira zijn voor deze opnamen neergestreken in muziekstad Austin, Texas. Het resultaat is mysterieus, verraderlijk sober en welhaast pijnlijk persoonlijk. Gebracht in een mix van Canadese en Europese folk, soms met licht Texaanse toets, soms jazzy of zelfs gospelachtig opgebouwd. Een geluid waarin de banjo even vanzelfsprekend is als de klarinet. Russel en Teixeira (bijgestaan door Benny Sidelinger) geven met Po' Girl inhoud aan hun eigen zelfhulpgroep." ***** Peter Hovestad, GPD | |||||||
Live tips:
|
tours: (klik naam voor data) Tim Knol Maria Dunn Kevn Kinney Boris McCutcheon Greg Trooper Otis Gibbs Moya Brennan |
festivals: (klik festival voor meer info) zon. 28 feb. 2010, Nick Curran benefiet, Eindhoven zat. 20 mrt. 2010, Evening With The Blues, Tiel zat. 01 mei 2010, Rhythm & Blues Night, Groningen zat. 29 mei 2010, Naked Song Festival, Eindhoven zat. 05 juni 2010, Highlands Festival, Amersfoort |
voor meer LIVE tips:
