14 november 2017
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Fred Eaglesmith

            Jim White

            Sam Baker








* tips

Rod Picott - Out Past the Wires
wordt 01 december verwacht


Out Past the Wires behoort tot zijn beste werk!


Op zijn vorige plaat, Fortune, wist Rod Picott zichzelf artistiek volledig te rehabiliteren. Mogelijk was dat niet voor iedereen noodzakelijk, maar voor mij was zijn repertoire enigszins sleets geworden. Bij Fortune kreeg ik serieus het gevoel dat Picott zichzelf oversteeg. Het album was niets anders dan een aaneenschakeling van aanstekelijke nummers. Eerlijke nummers met een persoonlijk verhaal. Eigenlijk was de trend al eerder ingezet, en rijst mogelijk de vraag of hij dit sterke niveau weet te continueren. Let wel zijn nieuwste, Out Past the Wires, bevat maar liefst 2 schijfjes met elk 11 nummers. Geen geringe worp. Laat ik er niet om heen draaien, Rod Picott weet opnieuw te verbazen. Hij presteert het om andermaal een hele serie songs op de luisteraar los te laten zonder dat deze daarbij verveeld afdwaalt of doordrukt naar het volgende nummer. De dubbel-cd laat zich gemakkelijk integraal draaien zonder dat je de luisterervaring als teveel van het goede ervaart. Wie weet speelt een rol dat hij zich wist te omringen met een uitstekende groep musici. Denk hierbij aan mensen als Lex Price (akoestische en elektrische bas), Kris Donegan en Will Kimbrough (gitaren), Evan Hutchings (drums), David Henry (snaren) en als hekkensluiter Neilson Hubbard. (van percussie tot vuilnisbakdeksel) Het repertoire varieert van gevoelige ballades tot strak uitgevoerde rocksongs, en alles wat daar zoal tussenin hangt.

Begin maart 2018 bezoekt hij weer eens de Nederlandse podia. Een aantal van deze concerten zal hij samen doen met het Canadese folk-duo Roger Roger. Tussen zijn vorige plaat en deze nieuwe heeft hij zich bovendien ontwikkeld tot poëet. Er is tevens een bundel verschenen met de titel, God in His Slippers. Neem maar aan dat hij een aantal exemplaren bij zich heeft, speciaal voor liefhebbers van het geschreven woord. Persoonlijk beperk ik mij liever tot zijn muziek, of ik overreed hem een speciale deal te maken aangezien Out Past the Wires ook uitkomt in een vinyl uitvoering. Of beter nog, wie weet overreedt hij mij om eens poëzie te gaan lezen. Workingman Rod Picott is zich altijd al bewust geweest dat brood op de plank moet. Schijfje 2, nummer 8, bezingt hij zijn en ons aller lot. I gotta get a Straight Job! Sommige artiesten worden alleen maar beter, en Rod is indrukwekkend als nooit te voren. Out Past the Wires behoort tot zijn beste werk! (Rein van den Berg)

'Out Past the Wires' is CD van de maand december !

Video: Rod Picott - "Coal"
Wailin' Jennys – Fifteen


Daar horen wij engelen zingen.


Het is haast moeilijk te geloven maar de Wailing Jenny's vieren dit jaar dat de band 15 jaar bestaat. Ze hebben tezamen al een hoop meegemaakt. Hun muzikale tour-carrière staat op een iets lager pitje, omdat ze allemaal de afgelopen jaren ook moeder zijn geworden. Toch wordt dit jubileum van de dames Nicky Mehta, Ruth Moody en Heather Masse serieus gevierd. En wel met een heel album met hun favoriete songs van andere artiesten gecovered, op hun eigen Wailing Jenny's manier. Natuurlijk staat hun hemelse samenzang centraal, voor de rest is de muziek tamelijk kaal gestript van enige opsmuk. Sommige songs zijn zelfs helemaal a capella uitgevoerd, anderen met alleen een subtiele viool, viola, contrabas, mandoline of een enkel gitaartje aangekleed. Het zijn de engelachtige stemmen samen met de melancholie van de prachtsongs die ze hebben gekozen die hier absoluut het voortouw nemen. Liedjes voor de donkere dagen bij het haard vuur en in moeilijke tijden een beetje troost en compassie te geven. Om eerlijk te zijn ook wel liedjes om een traantje bij weg te pinken zo hadden ze misschien een vooruitziende blik bij de keuze Wildflowers van Tom Petty? In hun pure versie zonder drums is het geen popliedje meer, maar komt de tekst over een het afscheid van een geliefde extra hartverscheurend aan. Dezelfde thematiek in Warren Zevon's Keep Me in Your Heart. Allemaal zeer passende soundtrack bij het vreselijke verlies deze week van de geliefde muzikant en cultureel rasorganisator uit Eindhoven en vriend van velen Ad Van Meurs....

Toch is het niet alleen maar leed wat ze bezingen hoor, hun versie van het liefdesliedje Love Me Like A Rock van Paul Simon is juist weer heel opbeurend en ook hun versie van Dolly Parton's Light Of A Clear Blue Morning en Patty Griffin's Not Alone en Emmylou's Boulder to Birmingham klinken dan juist weer troostend en hoopvol, als een warme streling van een geliefde die je nooit meer loslaat. (Sandra Zuidema)

Video: The Wailin' Jennys "Boulder to Birmingham"
Jim Byrnes – Long Hot Summer Days


Je waant je voor de volle lengte van deze plaat
ergens aan de Mississippi nabij New Orleans.



Jim Byrnes heeft tot dusver een aanstekelijk repertoire op de luisteraar losgelaten. Hij grossiert in een welhaast perfecte mix van Soul, Blues & Gospel, waarbij hij moet oppassen dat hij zijn “laid-back stijl” er niet al te dik wil opleggen. Andermaal is Steve Dawson van de partij en voor deze gelegenheid bracht hij een troep doorgewinterde musici mee. Het resultaat laat zich geïnspireerd ervaren als nooit tevoren. Wat mij op zich al een prestatie lijkt. Je waant je voor de volle lengte van deze plaat ergens aan de Mississippi nabij New Orleans. Producer Dawson heeft paar eigen songs toegevoegd, maar voor het overigens heeft het team uiteenlopende covers bij elkaar geschraapt waar ze hun warme specifieke saus over hebben gegoten. Een saus die lange hete zomerse dagen zo kenmerkend mogelijk in sfeer vertaalt. Ik schets maar een scenario. Veranda, gelegen aan een stromende rivier. Muziek erbij, desnoods een paar alcoholische drankjes en bijbehorende versnaperingen om de tijd zinvol te doden. Wanneer je de controleerbare condities naar je hand zet dan krijg je namelijk een uitgelezen versie van Willie Dixon’s Weak Brain, Narrow Mind. De Blues vertolkingen zijn wederom dik in orde op deze zevende samenwerking tussen de Canadezen Byrnes & Dawson. Je gaat tegenkomen Ain’t No Love in the Heart of the City, origineel bekend van Bobby Blue Bland. Byrnes en de zijnen trappen af met een cover van Jesse Winchester, er is een vertolking van The Shape I’m In van The Band, een eerbetoon aan Leonard Cohen en een aantal uitsluitend soulvolle nummers. Wanneer je leest, dat daarbij origineel betrokken waren Eddie Floyd, Wilson Pickett, Steve Cropper, Dan Penn en Linden Oldham dan weet de liefhebber genoeg. Hun repertoire is bij de zoetzachte vocalen van Jim Byrnes in betrouwbare handen, wellicht zelfs verkoelend bij Long Hot Summer Days. (Rein van den Berg)

Video: "The Shape I'm In" - Jim Byrnes
Jim White – Waffles, Triangles & Jesus


Een mozaïek van invloeden, ervaringen en gevonden treasures.


Jim White is de man die begin van deze eeuw veel aandacht kreeg als een van de artiesten die door David Byrne werd ingelijfd op het Luaka Bop label. Hij bracht er diverse albums op uit maar brak pas echt door met de deels over hem gemaakte roadmovie “Searching for the Wrong Eyed Jesus”. Prachtige film over zijn tochten door de Southern States, waar hij muzikale kompanen ontmoet als 16 Horsepower, the Handsome Family en Johnny Dowd, die net als White geïnspireerd zijn door de cultuur van het zuiden. White werkte voor zijn platen reeds samen met ronkende namen als Joe Henry, Bill Frisell, Morcheeba, Aimee Mann en Johnny Dowd. Het zuiden is de wieg van veel Amerikaanse muziek, een vat vol fascinerende tegenstellingen leiden tot een niet aflatende bron van inspiratie voor talloze muzikanten en schrijvers. Jim White wordt wel eens “The king of country noir” genoemd. In zijn dromerige, soms opzwepend soms donker gekleurde, songs komen folk, country, Americana, bluegrass en pop op een beklemmende manier allemaal voorbij.

De afgelopen 5 jaar was het opvallend stil rondom Jim White en besteedde hij het merendeel van zijn tijd aan de zorg voor zijn jonge dochter en hoog bejaarde moeder, maar tussendoor wist hij toch tijd te vinden voor het werken aan een nieuw album dat op 10 november verschijnt. En wat voor één! Omringt door zijn favoriete musici uit zijn woonplaats Athens, Georgia en met een gastoptreden van Holly Golightly met wie hij een soort Johnny & June achtig duet zingt, leid hij ons op Waffles, Triangles & Jesus door de wondere wereld van het brein van Jim White. Geïnspireerd door alles wat hij om zich heen waarneemt. Als schrijver, verzamelaar en beeldend kunstenaar creëert hij iets met spullen die door andere mensen worden afgedankt. Op min of meer dezelfde manier maakt hij ook zijn muziek en voegt hij allerlei elementen samen als een mozaïek van invloeden en smeedt hij ze tot een fascinerend geheel waar je geen genoeg van kunt krijgen. (Sandra Zuidema)

Video: Jim White - "Far Beyond The Spoken World"
Jillette Johnson’s - All I Ever See In You Is Me


Jillette Johnson’s nieuwste cd is er eentje waarmee je op de bank kruipt.


Deze New Yorkse bespeelt de piano vanaf jonge leeftijd en dat ze dit instrument beheerst dat hoor je. All I Ever See In You Is Me bevat 11 piano gedreven nummers. Korte nummers. Het volledige album duurt nagenoeg 37 minuten. Kort, maar intens. Bunny, opener van deze plaat, is een gevoelig nummer dat ze schreef in het midden van de nacht. Het nummer ontstond op een moment dat haar wereld uit elkaar dreigde te vallen. In haar poging de scherven te lijmen kwam dit prachtige ogenschijnlijke niemendalletje naar bovendrijven. Wanneer je dan toch een parallel moet trekken met een andere zangeres, dan verraadt Flip A Coin de invloed van Alanis Morissette. Dave Cobb – waarom ook niet! – is verantwoordelijk voor de productie, en het album is opgenomen te Nashville. Jillette Johnson’s nieuwste cd is er eentje waarmee je op de bank kruipt, de teksten erbij pakt, en aandachtig meeleest en luistert. Ze is de moeite van je aandacht waard, ook al heeft ze, volgens eigen zeggen, momenteel de smaak van afwijzingen te pakken. Tijd heelt alle wonden Jill, evenals muziek dat doet. (Rein van den Berg)

Video: Jillette Johnson - Flip A Coin
JD McPherson - Undivided Heart & Soul


Rauw, ongetemd fuzzy en lekker.


voor wie even lekker muzikaal de boel wil laten opschudden en doorsmeren is deze nieuwe van JD McPherson een zeer geschikte oppepper. Swingende rockabilly grooves met soul, funk, en jump blues en een beetje pop met vet gelardeerde fuzzy gitaren en opzwepende catchy gitaar hooks met een vleugje The White Stripes, The Black Keys en een beetje sixties beat en een vleugje van Queens Of The Stone Age. JD heeft namelijk voorafgaande aan dit 3e volledige album samen gewerkt met de heren Josh Homme en Dean Fertita van de laatst genoemde band om een meer persoonlijke benadering te realiseren in zijn songs ten opzichtte van de voorheen voornamelijk fictie onderwerpen in de songs op zijn voorgaande albums. Ook de muzikale spirits die nog dwalen tussen de muren van de legendarische RCA studio B zullen hebben bijgedragen aan dit opzwepende en opwindende album. Want het is de studio waar Elvis en een hele reeks andere Rock & roll en country legendes opnamen. Gast bijdragen zijn er van Butch Walker, Aaron Lee Tasjan en enkele leden van Lucius. De ideale zaterdag avond plaat waarbij je lekker kunt swingen, of stofzuigen zo u wil als u toch liever thuis blijft in je huis tenue en geen zin heeft om die grote rose pantoffels uit te doen;-) (Sandra Zuidema)

Video: JD McPherson - Undivided Heart & Soul
Barr Brothers - Queens of the Breakers


Gedurfd smeedwerk van uiteenlopende stijlen vormen fraaie indiefolk emulsie.


De in Montreal, Canada woonachtige, maar In Rhode Island geboren Barr Brothers zijn in het echte leven ook broers. Andrew en Brad Barr voelen zich helemaal thuis in de smeltkroes van culturen in Montreal, want ze staan erom bekend nieuwsgierig te zijn naar allerlei verschillende muzikale stijlen en instrumenten. Zo gebruiken ze in hun Indie Folkpop bijvoorbeeld naast gitaar ook gebruik van de harp, Mexicaanse requinto gitaar, de Afrikaanse Ngoni en kennelijk waren ze ook geïnspireerd door het geluid van een wat meer eh macaber instrument, een defibrilatie en hartslag machine na een bezoek aan het ziekenhuis. Nadat de heren zich in Canada hadden gevestigd waren ze gefascineerd door de harp geluiden die uit het appartement naast hun klonken, die bleken van Sarah Pagé te zijn die op dat moment klassiek harp speelde en tourde met Lhasa de Sela. Sarah sloot zich bij the Barr Brothers aan en zo ontstond de band. Bij de opnames van hun vorige 2 albums had Brad al ruwe schetsen gemaakt van de songs die op Queens Of The Breakers zijn verschenen die ze gezamenlijk op retraite naar een verlaten gebiedje van Quebec hebben uitgewerkt. Met invloeden uit Amerikaanse blues, akoestische folk, klassiek, digitale percussie zelfs een heel klein vleugje jaren tachtig electronica en psychedelische improvisaties creëerde ze de songs op dit album en kun je hun aanpak zeker uniek en zeer creatief noemen, het klinkt misschien nogal gedurfd maar door de ruimte die ze in de songs laten werkt het wonderwel en hebben ze van al die elementen iets bijzonder gesmeed. (Sandra Zuidema)

Video: The Barr Brothers - Queens of the Breakers
Tim Buckley – Greetings From West Hollywood


Live in The Troubadour, Los Angeles september 1969.


Voor mij is het oeuvre van de 1975 op 28-jarige leeftijd gestorven Timothy Charles Buckley III één van de belangrijkste pijlers waarop mijn latere muziekvoorkeur gefundeerd is. Het is de muziek die in principe altijd onderhuids bij me is. De creatieve uitbarsting die geleid heeft tot zijn albums Happy Sad, Starsailor, Blue Afternoon, Lorca en, in iets mindere mate, tot Greetings from L.A. zijn mij het liefst, maar ook zijn laatste officiële release Look at the Fool draag ik na aan het hart. Edsel gooit andermaal de bron open en heeft in september dit opnieuw “gemasterde” album uitgebracht, naast Sefronia.

In september 1969 speelde Tim Buckley en zijn band 5 sets in 2 dagen. Lee Underwood gitaar, John Balkin, bas, Bunk Gardner, blazer en de onvervangbare Carter CC Colins op conga’s. Plaats van uitvoering was de muziektempel The Troubadour, te Los Angeles. Al deze optredens werden opgenomen en worden nu op cd prijsgegeven naast al eerder uitgebrachte opnames. Wanneer ik de setlist van deze Troubadour optredens vergelijk met die van een show die halverwege december 1969 plaatsvond – The Santa Monica Civic Auditorium Show - dan is daar een wereld van verschil. Het tempo van Buckley’s muzikale ambitie lag hoog. Hij schreef nieuwe songs in een razend energiek tempo. Nummers van de 3 in 1970 te verschijnen albums Blue Afternoon, Lorca en Starsailor tref je hier al aan. De versie van Gypsy Woman beperkt zich op Greetings from West Hollywood tot iets meer dan 10 minuten. Tim’s repertoire kent verschillende prijsnummers, maar Driftin’, een heerlijk egocentrisch uitgewerkt nummer, vertelt het allemaal. Het rustgevende tempo beoogt een liefdevolle overpeinzing, ook al schuilt iets van een verontschuldiging in de tekst. Het is een nummer over schuld, overmoed, over ondergeschikt willen zijn, maar vooral is er de wens om (opnieuw) van gehouden te worden. (Rein van den Berg)

Video: Tim Buckley - Drifting (LIVE)
Deep Dark Woods – Yarrow


Zwelgend, melancholische weemoed


bij het korter worden der dagen, het vallen der blaadjes en het naderen van het einde van het jaar komen er vaak ook weer meer plaatjes voorbij die een zekere najaarsmelancholie herbergen of onthullen. Een typisch voorbeeld hiervan is het heerlijk zwelgende Yarrow. Vernoemd naar een bloemetje (duizendblad) dat zich nog net een ietsje langer stand houdt en zichzelf kranig nog even terug veert na de eerste paar najaarsstormen alvorens het ook bovengronds afsterft om het volgende jaar weer terug te keren in zijn volle glorie. The Deep Dark Woods, hun naam zegt het eigenlijk al, zijn ster in het brengen van het muzikale antwoord in deze dagen. De Canadezen omarmen dit soort gevoelens en verhalen graag over eenzame visioenen van uitgestrekte kale prairies met in de verte nog een eenzaam edelhert en een man in een bontmuts die hout sprokkelt. Toch is het niet alleen maar zwelgende melancholie, want er staan ook een paar meer opzwepende songs op zoals Roll Julia en Up On the Mountain Top dat muziekaal met een beetje twang en een funky gitaartje erin zie je dat de pas er flink in wordt gezet over die paden heen en over de bergen verlangend naar de blokhut daar in de verte waar je voorstelt dat The Band vroeger graag musiceerde of The Byrds of Son Volt. kortom u hoort het al Yarrow is een aanrader! (Sandra Zuidema)

Video: The Deep Dark Woods - Deep Flooding Waters
Jeffrey Martin – One Go Around
wordt 21 november verwacht


Rootsy en intiem.


Wanneer er ruimte is voor de muziek van Jeffrey Foucault dan is de sprong naar Jeffrey Martin niet ver. In Amerika heeft hij naam gevestigd in het tourcircuit, en zijn collega-artiesten onderkennen zijn talent als liedjesschrijver. Zijn kwaliteiten als gitarist zijn minder overtuigend beaamt de artiest zelf gekscherend. Het wordt tijd dat de cirkel aan belangstelling zich gaat verwijden rondom Jeffrey Martin. Hij verdient wat mij betreft extra luisteraars. In mei dit jaar was hij overigens al voor een tweetal concerten in Nederland. De shows deed hij met labelgenoot (Fluff and Gravy) Anna Tivel. Beide hebben nu albums uitgebracht voor hun label. Anna speelt en zingt mee op One Go Around, terwijl Jeffrey’s wederdienst op haar plaat Small Believer zich beperkt tot enkel zang.

Hoe laat zich de muziek van Martin omschrijven? Rootsy en intiem. Daarmee is de lading grotendeels gedekt. Echter, in de manier waarop vervolgens de aankleding van zijn songs is gedaan daarmee wordt het onderscheid gemaakt. Mooie vol bas zet de meest basale bouwsteen neer, dit pakt vooral goed uit op nummers waar aan de snaren van een staande bas wordt geplukt. Voor het overige instrumentarium lijkt multi-instrumentalist en producer Tyler Fortier zich te hebben opgeworpen, terwijl Anna verfijnd haar aandeel levert met haar viool. Het is echter binnen deze bescheiden setting vooral Jeffrey’s stem die je aan de speakers kluistert. In een uiterst stemmingsvolle ambiance neemt hij je bij de hand en trekt je langs 12 songs. Surprise, AZ staat in zijn oorspronkelijke versie op het album Bloomed van Richard Buckner. Het is hier de enige cover, de overige nummers schreef Jeffrey zelf. Ik was altijd gek op Buckner’s sombere repertoire en vindt het fijn dat Martin de herinnering aan hem oproept. Jammerlijk dat hij lijkt vervallen tot een zelfgekozen kluizenaarsbestaan. (Rein van den Berg)

Video: Jeffrey Martin "Sad Blue Eyes" LIVE
Lucinda Williams - This Sweet Old World


Lucinda duikt in 25 jaar oude songs, brengt ze opnieuw
tot leven en stuwt ze naar muzikale euforie



25 jaar na de release van Sweet Old World, nam ze de songs van dat album in zijn geheel opnieuw op ditmaal aangevuld met enkele bonustracks. Wat blijkt is dat de songs nog staan als een huis en ze komen hier zelfs nog beter tot leven, dan de originele opnames. Lucinda's stem klinkt nu meer doorleefd en de formidabele band die ze hier heeft uitgenodigd, laat de fundamenten van de songs af en toe ook flink rocken, grommen en schudden en stuwt ze tot muzikale euforie. Je stuitert hier door de kamer van genot, al kirrend schiet ik van de ene hoek van de kamer ga ik uit me dak van de vette gitaarsolo's en lig ik zwijmelend te spinnen van de mooie ballads met lapsteel. Behalve Lucinda horen we op de gitaren Stuart Mathis en de geweldenaar Greg Leitz, in de ritmesectie David Sutton en Butch Norton en op het orgel David Bianco. Ik vind het alleen jammer dat de onlangs overleden geliefde popjournalist Geert Henderickx die een groot fan was van Lucinda, dit heerlijks niet meer heeft kunnen horen. In gedachten zie ik Geert opveren en weet zeker dat hij haar gepassioneerd had overladen met lofzangen en andere moddervette superlatieven. Enige wat ons rest te doen met zulks zaligheid is er intens van te genieten. (Sandra Zuidema)

Video: Lucinda Williams - Six Blocks Away


Ook recent nieuw uitgebracht:

Bob Dylan
Trouble No More (Bootleg 13)





Matt Patershuk
Same As I Ever Have Been





Van Morrison
Versatile

wordt rond 01 december verwacht





Blake Mills
Heigh Ho





Jaime Wyatt
Felony Blues





Neil Young
the Visitor

wordt rond 01 december verwacht








* Live tips




Fred Eaglesmith & Tif Ginn

De legendarische Canadese singer-songwriter/standup comedian met Friese roots heeft zijn sporen in de americana muziek ruimschoots verdiend. Zijn liedjes zijn geniaal, vaak hilarisch, soms ook bloedserieus. Maar een optreden van Eaglesmith is altijd een onvergetelijk gebeuren, waarbij behalve de muziek ook heel wat te lachen valt.

Want eigenlijk vertelt Fred vooral verhaaltjes. Verhaaltjes over alledaagse dingen. Over zijn hond, over de liefde, over de zin en onzin van het leven. Fred brengt zijn verhaaltjes meer dan eens met een knipoog, maar meent het net zo vaak ook bloedserieus.

Zijn songs worden ook door collega-muzikanten zeer gewaardeerd en zijn al door velen gecovered o.a. door Mary Gauthier, Slaid Cleaves, Robbie Fulks, Kasey Chambers en Gurf Morlix. Ook onder het Nederlandse journaille is Fred geliefd. Zo was er een heel hoofdstuk aan hem gewijd in een boek van Jan Donkers en maakte Huib Stam een documentaire There Aint No Easy Road over het leven van Fred.


vrijdag 17 november Podium 't Beest , Goes

zaterdag 18 november Theater Junusshof , Wageningen

zondag 19 november Kerk Garnwerd , Garnwerd

dinsdag 21 november Walhalla , Rotterdam

woensdag 22 november Fluor , Amersfoort

donderdag 23 november Theaters Tilburg , Tilburg

zaterdag 25 november Burgerweeshuis , Deventer

zondag 26 november Patronaat , Haarlem






YouTube Videos:

Fred Eaglesmith & Tif Ginn - Kansas

Fred Eaglesmith - Drinking Too Much - w/ Tif Ginn











Jim White

De Amerikaanse singer-songwriter Jim White heeft nogal wat rare sprongen gemaakt voordat hij zijn naam vestigde als gerespecteerde muzikant in de hedendaagse alt-country en roots scene. Voorheen verdiende hij namelijk zijn brood als bokser, dominee, pro-surfer, fotomodel en taxichauffeur. Uiteindelijk werd hij als muzikant ontdekt door niemand minder dan David Byrne (Talking Heads) en was het pas met de over hem gemaakte roadmovie Searching For The Wrong Eyed Jesus (2003) dat White een doorbraak maakte. In zijn muziek worden country, folk, gospel, bluegrass en rock gemengd tot een donker en dromerig kader voor zijn verhalende teksten over de cultuur van het zuiden van de Verenigde Staten.


dinsdag 28 november Kloveniersdoelen , Middelburg

woensdag 29 november Roots in Heusden , Heusden

vrijdag 1 december de Wildeman , Herent (België)

zaterdag 2 december DE Studio , Antwerpen (België)

zondag 3 december Tivoli Vredenburg , Utrecht

maandag 4 december Paradiso , Amsterdam

woensdag 6 december Luxor Live , Arnhem

donderdag 7 december Den Egger , Scherpenheuvel (België)

vrijdag 8 december 4AD , Diksmuide (België)

zaterdag 9 december Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen

zondag 10 december Walhalla , Rotterdam






YouTube Video:

Jim White - Far Beyond The Spoken World











Sam Baker

De Texaanse singer-songwriter Sam Baker heeft genoeg meegemaakt om een paar levens aan songmateriaal te vullen. In 1986 overleefde hij namelijk een bomaanslag in Peru, waar hij zwaar gewond raakte. Deze traumatische ervaring ging Baker niet in de koude kleren zitten: hij besloot zijn leven om te gooien en als muzikant aan de bak te gaan. Het is dan ook geen verrassing dat zijn nummers van uiterst persoonlijke aard zijn, wat nog extra wordt benadrukt door zijn rasperige, bijna gebroken stijl van zingen. Ook zijn nieuwe album Land of Doubt (2017) is geen lichte kost, maar bezorgt je gegarandeerd een brok in je keel!


vrijdag 19 januari Tivoli Vredenburg , Utrecht

zaterdag 20 januari Theater Junusshof , Wageningen

zondag 21 januari Doopsgezinde kerk , Middelburg

maandag 22 januari Meneer Frits , Eindhoven

dinsdag 23 januari Blue Room Sessions , Den Bosch

woensdag 24 januari Paradiso @ Zonnehuis , Amsterdam

donderdag 25 januari Walhalla , Rotterdam

zaterdag 27 januari de Amer , Amen

zondag 28 januari Muziekpodium Bakkeveen , Bakkeveen






YouTube Video:

Sam Baker - Margaret








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Arlan Feiles

Fred Eaglesmith & Tif Ginn

Jim White

Sam Baker

Otis Gibbs

Dayna Kurtz

Roger Roger

Rod Picott

Diana Jones





Festivals:
(klik naam festival voor meer info)


4,5,6 mei Labadoux Festival , Ingelmunster :











voor meer LIVE tips: