06 juni 2022






in deze editie:

* tips:

Bonnie Raitt, Tim Easton
David Olney, Mary Gauthier
Jesper Lindell, Weight band
Lynne Hanson, Patty Griffin


* Live tips:

        Frazey Ford

        Dayna Kurtz en Robert Maché

        Jason Ringenberg





* tips

  Bonnie Raitt - Just Like That


Subliem en hartverscheurend mooi.


Een van mijn grootste muzikale helden sinds mijn jeugd is Bonnie Raitt wiens muziek ik vanaf mijn tienerjaren altijd heb gevolgd. Nu tig jaar later, weet zij me nog steeds ongelofelijk te raken met haar liedjes die heel vaak precies de juiste snaar weten te raken, maar natuurlijk ook met haar prachtige stem en fantastische gitaarspel. Bij de eerste noten van de titeltrack van haar nieuwe album Just Like That doet ze dat ook meteen weer. Haar stem is een ietsje rauwer geworden maar daardoor misschien alleen nog maar mooier. De melancholie in haar songs blijft ongeëvenaard en of ze nu liedjes leent van andere songschrijvers of zelf iets schrijft, als Bonnie het zingt is het alsof ze het zelf allemaal heeft meegemaakt en zingt vanuit haar eigen emoties. Zo is dat ook weer bij het liedje Down The Hall, wat hartverscheurend mooi is. Het gaat over het treurige einde van een gevangene die zijn laatste dagen alleen doorbrengt in een gevangenis hospice. Of Just Like That over een man die op zoek gaat naar de moeder van de orgaan donor die stierf maar daarmee hem nieuw leven schonk. Daar hield ik het dan ook echt niet droog bij dus ik vrees dat je misschien wel een zakdoek nodig hebt bij dit album. Maar dit soort liedjes zijn Bonnie echt op het lijf geschreven en dat maakt haar nog steeds zo vreselijk goed. Just Like That is haar eerste nieuwe album in 6 jaar tijd en naar mijn idee is dit er weer zo eentje die je kunt inlijsten met een gouden randje eromheen. Met aan haar zijde haar vaste bassist James “Hutch” Hutchinson, drummer Ricky Fataar en Raitt’s vaste gitarist en songschrijf partner George Marinelli van de partij klinkt alles weer prachtig gloedvol. Just Like That is subliem!

Just Like That is CD van de maand juni !

Bonnie Raitt - "Down the Hall"
  Tim Easton - Paco & The Melodic Poloroids
 


Prachtige pure country folk blues op dit solo album van Easton.



Nog maar een half jaartje geleden schreven we ook al over een nieuw album van Tim Easton, maar nu is er alweer dit fijne pareltje van de uit Ohio afkomstige singer-songwriter. Wellicht is de onuitputtelijke productiviteit van sommige artiesten te wijten aan dat ze de afgelopen 2 jaar weinig anders omhanden hadden. Vanuit huis reflecteren op wat er is gepasseerd, hopend op betere tijden en dat leidde tot heel veel mooie liedjes. Paco is de naam van zijn de de wol geverfde en doorleefde trouwe besnaarde metgezel, zijn zwarte Gibson J-45 gitaar waarmee hij heel de wereld over reisde. Op dit album laat hij weer zien dat zijn uitmuntende bluesy fingerstyle techniek alleen maar beter wordt en dat hij ook maar weinig meer nodig heeft dan zijn mooie rasperige stem, gitaarspel, steengoeie liedjes en af en toe een stukje op de smoelenschuiver (mondharmonica) want dat is alles dat er aan te pas kwam op Paco & the Melodic Polaroids. Tim noemt dit album zelf een soort ode aan zijn trouwe gitaar via een collectie oude en nieuwe liedjes maar tevens een ode aan folk en country blues helden die hem door de jaren heen hebben geïnspireerd zoals Jimmy Rodgers en Elmore James. Easton’s songs hebben op dit album ook een soort klassieke tijdloze feel. Sommige songs zijn autobiografisch of gebaseerd op verhalen uit het leven gegrepen van mensen uit zijn directe omgeving. Er zijn van die artiesten die solo en zo puur mogelijk zonder verdere opsmuk eigenlijk het allerbeste uit de verf komen. Tim Easton is er zo eentje want persoonlijk vind ik dit misschien wel zijn mooiste album ooit.

Video: Tim Easton - "Paco & The Melodic Polaroids"
  David Olney
- Evermore - Final Live in Holland Sessions vol. 1
- Nevermore - Final Live in Holland Sessions vol. 2



Twee fraaie postuum uitgebrachte albums voor de memorabele singer-songwriter David Olney.


Door de jaren heen was David Olney een graag geziene gast op de Nederlandse podia maar ook in eigen land trad hij vaak op, tot aan zijn totaal onverwachte dood. Hij stierf namelijk letterlijk in het harnas. Midden in een liedje op het 30A Songwriter festival in Florida in januari 2020 stopte David plots met spelen, verontschuldigde zich daarvoor aan het publiek en een seconde later zakte hij in elkaar…Wat overeind blijft is zijn onmetelijke oeuvre waar we natuurlijk tot in lengte van dagen van kunnen blijven genieten en de herinnering aan zijn bijzondere optredens. Op de albums vinden we naast Olney, Daniel Seymore op bas en achtergrond vocalen. De opnames zijn afkomstig van optredens van Olney in 2016 en 2018 opgenomen in de Oude Veiling in Aalsmeer, Nic Jonk Museum in Grootschermer en Zocherlounge in Bloemendaal. Op de albums vind je bijzondere pure uitvoeringen van Olney classics als Deeper Well, Roses, A Dangerous Man maar ook nieuwere classics als “This Side Or The Other,” “Thing Of Beauty,” en “Innocent Heart.”Maar ook enkele gloednieuwe, niet eerder uitgebrachte tracks zoals het “Mountain Jackson” – Fans zullen tevens zijn speciale odes aan The Bee Gees, The Zombies, Buddy Holly, John Prine en natuurlijk altijd weer ook Townes Van Zandt herkennen op dit album. David Olney mag dan niet meer fysiek onder ons zijn,zijn muziek blijft gelukkig wel springlevend en de herrinnering aan zijn humor ook, zo vertelde bassist Daniel Seymour onlangs dat tijdens deze tour hij regelmatig dezelfde droge grap maakte terwijl ze bij de zaal voor de deur stonden en Olney zei: “ ’On a gig like this, I wouldn’t be surprised if a unicorn came walking by.’ He used that joke several times on these tours, and yes, the gigs were magical. Three key factors are what make a tour successful: the music, the hang, and the show: David Olney was a rare convergence of all three. Evermore en Nevermore zijn daarmee 2 prachtige magische documenten van het onmetelijke oeuvre van David Olney

Video: David Olney - Evermore (Live)
  Mary Gauthier - Dark Enough To See the Stars


Een helend album vol reflectie, emotie en herinneringen
maar ook heel veel hoop en liefde.



Hoe zing je over de schoonheid van de liefde, terwijl tegelijkertijd vrienden en andere dierbaren, belangrijke mentors uit het leven worden weggerukt? Hoe schrijf je over de schok van plotseling verlies, op een moment dat je jezelf juist rijk bevoordeeld voelt met liefde terwijl andere dierbaren alles zijn kwijtgeraakt?. Het zijn de vragen waarmee Mary Gauthier worstelde tijdens de pandemie die aan het fundament lagen van dit album. Enerzijds genoot ze de afgelopen jaren intens van de nieuwe liefde met Jaimee Harris maar anderzijds verloor ze Nanci Griffith, John Prine en David Olney, 3 muzikanten die een belangrijke rol hebben gespeeld in haar leven en haar carrière. De titel is een mooie poëtische manier om te zeggen dat juist tussen zoveel duisternis en ellende de sprankjes hoop van de sterren goed kunt zien schitteren. Haar How Could You Be Gone is echt ontroerend en ontzettend aangrijpend en verhaalt over de dagen kort na iemands overlijden, het gevoel van onwerkelijkheid en de waas waarin je jezelf naar de uitvaart sleept beleefd. Voor een ieder die dit onlangs heeft meegemaakt zal dit heel erg herkenbaar voelen. Het liedje begint klein en puur maar gaande weg wordt de melancholie steeds verder aangedikt zowel in de tekst als muzikaal wordt het een en ander bijgezet met steeds meer instrumenten gezang, violen en nog veel meer waardoor je letterlijk je adem een beetje voelt stokken. Ook Till I See You Again gaat over afscheid en verlossing maar zit ook vol met dierbare herinneringen. Toch is Dark Enough To See the Stars over het geheel gezien juist ook heel hoopvol en positief. Zelfs het liedje Fall Apart World gaat vooral over het vieren van de liefde. Het liedje Amsterdam gaat niet alleen over de bijzondere band die Mary heeft met deze stad waar ze altijd weer met plezier terug keert maar ook over de laatste keer die ze daar doorbracht met haar nieuwe liefde. Dark Enough To See The Stars komt op mij vooral over als een helend album vol reflectie en emoties maar tegelijkertijd met heel veel glinsterende sterren en moois glorend aan de horizon.

Video: Mary Gauthier - How Could You Be Gone
  Jesper Lindell - Twilight
 


Jesper Lindell’s Country Got Soul Music klinkt als
het Zweedse antwoord op Jason Isbell.



Nog een plaatje van een artiest die niet is wat hij lijkt te zijn. Als je naar het fraaie soulvolle Americana album Twilight luistert dan krijg ik visioenen van een Amerikaans gezelschap in Muscle Shoals studio’s iets waar wellicht een Jason Isbell iets mee van doen heeft gehad maar niets is minder waar. Jesper Lindell komt namelijk uit Ludvika een plaatsje ten noordwesten van het Zweedse Stockholm. Zijn muziekcarrière ging van start uit nood geboren toen hij als verlegen 3 jarige ooit meest veelbelovende voetballer in Ludvika heel lelijk zijn been brak en hij verbannen werd tot zijn kleine jongenskamer ineen rolstoel iets wat een tamelijk deprimerende tijd was voor Jesper tot zijn broertje hem een beetje probeert op te vrolijken en hem een paar akkoorden leert op zijn gitaar. Dat bleek een goed zet want toen hij hersteld was keerde hij niet meer terug naar het voetbal veld maar vormde hij een band want in de muziek had hij duidelijk zijn roeping gevonden. Geïnspireerd door de muziek van Van Morrison, The Band begon hij professioneel muziek te maken en ging hij ook een paar keer plat op zijn bek omdat platenmaatschappij BMG hem te vormen tot een soort hippe popartiest. Met een enigszins geknakt ego vond hij dankzij wat hulp van de meisjes van First Aid Kit weer nieuwe inspiratie. Op Twilight de prachtige epische titeltrack van dit heerlijke album zingt hij samen met Amy Helm de dochter van Levon Helm en dat klinkt subliem. Jesper heeft echt een prachtige stem met een rauw randje en heel veel emotie in zijn stem en de liedjes zitten ontzettend goed in elkaar en blijven ook goed beklijven en de instrumentatie met golven orgeltjes, blazers en veel meer . Zo blijkt dat “country got soul” ook gewoon uit Zweden kan komen en prachtig kan zijn.

Video: Jesper Lindell feat. Amy Helm – Twilight
  The Weight band - Shines Like Gold
  release: 17 juni


In de voetsporen van Levon Helm.


Herrezen vanuit de as van hun voormalig bandleider Levon Helm is The Weight band gevormd door gitarist Jim Weider (destijds ook onderdeel van The Band) , toetsenist Brian Mitchell die beiden deel uit maakte van de Midnight Ramble huisband van Levon Helm, aangevuld met een aantal andere muzikanten uit de bands van o.a Jason Mraz, Dicky Betts vormen zij The Weight band. Deze band gaat er prat op "The Woodstock sound" te presenteren. Die sound is een combinatie van swamp pop, soul, funk, blues en soul. Op Shines Like Gold hoor je 9 originele songs geschreven door Weider, Colin Linden, Brian Mitchell en Matt Zeiner en een cover van een Willie Dixon juweeltje. Het is precies het soort muziek waar destijds The Band zich mee onderscheidde van de rest en ook de muziek die zoveel bands na hen heeft geïnspireerd zoals bijvoorbeeld Band Of Heathens. Lekkere afwisselende veelzijdige rootsmuziek dus.

Video: The Weight Band "Shines Like Gold"
  Lynne Hanson - Ice Cream In November
  release: 17 juni


Fris, ruimtelijk en doordringt van melancholie.


De Canadese Singer-songwriter Lynne Hanson gooide tijdens de pandemie een beetje het roer om en wilde eens een keer iets anders doen. Na vele jaren te hebben geopereerd in het veilige niche hoekje van Americana besloot ze dat ze niet weer "meer van hetzelfde" wilde maken. Wellicht dat haar nieuwe weg in eerste instantie bij sommige mensen even de wenkbrauwen zal doen rijzen want verandering is nu eenmaal een lastig iets. Mensen zitten vaak een beetje vastgeroest in een bekend stramien. Toch is Lynne er helemaal voor gegaan met haar nieuwste album Ice Cream in November. Als je voorbij de enigszins “andere” sound stapt blijft het hele concept van haar melancholische stem, goeie liedjes en meer toch nog steeds stevig overeind staan. De uitvoering met geluidstechnicus Phil Shaw Bova aan het roer en Multi-instrumentalist Blair Michael Hogan en met zelfs wat gebruik van electronica is daarmee toch wel echt anders is dan op haar voorgaande albums maar toch zeer geslaagd. Op de een of andere manier klinkt Ice Cream in November nu zowel fris, ruimtelijk als doordringt van melancholie.

Video: Lynne Hanson | Ice Cream In November
  North Mississippi Allstars - Set Sail


Prachtige soul, gospelblues en meer.


De broertjes Luther en Cody Dickinson begonnen the North Mississippi Allstars eind jaren negentig als een los collectief van muzikanten die een passie hadden voor dezelfde muziek. Op hun muzikale menu vind je een cocktail van soul, roots, funk, gospel en blues. Door de jaren heen is de line-up rondom de broertjes Dickinson regelmatig gewijzigd omdat ze bij elk nieuw album steeds gebruik maakte van diverse gastmusici. Door de jaren heen speelden daardoor al met een keur aan artiesten variërend van Mavis Staples, Charlie Musselwhite, John Hiatt, Robert Plant en Patty Griffin, The Tedeschi Trucks Band en Los Lobos om er maar een paar te noemen. Ook op Set Sail, hebben ze een aantal prachtartiesten uitgenodigd. De meest opvallende artiest is de inmiddels 82 jarige William Bell, een soul gigant uit de tijd van Otis Redding en Al Green die nog steeds fantastisch zingt en schittert op Never Want To Be Kissed. Andere gasten op dit album bestaan uit Lamar Williams en Sharisse Norman die je kunt horen op See the Moon. Het feit dat ze voor elk album andere gastmusici hebben maakt elk album van North Mississippi Allstars weer een frisse nieuwe ontdekkingstocht door de fantastische muziek uit het zuiden van de VS.

North Mississippi Allstars (featuring William Bell) - "Never Want To Be Kissed"


overige nieuwe/komende releases:

  Matt Andersen
  House To House





  Hot Club of Cowtown
  Wild Kingdom





  Patty Griffin
  Tape


  release: 17 juni


  Pharis & Jason Romero
  Tell 'Em You Were Gold


  release: 15 juli




  Willie Nelson
  A Beautiful Time





  Iain Matthews
  I Can't Fade Away





  Paul Cauthen
  Country Coming Down


 


  Van Morrison
  What's It Gonna Take?














* Live tips




Frazey Ford

De Canadese singer-songwriter Frazey Ford is de oprichtster van The Be Good Tanya’s, de americanaband die het goed doet bij tv-seriemakers (Weeds, Breaking Bad, The L Word). De drie dames hebben allemaal hun eigen soloprojecten, maar Frazey Ford, met haar unieke stemgeluid en souliconen Ann Peebles en Roberta Flack als grootste inspiratie, maakte het meest indruk met haar debuutplaat Obadiah. Het was echter opvolger Indian Ocean (2014) waarmee Ford echt internationaal doorbrak. De plaat, waarop countrysongs worden doordrenkt met zwoele, southern soul, werd door vrijwel alle beroepsluisteraars bekroond met vijf sterren. In februari 2020 verscheen Fords derde soloalbum, U Kin B the Sun. Het soulgeluid van voorganger Indian Ocean is wat dunner aangezet, maar gitaar en vooral orgel geven de liedjes de juiste glans.







zo 12 juni het Depot , Leuven

ma 13 juni TivoliVredenburg , Utrecht
+ voorprogramma: Woolf

di 14 juni de Oosterpoort , Groningen
+ voorprogramma: Woolf

wo 15 juni Luxor Live , Arnhem
+ voorprogramma: Woolf

za 18 juni Eindeloos Eiland Festival , Kortgene

zo 19 juni Patronaat , Haarlem
+ voorprogramma: Woolf

vr 24 juni Theater Heerlen , Heerlen
+ voorprogramma: Woolf



YouTube Video:

Frazey Ford
The Kids Are Having None Of It











Dayna Kurtz en Robert Maché

Met haar roots in New Jersey en een lange geschiedenis in New York City, verdeelt Dayna nu haar tijd tussen haar houten cabin aan een rivier in Vermont en haar huis aan een andere rivier in New Orleans. Ze toert al jarenlang de wereld over en weet met haar krachtige, intense soulvolle stem, haar poëtische teksten en indrukwekkende (slide) gitaarspel menig publiek te veroveren. Ze scoorde een top 10 hit in Nederland met het nummer Love Gets in the Way, tourde o.a. met Richard Thompson en Mavis Staples en trad op met vele grote der aarden zoals Elvis Costello, Richard Thompson, Rufus Wainwright en BB King. Samen met Norah Jones nam ze een duet op en zowel Jones als Bonnie Raitt hebben hun bewondering voor Kurtz muziek in interviews niet onder stoelen of banken gestoken. Dayna Kurtz beweegt zich als een soort moderne Nina Simone soepel tussen jazz, blues, folk en chanson. Haar persoonlijkheid is minstens even krachtig als haar stem, en dat is misschien de reden dat ze in Europa populairder is dan in haar thuisland. Dayna komt met de uitstekende gitarist Robert Mache.





do 30 juni Lux , Nijmegen

vr 01 juli Slow Turning , Beilen

za 02 juli Roode Haan , Westeremden uitverkocht

zo 03 juli Herman's Glasshouse , Nordhorn

ma 04 juli TivoliVredenburg , Utrecht

wo 06 juli Franzis , Wetzlar

vr 08 juli Oostkerk , Middelburg

za 09 juli Flux @ Bullekerk , Zaandam

zo 10 juli Oldambster Boerderij , Nieuw Beerta uitverkocht



YouTube Video: Dayna Kurtz en Robert Maché
Ramblin Roots TivoliVredenburg 2021











Jason Ringenberg

De naam van de Amerikaanse singer-songwriter en countrypunk held Jason Ringenberg doet misschien niet meteen een belletje rinkelen. Toch hebben we het hier over een grootheid: de frontman van Jason & The Scorchers, de band die in de eighties school maakte met hun rauwe mix van punkrock en country. Ringenberg heeft er ook altijd een solocarrière op nagehouden en de laatste jaren lijkt hij extra geïnspireerd: na het album Stand Tall (2019), waarop hij klinkt als een mix van Hank Williams en The Pogues, verscheen in 2021 alweer de plaat Rhinestoned. Eerste track Before Love And War laat meteen horen dat Ringenberg behalve een echte performer ook een geweldige songschrijver is!





wo 06 juli TivoliVredenburg , Utrecht

vr 08 juli de Schalm , Westwoud

zo 10 juli Sjock festival , Gierle

za 16 juli Roots, Ribs, Brews , Emmen

zo 17 juli Herman's Glasshouse , Nordhorn

zo 17 juli Zwarte Cross , Lichtenvoorde



YouTube Video: Jason Ringenberg
God Bless The Ramones








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Woolf

The Lasses

Frazey Ford

Dayna Kurtz & Robert Maché

The Delines

John Blek

Ad Vanderveen



festivals:
(klik naam festival voor meer info)


17/18/19 juni Eindeloos Eiland Festival , Kortgene:
met o.a. VanWyck, Frazey Ford, Woolf, The Calicos


zat. 16 juli Roots, Ribs, Brews, Emmen:
met o.a. Def Americans, Jason Ringenberg, Rob Heron
Henhouse Prowlers, Easterfield, Slow Movin' Outlaws







voor meer LIVE tips: