29 mei 2017
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Otis Gibbs

            Sheesham & Lotus & ‘Son








* tips

Arlan Feiles - Stranger
      Arlan Feiles and the Broken Hearted - Live From The Strand

Geweldige songschrijver, muzikant, zanger
en producer uit Ashbury Park.



Hoewel zijn songs al wel in diverse films en tv-series te horen zijn, is Arlan Feiles uit Ashbury Park, New Jersey in de lage landen een nog wat onbekende liedjessmid. Maar dat doet niets af aan zijn talent. Zo zijn er nog meer die het verdienen om te worden gehoord maar soms een duwtje nodig hebben, die kwam vorig jaar van wijlen Greg Trooper die hem tipte als een naam om in de gaten te houden. Feiles is een sociaal bewogen muzikant met bevlogen boodschap. Zijn inspiratie haalt hij uit de florerende jaren zestig Greenwich Village, denk aan Dylan, Phil Ochs, Peter Seeger, Richie Havens, Tom Paxton maar denk ook aan een Randy Newman, The Band, Woody Guthrie en John Hiatt. Zijn stem is veelzijdig en kan uit de voeten met vele stijlen en zijn vingers spelen net zo gretig op de gitaar als op de piano. Die sociale bevlogenheid van de mensenrechtenactivist Arlan Feiles komt vaak naar boven, zo zong hij al eens over Viola Liuzzo, huisvrouw, activist en moeder van 5 kinderen die hielp bij de Selma mars in 1965 en door de Klan werd vermoord. Het is een lied met enorm veel soul en ook enorm veel power. Maar Feiles zingt ook over hedendaags onrecht zoals bij de Dakota Pipeline in het nummer Anthem waar de geest van Woody doorheen waart. Everleigh Honour ademt de sfeer van de tandem Newman en Van Dyke Parks. Hij verrast ook enorm met het prachtige Ghosts Of Our Lovers een duet met een prachtige opbouw en heerlijk kabbelende banjo en de lyrisch zingende Stacy Smith die ik ook niet kende maar een geweldige stem heeft die iets doet denken aan een mix van Madeleine Peyroux en Anaďs Mitchell. Het is het soort liedje dat enorm beklijft en dat ik met plezier 6 x achter elkaar kan beluisteren. Dat de man niet te stoppen is, blijkt wel uit dat hij behalve een nieuw album, min of meer tegelijk een live album heeft uitgebracht met een aantal van zijn oudere klassiekers zoals dat liedje Viola, het fraaie Change en een cover song van Leon Russell (a Song For You) en omdat die zo lekker is ook een live versie van Ghost of Our Lovers dus als je nu ook denkt waarom kende ik deze man nog niet, dat gemis kun je met zijn nieuwe album en eventueel met het live album samen eventueel snel rechtzetten. (Sandra Zuidema)

'Stranger' is CD van de maand juni !

Video: Arlan Feiles - Anthem
Video: Arlan Feiles - Ghosts Of Our Lovers
Video: Arlan Feiles - Viola (live)
per stuk: € 14.99 bestellen
of t/m 30 juni beide titels voor: € 24.99 bestellen
John Moreland – Big Bad Luv


Mr. Moreland komt andermaal met een imposante plaat.


Liefhebbers van de eerste orde hadden halverwege 2013 al kennis genomen van deze goudeerlijke Americana. Zijn debuut In the Throes kon je bijna niet missen. Gevoelige muziek met een rafelig poëtisch randje uit het land van de onbegrensde mogelijkheden. Big Bad Luv luidt de titel van zijn nieuwste plaat. Het woord Bad is ongetwijfeld bijgevoegd vanwege een onontbeerlijk rauw randje, want ik zie slechts een reusachtige goedzak. Uitvergroot op een neonverlichting komt de albumtitel “Big Bad Luv” voorbij in de tekst van het bluesy openingsnummer Sallisaw Blue. Een observatie nabij een plaatsje te Arkansas werd omgezet tot bruikbare tekst. John heeft een gave zijn teksten aansprekend in te kleuren, zowel in een letterlijke als figuurlijke toepassing. Voor mensen die Amerika kennen als vakantiebestemming zullen bij beluistering regelmatig herinneringen krijgen, opgedaan tijdens hun reis. Amerika blijft een fascinerend land. Elf nummers, een aantal van hen zullen je gegarandeerd naar de keel grijpen, zoals het solo uitgevoerde No Glory in Regret. Did you hear the Devil laughing from the Ambulance passing? Or was it just my troubled mind?. De meeste songs hebben een meer rijke aankleding gekregen. John Calvin Abney, we kennen hem van zijn eigen carričre, laat zich niet onbetuigd. Meer body, meer uptempo dan op eerdere albums. Er is ruimte vrijgemaakt voor bas, piano en drums, en Jared Tyler die in een paar nummers opduikt met zijn dobro. Big Bad Luv doet niet onder voor zijn voorgangers, Mr. Moreland komt andermaal met een imposante plaat. (Rein van den Berg)

Video: John Moreland - It Don't Suit Me (Like Before)
Como Mamas – Move Upstairs



Sing it mama!


Klassieke southern gospel harmonieën van de Como Mamas, in de stijl van The Golden Gate Quartet en The Staple Singers. Deze mamas zijn niet opgehipt of glad gepoetst, echte mama's die je nog een ouderwetse veeg uit de pan geven als je voordringt bij de gospelbrunch. Ze zingen oprecht, puur en gaan diep alsof je ze zo bent tegen gekomen in een kerkje in Mississippi op zondagmorgen. Hallelujah, het bestaat nog. (Sandra Zuidema)

Video: The Como Mamas: "Move Upstairs"
Colter Wall – Colter Wall


Brengt anno 2017 de sfeer van vroege country tot leven.


Colter Wall is een 21 jarige muzikant/zanger afkomstig van Saskatchewan. Het eerste wat opvalt bij deze gast is zijn expressieve zang. Een zelfde indruk ontstaat bij het zien van de afbeelding die zijn hoes siert. Een man door de wol geverfd, maar gezien zijn leeftijd lijkt mij dat onwaarschijnlijk. Colter Wall spiegelt zich aan artiesten van weleer. Je waant je bij beluisteren terug in de beginperiode van Van Zandt’s loopbaan. Ze zijn er allemaal en delen gebroederlijk hun songs. Guy Clark en Susanne vind je op deze denkbeeldige veranda. Steve Young zoekt de aandacht met zijn Seven Bridges Road. Johnny Cash werkt met een leergierige Rodney Crowell akkoorden uit, en nieuweling Steve Earle doet zijn stinkende best met de titeltrack van zijn toekomstige Guitar Town. De toen nog ongeboren Wall had tussen hen niet misstaan en brengt anno 2017 de sfeer van deze vroege country tot leven. Tot in zijn haarvaten. Hij weet zich daarbij gesteund door een alles absorberende stem. Dit klassiek ogend album bevat tien knap geschreven songs, overtuigend uitgevoerd. Zijn repertoire is pure country, maar met een randje blues. In gedachten zie je een eenling die stoďcijns zijn weg vervolgd. Mistroostige prairies, veel stof, af en toe een sigaret, uren asfalt aan weerzijde met een alles omvattende zon. Inspiratie moet op momenten als deze wel toeslaan. (Rein van den Berg)

Video: Colter Wall - "The Devil Wears a Suit and Tie"
Justin Townes Earle – Kids in the Street



JTE’s plaat is werkelijk uit de kunst.


Kids in the Street is een serieuze, volwassen Americana plaat geworden. Pakkende songs van een artiest die zijn draai heeft gevonden. “Ik zit lekker in mijn vel de laatste tijd” laat hij weten. Hij is getrouwd en wordt vader. Ook qua songschrijven kijkt Justin Townes Earle tevreden terug. Hij schrijft volgens eigen zeggen minder intuďtief, maar richt zich meer op dingen die om hem heen gebeuren. Ook heeft hij The Blues meer toegelaten als inspiratiebron. Kids in the Street is bovendien zijn eerste album die niet in Nashville werd opgenomen, maar te Omaha, Nebraska. Evengoed wist hij een keur aan uitstekende musici te ronselen voor de opnames. Het album bestaat overwegend uit songs die gemiddeld rond de drieënhalve minuut klokken. Veelzijdigheid volop. Kleine knipoog naar de traditionele jazz in What’s Goin’ Wrong, waarbij, net als bij Faded Valentine, de schrijfstijl van Nick Lowe in herinnering wordt geroepen. Niet dat JTE op mijn goedkeuring zit te wachten, maar dit album weet mij oprecht te verrassen. Echt! Er wordt uitstekend gemusiceerd en de zelfgeschreven nummers van Earle bevallen buitengewoon. Van het optimistische Short Hair Woman gaan je voeten onwillekeurige mee tappen. Leuk is ook om Justin’s spin-off te horen welke geďnspireerd is op the Bluesklassieker StagoLee (ook wel bekend als Stagger Lee) If I was a Devil is gewoonweg een hardcore Bluessong. Klassieke buikschuiver in de vorm van There Go a Fool sluit tenslotte de rijen. Op 16 juni verschijnt So You Wannabe an Outlaw van Pa Earle. Steve verkeert de laatste jaren in een blakende vorm, maar het zal mij evengoed benieuwen of hij het album van zoonlief dit maal weet te evenaren, dan wel te overtreffen. Het wordt een zware opgave, want JTE’s plaat is werkelijk uit de kunst. (Rein van den Berg)

Video: Justin Townes Earle "Champagne Corolla" (Acoustic)
David Corley – Zero Moon
wordt 16 juni verwacht


Zero Moon is niets anders dan uitzonderlijk.


Dat het nieuwe album van David Corley zo verhipte goed zou worden had ik niet verwacht. Corley kwam in 2014 vanuit het niets met het zeer eigenzinnige Available Light en nu is er dan het verrassende Zero Moon. Ongelooflijk! Terwijl, ja ergens kunnen we ons voorstellen waar hij de inspiratie vandaan heeft. Zoals iedereen zich herinnerd werd Corley in 2015 onwel op het podium tijdens zijn Take-Root optreden. Hij moest terplekke gereanimeerd worden en werd in allerijl afgevoerd naar het ziekenhuis. This time I didn’t die zingt hij in What. Een ervaring dat je op een nippertje aan de dood ontsnapt, lijkt mij veelzeggend. Niemand zit te wachten op een onvrijwillig vertrek naar permanent zwart. De song Zero Moon gaat over een gevoel wat zich moeilijk in woorden laat omzetten. Het is een gedreven song over tijd, over liefde en dat je beide mag koesteren. De maan schenkt licht in de nacht, maar zonder weerkaatsing op de maan is er het volstrekte niets.

Dessert Mission is minstens van hetzelfde niveau als het titelnummer. Een vergelijking met Chris Whitley dringt zich op vanwege de energie en de bezieling. Een bevlogen combinatie die overheerst op deze plaat. Alles op de juiste plaats, gepakt in het juiste moment. Dat de songteksten en “the liner notes” zich slecht laten lezen neem ik voor lief. Voor mij telt de dynamiek van deze plaat. Evengoed is een rustmoment ingelast in de vorm van A Lifetime of Mornings. Een maatbeker met zwaar aangezette zwaarmoedige schetsen, waarin ik een eerbetoon aan Leonard Cohen meen te ontwaren. Het donkere realisme van een Armando schilderij dringt zich op, maar dan samengebracht binnen een muzikaal pallet. De muziek, de productie, is duister aangezet, gedetailleerd, maar rauw afgemeten. Een uitzonderlijke rockplaat die verraadt alsof David Corley en zijn producer Hugh Christopher Brown (Eveneens bekend van Suzanne Jarvie´s Spiral Road) een kijkje hebben genomen in de keuken van Rob Jungklas. Vergeef me dat ik met allerlei namen gooi, maar besef dat David Corley met zijn nieuwste album 100 procent voor de herkansing gaat. Zero Moon is niets anders dan uitzonderlijk. (Rein van den Berg)

Video: David Corley "Zero Moon" @ Zwijnshoofd Bergen op Zoom
Jeff Finlin – Guru In The Girl
wordt 16 juni verwacht


Jeff Finlin laat zich beluisteren van zijn beste kant.


Tot de categorie “favoriete artiesten” behoort voor mij zeer zeker de eigenzinnige Jeff Finlin. Vanaf 1999, sinds Original Fin (waar Marc Ribot op mee speelt), volg ik zijn loopbaan. In het uitvoeren van zijn songs gaat Finlin nooit voluit. Hij heeft een behouden stijl die, weliswaar grillig kan zijn, maar niet uit de bocht vliegt. Het komt de levensduur van zijn songs ten goede. Zijn uitvoerende stijl lijkt nooit over te lopen van enthousiasme, maar intrigeren doet hij wel. Zijn rustgevende stemgeluid trekt de luisteraar als het ware door een ongerept terrein. Muziek die qua karakter aansluit bij verrassende elementen die je aantreft op een reis zonder bestemming. Naast de basislijn van de song vindt Finlin altijd ruimte voor een vrij improviserende gitaar. Her Love Will Light the Way doet bij mij associaties oproepen met het werk van Serge Gainsbourg. Of is dit slechts het resultaat van het frivole zangkoortje die mij de Franse kant optrekt? Ik ervaar zijn album the Guru in the Girl als een stuk meer opgeruimd en compleet dan zijn vorige, My Moby Dick. Die was cynisch en deprimerend, ondanks de humor en de spiritualiteit. Voor mijn gevoel raakte een teleurgesteld artiest iets teveel op de voorgrond. Hier niet. Prachtige songs, zoals het romantische Angelou. Finlin heeft schijnbaar ruimte voor perspectieven gevonden. Frisse inzichten hebben een uiterst consistent geheel opgeleverd. The Guru in the Girl laat je genieten van een opgeruimde Finlin. Hij laat zich beluisteren van zijn beste kant. (Rein van den Berg)

Video: Jeff Finlin / The Guru In The Girl (album trailer)
Jason Isbell & the 400 Unit – the Nashville Sound
wordt 16 juni verwacht


Drie op een rij zou teveel van het goede zijn.


Southeastern was een mega sterk album. De plaat van het jaar voor velen die Americana een warm hart toedragen. Een zelfde kunstje deed Jason Isbell nogmaals met Something More Than Free. Mogelijk was dit album minder emotioneel, maar ik vond de songs over het geheel genomen sterker. Jason was bij zichzelf te rade gegaan na een slopende levensstijl en kwam met uiterst persoonlijke teksten sterk terug. Zelf had ik, voordat ik ook nog maar één noot had gehoord, weinig fiducie in the Nashville Sound. Drie op een rij zou teveel van het goede zijn. Gedeeltelijk kwam deze vrees uit, want the Nashville Sound biedt geen echte verrassingen, maar als zwak album durf ik het ook niet te kwalificeren. Zoals gezegd, en zeker vanuit Isbell’s perspectief ga er maar aan staan! Een geweldig sterk nummer in de vorm van Tupelo doet je beseffen dat Isbell nog steeds winst put uit een artistieke flow. Ook White Man’s World laat Jason en de zijnen van een uiterst verdienstelijk kant beluisteren, terwijl If We Were Vampires teveel leunt op eerder geschreven songmateriaal. Geen slecht nummer, maar te herkenbaar. Muzikaal klinkt het allemaal weer puntgaaf. Toch blijf ik achter met een tweeslachtig gevoel. Om je meteen uit de droom te helpen, want het is ook niet een album om terzijde te laten liggen. Het album is karaktervol, maar de twijfel rijst of het voldoende is. Nummers als Molotov en Chaos and Clothes roepen eveneens teveel herkenning op met Isbell’s beide succes albums. Ik hoop dat de kritieken mild zullen zijn, maar vermoed dat men unaniem tot de conclusie zal komen dat the Nashville Sound te vrijblijvend en vluchtig is gefabriceerd. Ik wou dat ik het mooier kan maken, maar hoge ogen in de eindejaar lijstjes kunnen we voor dit album uitsluiten. Something to Love sluit liefdevol af, maar het zal niet voldoende blijken om de schade af te wenden. (Rein van den Berg)

Video: Jason Isbell and the 400 Unit - If We Were Vampires
Slaid Cleaves – Ghost on The Car Radio
wordt 23 juni verwacht


Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme
zalvende stem weet Slaid uiterst effectief te ontroeren



Er zijn van die artiesten wiens stem je zo raakt dat je meteen weet: “dit is er een voor mij” en dan volg je hem ook de rest van je leven. Slaid is zo'n artiest. Eind vorige eeuw hoorde we hem voor het eerst, maar bij de release van Broke Down sloeg Slaid zijn weerhaakjes uit diep in onze ziel en daar is hij nog altijd stevig genesteld en een favoriet geworden. Het was alweer vier jaar terug dat zijn laatste uitkwam en dat maakt het dan ook extra spannend. Maar het lange wachten wordt behoorlijk beloond met een juweel van een album dat vrij persoonlijk van aard is. Afgelopen zomer moest Slaid namelijk afscheid nemen van zijn vader en dat bracht songs over reflectie, loyaliteit, herinneringen en afscheid met zich mee. Op een manier doet dit album je ook wel denken aan die doorbraak plaat Broke Down. Opnieuw is er ook de samenwerking met Slaids oude jeugdvriend Rod Picott die mee schreef aan vier van de songs op dit album. Andere collega schrijvers vond hij ook dicht bij huis in Texas, Mike Morgan, Karen Poston, Nathan Hamilton en Graham Weber mochten ook allemaal aan één song bijdragen. De productie en heel veel van de gitaarpartijen nam Scrappy Jud Newcomb voor zijn rekening. Van het begin tot het einde staat er geen slecht liedje op. Twee songs zou ik er graag even extra willen uitlichten namelijk het geniale Drunken Barbers Hand "I don't need to read the papers or the tea leafs to understand this world is shaved by a drunken barbers hand" somt min of meer metaforisch de situatie op waarin de VS zich momenteel in bevind. Of ze hem dat in de Texas dancehalls in dank gaan afnemen? Hij heeft natuurlijk wel gelijk en ach de gemiddelde Trump stemmer weet waarschijnlijk niet eens wat een metafoor is;-) Ghost on the Car Radio is opgedragen aan Slaids vader, en wat doet hij dat wonderschoon in het afsluitende Junkyard, een prachtig klein liedje over afscheid. Met slechts een paar gitaar akkoorden en de warme zalvende stem van Cleaves weet hij in twee minuten uiterst effectief te ontroeren. (Sandra Zuidema)

Video: Slaid Cleaves - Hickory (Live at WAMU's Bluegrass Country)
Sam Baker – Land of Doubt
wordt 23 juni verwacht


Dit nieuwe album is weer overweldigend.


Land van twijfel luidt vrij vertaald het nieuwe album van Sam Baker. Hij neemt ons verder mee op zijn reis, en deelt zijn invalshoek. Zoals iedereen weet, Sam’s reis had zoveel eerder kunnen eindigen omdat hij door toeval op de verkeerde plek was, maar het lot bepaalde anders. Een levensbepalend incident. Als geen ander weet Sam Baker hoe broos ons bestaan afhankelijk is van toeval. Je hebt misschien plannen, of idealen, maar ineens wordt onverwacht een ander scenario opgevoerd waardoor je slechts een rol mag spelen aan de zijlijn. Er is maar weinig wat je zelf in de hand hebt. Pluk de momenten die je dierbaar zijn, vergroot ze desnoods uit, maar wacht niet op de dingen die komen gaan. Leef met een doel en ontdek hoe betekenisvol de dingen zijn die we als vanzelfsprekend beschouwen. Sam’s boodschap is kristalhelder, universeel. De zeggingskracht van zijn albumtitels zijn al voldoende om bij stil te staan. Neem ze ter harte, want zoals hij het verwoordt, een ieder is afhankelijk van de genade van iemand anders. Na zijn eerste cd’s vroeg ik mij af wat Sam nog wezenlijk kon toevoegen zonder afbreuk te doen aan de waarde van zijn muziek. Zijn Say Grace – die alweer in 2013 verscheen – liet blijken dat Sam’s muziek even relevant was als daarvoor. De eenvoud, en de zeggingskracht bleken vier overeind. Nu is er Land of Doubt. Laat ik kort zijn, de reis is nog niet afgelopen, en dit nieuwe album is weer overweldigend.

Ondanks dat de openingssong Summer Wind een weergaloze klasse kent, was de eerste indruk van het album niet geheel overtuigend. Ergens bevond zich een kleine dissonant. Eigenlijk mag je nooit een concluderende bevestiging verwachten bij een eerste luistersessie. Een album moet de gelegenheid krijgen zich te ontvouwen. Een van de nummers op dit nieuwe album deed mij aanvankelijk huiveren, alsof oproepen van sentiment een goedkoop kunstje is voor Sam Baker. Moses in the Reeds (wat hij schreef samen met Mary Gauthier) wordt naar mijn smaak iets teveel aangedikt. Verders is Land of Doubt een overweldigend album. Nog meer dan anders wordt ik gegrepen door de muziek en de arrangementen. Sam legde altijd al zijn woorden op een weegschaal, en ook nu beperkt hij zich tot het noodzakelijke, maar de mooiste momenten zitten wat mij betreft verscholen in de “interludes”. Meer dan slechts instrumentale intermezzo’s zijn de muzikale landschapjes minutieus ingekleurd, en ontpoppen zich zonder uitzondering als spectaculair. Sam voelde zich vertrouwd in het gezelschap van Neilson Hubbard, Will Kimbrough en Dan Mitchell, en het eindresultaat is andermaal geweldig mooi geworden. Met wederom enorm sterke songs als Say the Right Words, Land of Doubt, Summer Wind, The Feast of Saint Valentine, en mijn persoonlijke favoriet Peace Out. Soms is slechts een piano voldoende. Sam heeft mij nog nooit teleurgesteld, vanwaar de twijfel kun je je afvragen. Wie weet? Omdat het soms allemaal te mooi is om waar te zijn? Het gaat erop lijken dat al mijn favoriete artiesten dit jaar hebben gekozen om een album uit te brengen. (Rein van den Berg)

Video: Sam Baker - where fallen angels dwell
Amelia Curran - Watershed


Prachtig album dat bij elke draaibeurt
meer van zijn schoonheid ontvouwt.



Dat Canadezen goed zijn in melancholie daarvan is niet alleen Ron Sexsmith (zie onder) een goed voorbeeld maar ook zijn vrouwelijke collega Amelia Curran is daar erg goed in. Haar vaak zeer persoonlijke teksten weten je tot op het bot te raken. Haar scherpe teksten vertellen over frustratie, internet bullebakken, depressie, onrechtvaardigheid en ook over die man met dat rare haar, teveel testosteron, te weinig hersenen en te weinig respect voor vrouwen. Hoewel Amelia de afgelopen jaren erg actief is geweest om aandacht te vragen en te pleiten voor meer hulp voor mensen met geestelijke nood, iets waar ze zelf ook soms mee worstelt, bleek ze voor het schrijven van nieuwe songs toch juist echt de rust nodig te hebben. Pas toen ze de rust nam om gewoon eens een hele dag niets anders te doen als de was, ontstond er ruimte voor haar om even op adem te komen en daarna kwam ook de inspiratie weer. Het poppy en uiterst catchy klinkende liedje Gravity lijkt misschien een voorbode van een heel hip album te zijn maar dat is het niet. Het is alleen misschien wel een ietsje meer aangekleed met lazy drums, elektrische gitaar en blazers maar Watershed is absoluut een echt Amelia Curran album met ook prachtige kleine liedjes zoals Act of Human Kindness en Try maar ook een beetje soulvol venijn in No More Quiet. Watershed is wederom een prachtig album dat met elke draaibeurt meer van zijn schoonheid ontvouwt. (Sandra Zuidema)

Video: Amelia Curran - Act Of Human Kindness
Video: Amelia Curran - Gravity


Ook recent nieuw uitgebracht:

Barr Brothers
Sleeping Operator





North Mississippi Allstars
Prayer For Peace





Tom Russell
Play One More
The Songs of Ian & Sylvia




David Olney
Don't Try To Fight It





V/A Tribute to Don Williams
Gentle Giants

wordt rond 23 juni verwacht





Whiskey Gentry
Dead Ringer





Ralph Stanley
Bottom Line Archive





Daniel Romano
Modern Pressure





V/A The Songs Of Mark Heard
Treasure Of The Broken Land

wordt rond 02 juni verwacht



Steve Earle
So You Wannabe An Outlaw

wordt rond 16 juni verwacht








* Live tips





Otis Gibbs

Zijn rauwe stem is zijn handelsmerk en muzikaal houdt hij het midden tussen Steve Earle, Woody Guthrie, Johnny Cash en Billy Bragg. De optredens van Otis Gibbs zijn een belevenis op zich, niet alleen vanwege zijn krachtige performance maar ook om de bijzondere en vaak ook hilarische verhalen die hij tussendoor verteld. Zijn songs gaan over echte mensen, over zwervers en andere nomaden die hij ontmoette tijdens zijn reizen, de mensen op het platteland van Indiana waar hij opgroeide, de onverwachte helden uit de achterbuurt of de dagelijkse dingen die hij om zich heen ziet in East Nashville. Op zijn nieuwste album Mount Renraw is dat ook weer goed te horen.


zaterdag 3 juni Peije Dei, Drachten

zondag 4 juni Bunder Kunst, ‘s-Heer Arendskerke

vrijdag 23 juni Muddy Roots Festival, Waardamme (België)

zaterdag 24 juni Patronaat, Haarlem






YouTube Videos:

Otis Gibbs - Sputnik Monroe

Otis Gibbs - Great American Roadside











Sheesham & Lotus & ‘Son

Achter deze vreemde naam gaat een heel apart trio schuil dat muzikaal diep geworteld zit in de antieke sound van Mississippi folkblues, Appalachian folk en fiddle en jugband muziek en New Orleans brassband uit vervlogen tijden. Als je er naar luistert met je ogen dicht dan kun je haast de sepia gekleurde beelden zien van een stomme film waar Charlie Chaplin een illegale bar in loopt en de dames de charleston dansen met hun franje jurkjes aan. Je zou echt niet denken dat dit trio met ongebruikelijke instrumentarium van viool, kazoo, banjo en sousafoon, de franse hoorn en zoiets als een contrabasharmoniuphonium en allerlei andere gekkigheden een hedendaagse groep uit Canada betreft. Sheesam Crow, Lotus Wright en Son Sanderson wekken stokoude en vergeten songs van artiesten als Jimmy Rodgers, Doc Roberts, Carter Family en een hoop onbekende traditionals weer nieuw leven in met hun muzikale uitdragerij. In Canada maar ook in de VS, UK en zelfs in Scandinavië zijn ze een echte hitsensatie op de festivals met hun aanstekelijke muziek.


vrijdag 7 juli Thedingsweert , Tiel

zaterdag 8 juli Een Bunder Kunst , Heer Arendskerke

zondag 9 juli Deventer Op Stelten , Deventer

donderdag 13 juli Museum Nic Jonk , Grootschermer

vrijdag 14 juli dB's , Utrecht

zaterdag 15 juli Kliko Fest @ Patronaat , Haarlem

zondag 16 juli Hof für Heimatplege , Itterbeck (Duitsland)






Vimeo Video:

Sheesham & Lotus & 'Son - Givin It Away








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Otis Gibbs

Sheesham & Lotus & Son

Dan Baird & Homemade Sin

Lance Canales & the Flood

Chris Pureka

Slaid Cleaves

Kieran Goss



festivals:
(klik naam festival voor meer info)


zondag 2 juli Boet'n Deure Festival , Odoorn:

met o.a. Oldtime Stringband, Ron Snippe, Daisy Chain



zat. 19/zon. 20 augustus Terug Naar Tiengemeten , Tiengemeten:

met o.a. the Kik, Michelle David & the Gospel Sessions
Lance Canales & the Flood, the Tibbs



zaterdag 21 oktober Ramblin' Roots Festival, Utrecht:

met o.a. Jonny Lang, Levi Parham, Jesse Dayton
Doug Seegers, Michael Chapman, Kieran Goss



zaterdag 4 november Take Root festival, Groningen:

met o.a. Jason Isbell, Como Mamas, Jesse Dayton
Tift Merritt, Levi Parham, Hurray for the Riff Raff
Chuck Prophet, Barr Brothers, John Murry









voor meer LIVE tips: