Otis Gibbs Joe Hill's Ashes (Wanamaker, 2010, LDM 0022)
01. Joe Hill's Ashes
02. Where Only The Graves Are Real
03. When I Was Young
04. Twelve Men Dead In Sago
05. Kansas City
06. Outdated, Frustrated And Blue
07. The Town That Killed Kennedy
08. The Ballad Of Johnny Crooked Tree
09. I Walked Out In The River
10. Cross Country
11. My New Mind
12. Something More
“Ook op deze cd
trekt Gibbs van leer tegen het
onrecht in de wereld. Met zijn
grofkorrelige stem neemt hij
stelling tegen alles wat vals en
vunzig is. Dat hij pal achter de
onderdrukten staat, wil niet zeggen
dat hij geen oog heeft voor
ontroerende en vreugdevolle
zaken. Bijgestaan door een uitstekende
groep begeleiders uit
de bluegrass- en countryhoek
raakt hij in When I Was Young
de allergevoeligste snaar, en
zingt hij in Cross Country de lof
van het landleven. Joe hill’s
ashes is dan ook een unieke cd
“Koos Gijsman, HEAVEN
Otis Gibbs Grandpa Walked A Picketline (Wanamaker, 2008, LDM 0020)
01. Caroline
02. Everyday People
03. Sometimes Angels
04. To Anyone
05. Beto Junction
06. Preacher Steve
07. Damn Me
08. Ain't Nothin Special
09. Ghost of the Domplatz
10. Long Black Thunder
11. Honey Please
12. Bury me on a rainy day
geproduceerd door Chris Stamey
" Otis Gibbs is eerder dichter dan protestzanger, maar hij steekt ook de draak met televisiedominees en verloren liefdes. In april speelt hij in Nederland. Zegt dat voort. Een linkse activist met een goed verhaal en lekkere muziek als omlijsting. De aanschaf waard."
Mart Smeets , VARA Gids
"Fans ofstark,hard-bitten rural folk will be much taken with Otis Gibbs' Grandpa Walked A Picketline.
The much-travelled Indiana man has an eventful history (nomad, hobo, activist, FBI-suspect),reflected in his simple tales of everyday hardship."
**** Rob Hughes, UNCUT
"As a kid, Gibbs sang in saloons to pay his uncle’s bar tab. That history, and his gravel-edged voice, lends an authentic air to his third album of troubadour country championing the downtrodden and forgotten. Opener Caroline shows “the American Billy Bragg” can also write a doomed love song."
**** Andy Fyfe, Q
"...Otis Gibbs plakt daar nog doodleuk elf minstens zo sterke songs achter, die bijna allemaal het aura van instant-klassiekers hebben. Otis Gibbs is een zeldzaam talent."
Herman van der Horst, OOR
“Otis kruipt steeds in de huid van deze karakters waar zijn liedjes over gaan en staat hierbij dan ook op eenzame hoogte…
…twaalf verhalende liedjes die de andere zijde van welvaartsland Amerika laat zien...
...een geniaal woordkunstenaar en een scherp observator van het leven van alledag. ” Freddy Celis, ROOTSTIME.be
“Niet langer alleen de held van de dorpskroeg.”
“Grandpa Walked a Picketline is zelfs een behoorlijk overtuigende verzameling songs.
Waar een 'doodgewone' plattelandsjongen met een zware stem allemaal niet toe in staat is." Maurice Dielemans, KindaMuzik
“Lekker in zwart-wit”
“De hout- of linosnede als frontje voor het album slaat de spijker op z'n kop. Grof gegutst, maar ook vlijmscherp, de zwarte inkt lekker zwaar op het blok.
't Past wonderwel bij verschijning en muziek van deze Otis Gibbs.” Peter Hovestad, Noordhollands/Leids Dagblad
“ Otis profileert zich als contemporaine geestesgenoot van groten uit het genre als een Jimmie Rodgers, een Woody Guthrie, een Townes Van Zandt, een Steve Earle en een Butch Hancock… Boeiende verhalen zijn het, waarin het persoonlijke en het politieke op wonderlijke wijze hand in hand gaan. En als je daarbij dan ook nog eens over een stem als die Gibbs mag beschikken, dan kan het geluk van een luisteraar als deze jongen hier al helemaal niet meer op. Dit is schuurpapier van het allerbeste soort. Zelfs het hardnekkigste eelt op je ziel zal hiertegen absoluut niet bestand blijken!
Het resultaat? Een nergens minder dan bloedmooi album. “ Benny Metten, CtrlAltCountry.be
"Met "Grandpa Walked A Picketline" mag de man ongetwijfeld een plaatsje opeisen in het "Masters Of Singersongwriters" lokaal.
De schitterende opener "Caroline" en "Ghost Of the Domplatz" met Al Perkins op pedal steel en dobro is een fraai voorbeeldje van hoe "Everyday People" in zijn thuishaven Amerika de dagelijkse strijd moeten aangaan om te kunnen overleven. Whiskey bottles and a broken dream, boxcars, a railroad song and a "Long Black Thunder"...het tekent Otis Gibbs ten voeten uit ! "Honey Please" .....verplichte aanschaf !" SWA Rootsville.be
"Singing about unions and working-class life in a country-music style, this Indiana performer covers themes Billy Bragg explored in the 1980s. "He's carrying on the tradition," Billy Bragg says."
John Jurgensen, Wall Street Journal
"Gibbs is a Midwesterner with a long beard, a trucker's hat and and a bag of sharply observed country-rock songs, some far enough to the left side of the political fence to make him a spiritual descendent of Woody Guthrie and brother of Steve Earle."
Larry Katz, THE BOSTON HERALD
"This Indiana seed planter brings a breezy melodicism to acoustic songs with a leftist bent, which aligns him with the Seeger tradition of calling workers to unite while singing sweet, easy tunes that invite people to sing along."
Michael McCall, The Nashville Scene
" In troubadour Otis Gibbs, we may have found America's contemporary Billly Bragg. Not since late A&M period Phil Ochs have we heard such a distinctly American blending of the personal and the political"
Edward Burch, HARP MAGAZINE
Otis Gibbs is een singer-songwriter afkomstig van het platteland van Indiana. Hij schrijft liedjes in de sfeer van Jimmie Rodgers, Woody Guthrie en Townes Van Zandt. Het reizen en verhalen vertellen zit Otis in zijn bloed. In beide gevallen is Otis niet de persoon die zich verdiept in de toeristische attracties of het vertellen van een mooi verhaal, nee Otis kijkt en schrijft naar wat er zich afspeelt op plaatsen waar de gefortuneerde toeristen niet kijken.
Otis zong als kleuter in de bars al "Waiting for a Train" van Jimmy Rodgers, onder toezicht van zijn oom, een notoire dronkaard die zich de fooi die dit opleverde goed liet smaken. Het gaf hem al vroeg een idee voor zijn toekomstige carrière. Hij was zich er ook al vanaf jonge leeftijd van bewust dat alles behoorlijk oneerlijk verdeeld is in de wereld. Dit deelde hij de toenmalige president Reagan graag mede toen men hem op school de opdracht gaf hem een brief te schrijven. Hij schreef: “U bent de duivel en u probeert de arbeiders te vernietigen met uw beleid”. Zijn keurig uitgevoerde opdracht werd hem beloond met een FBI-file dat hem nog meerdere malen heeft achtervolgd en er meer als eens toe leidde dat hij bij grensposten uit de rij werd gepikt.
Verder is Otis in zijn leven zo’n beetje overal geweest, hij heeft meer dan 7,000 bomen geplant, onder bruggen geslapen, met schaapherders gewandeld in de Karpatische bergen, gespeeld voor de stakende arbeiders en bij anti oorlogsdemonstraties. Hij had ook talloze baantjes variërend van het stapelen van betonblokken tot het bakken van hamburgers. Ook werkte hij als pompbediende en reed hij een ijscowagen alvorens hij tot de conclusie kwam dat het maken van muziek en het vertellen van zijn verhalen hem de meeste voldoening gaf, ongeacht van het feit of hem dat ook een inkomen zou opleveren.
Mart Smeets noemde hem bij het uitkomen van zijn laatste album Grandpa Walked A Picket Line al treffend “een linkse activist met goed verhaal en lekkere muziek als omlijsting”. Op zijn nieuwe schijf Joe Hill’s Ashes speelt zijn strijdlust naar rechtvaardigheid weer een belangrijke rol. In de titeltrack verteld Otis over de links socialistische activist Joe Hill en diens treurige lot. De legende van Joe Hill leeft nog altijd voort in de diverse folkliedjes die hij heeft geïnspireerd door de jaren heen. Dat was al te horen in liedjes van Steve Earle, Bob Dylan, Gillian Welch, en ook in de liedjes van Billy Bragg die in Gibbs de afgelopen jaren een zielsverwant heeft gevonden. Bragg noemde Otis’ liedjes in een artikel in de New York Times tezamen met o.a. Sam Cooke en Dylan als beste liedjes met een boodschap en was zelfs zo onder de indruk dat hij Otis uitnodigde hem te vergezellen tijdens zijn uitgebreide theatertour in de UK en Ierland.
Andere liedjes op Gibbs album Joe Hill’s Ashes zoals “12 Men Dead In Sago” verhalen over het uitbuiten van mijnwerkers en het aan hun laars lappen van reglementen door de hoge heren dat leidde tot een groot ongeluk in Virginia in 2006. "When I Was Young" is geïnspireerd door een gesprek dat Otis had met vrienden waarbij elke persoon zich zijn/haar meest perfecte moment uit zijn leven probeerde te herinneren. "The Town That Killed Kennedy" spreekt over Greyhound bussen als vervoermiddel en schreef Otis na diverse slechte reis ervaringen met de Greyhound zoals de tekst al doet vermoeden:
No one chooses to ride in a Greyhound
The only reason you're here is you're too broke to fly
There's a devil named poverty who has brought us together
Now the devil is taking us for a ride.
Als er een gedachte blijft hangen na het beluisteren van Gibbs’ album, "Joe Hill's Ashes," dan zou dat weleens de gedachte kunnen zijn dat het een behoorlijke opgave is om tijdens je volwassen leven je idealisme te behouden wanneer je je onschuld hebt verloren.
Toen Otis werd gevraagd iets te vertellen over dit album antwoorde hij:
"I'm silly enough to believe that I'm the world's foremost authority on what an Otis Gibbs record should sound like, so I trusted my instincts and ran with it. There are moments when artists find that they've followed their muse off the side of a cliff and they need someone to hand them a parachute. Thomm Jutz was the perfect person for the job. After recording a lot of the album in my home, I contacted Thomm about finishing the rest of the record in his studio. Working with Thomm was like a breath of fresh air. We worked fast and had a good time doing it. We brought in some Nashville-based musicians who elevated the record in every way. From start to finish, the record was pressed and in my hands in less than three months."
