01. Cuz I'm Here
02. Heal Yourself
03. Fruits of my Labor
04. People Grinnin' in Your Face
05. Up Above My Head (I Hear Music in the Air)
06. Harder Than the Fall
07. Beaver Creek Blues
08. Mama Said
09. Phenomenal Woman
10. A Friend Like You
11. I Don't Know What to do With My Heart
Ruthie Foster - Stages (2004)
01. Ocean of Tears
02. Crossover
03. Rain Song
04. Real Love
05. God Bless The Child
06. Turn Me On
07. Travelin' Shoes
08. Get Out Of My Way
09. Lost In The City
10. Prayin' For Rain
11. Walk On
12. Oh! Susannah
13. Full Circle
"de verrassing kwam deze maand van newcomer Ruthie Foster , jong, zwart, homosexueel en ook nog een stem...kan het beter? Deze gelukkige vergissing tussen Elisabeth Cotton en Aretha Franklin is geboren en getogen in Gause in Texas, en samen met haar vriendin Cyd Cassone zingt ze de tranen in je ogen als je even niet uitkijkt..."
Paul van Gelder, ALOHA
"Jong, zwart, lesbisch en talentvol, voldoende ingrediënten om al snel als 'de nieuwe Tracy Chapman' te worden bestempeld...
Toch gaat ook deze vergelijking mank, want Ruthies muziek ligt dieper geworteld in de Amerikaanse traditie, en zij staat sterker op eigen benen. 'Another Rain Song' had iets van Sam Cooke kunnen zijn, 'Church' bouwt verder op de gelijknamige song van Lyle Lovett, en om Billie Holiday's 'God Bless The Child' een gloedvolle nieuwe vertolking te geven moet je van goeden huize komen."
Johan Doove, Het Financieele Dagblad
"...hierop komt pas goed tot uiting met wat voor een fantastische zangeres we wel te maken hebben. Ruthie Foster is een knappe storyteller, mixt blues met gospel, r&b en folk, en heeft een stem - ze zal het al moe gehoord zijn - die kan wedijveren met die van een Aretha Franklin uit haar beste dagen. Ze is tevens ongemeen grappig en het speelplezier druipt zo van de cd af...
Absolute topklasse van een zangeres die ik een gouden toekomst voorspel. Ze gaat het helemaal maken."
Ben Vanhoegaerden, ROOTSTOWN MUSIC
"Het resultaat is samen te vatten als ritmische rootsmuziek, ofwel een mix van folk, blues, gospel, country en zowaar reggae,
met altijd centraal de donkere, krachtige stem van Foster, die bewijst dat ze met alle genres uit de voeten kan."
Bart Ebisch, AltCountry.nl
Ruthie Foster - Runaway Soul (2001)
01. Runaway Soul
02. Woke Up This Mornin'
03. Smalltown Blues
04. Home
05. Hole in My Pocket
06. Give You My Love
07. Ocean of Tears
08. Walk On
09. Death Came a Knockin' (travelin' Shoes)
10. Joy
"Ze is jong, zwart, lesbisch en ze komt uit Texas, dus eigenlijk is Ruthie Foster een beetje te mooi om waar te zijn. Maar discussies over de vraag of zij al dan niet de nieuwe Tracy Chapman, Odetta of Elisabeth Cotton is, zullen verstommen zodra ze de gloedvolle kracht van haar magnifieke stem op ons loslaat...
Ruthie's stem laat je de hele plaat lang jubelend door de kamer springen. Onthou de naam. Van Ruthie Foster zullen wij nog een heleboel meer horen. Anders eet ik mijn hoed op. "
Herman van der Horst, OOR
"...een jonge Zwarte Texaanse zangeres en liedjesschrijfster die ergens op het kruispunt van folk, blues en gospel haar muziek maakt...
Meng Bonnie Raitt met Tracy Chapman en u heeft niet alleen een redelijke indruk van de geweldige muziek die u op Runaway Soul kunt verwachten, maar tevens van de commerciële potentie die Foster herbergt. Eigenlijk mag het verbazingwekkend heten dat er nog geen major op haar is gedoken, want als er een nieuwkomer is in het rootsgenre die tot een wereldster zou kunnen uitgroeien, is het Ruthie Foster."
Pieter Wijnstekers, Heaven
"Muzikaal gezien maakt Foster op Runaway soul gospel vermengd met blues. Nergens duikt een kerkkoor op en ook klinken nergens cliché bluesgitaren. En toch is het overduidelijk gospel en overduidelijk blues...
...Ondanks dat ze tekstueel wat jojoot tussen persoonlijke hoogte- en dieptepunten (wat wil je anders met een combi van gospel en blues) zijn Home en Hole in my pocket wel potentiële mainstream hits (denk radio 2, denk Oletta Adams). " - Ricco van Nierop, www.derecensent.nl
"Alleen de stem van Ruthie Foster zorgt al voor een opeenstapeling van muzikale hoogtepunten op Runaway Soul. Ze heeft een enorm bereik en zowel ingetogen als voluit klinkt haar stem overtuigend, soulvol en altijd intiem. Hiernaast is Runaway Soul een opvallende cd door de mooie en soepele mix van heel veel blues met wat country, pop, soul, folk en gospel. De songs van Ruthie Jones zijn melodieus en toegankelijk, in een aantal gevallen traditioneel, maar zo af en toe ook pure pop die raakt aan de muziek van Melissa Etheridge en vooral Tracy Chapman. Een indrukwekkende cd van een prima muzikante en een groots zangeres, van wie we hopelijk nog heel veel gaan horen de komende jaren. " - Erwin Zijleman, Plato Mania
"De tien liedjes op de derde cd van deze zwarte Texaanse staan op de achterkant van het hoesje omschreven als 'hymnes'. En op de voorkant prijkt zij met haar blanke vriendin tussen de grafstenen. Dat typeert deze plaat, een vrolijke mengeling van blues en gospel, waaruit ooit de soul voortkwam. Ruthie heeft een prachtige, warme stem en weet juist gekozen klassiekers (Woke Up This Morning en Death Came A-Knockin') te combineren met sterke eigen songs (Runaway Soul, Home en Joy). Tezamen met de smaakvolle productie van Lloyd Maines, die zelf een keur aan snaarinstrumenten ter hand neemt (gitaar, dobro, mandoline en banjo) staat dit garant voor een verrassend leuke plaat, die overtuigt door zijn oprechte en ongedwongen karakter." - Johan Doove, Het Financieele Dagblad
"Deze zwarte Texaanse zingt de blues, en doet dat zo verfrissend dat je met enige verbeelding Lightnin' Hopkins ziet swingen in zijn graf. Dat haar blues zo luchtig-rootsy klinkt komt wellicht, omdat Lloyd Maines achter de knoppen zat. Stel je voor een stem a la Ella Fitzgerald en Aretha Franklin, ergens in die buurt. En die gebruikt ze voor bluesnummers, die niet zelden klinken als gospel en die door speelse arrangementen nergens voorspelbaar klinken. Foster pende de meeste liedjes zelf en waagt zich verder aan een enkele traditional en covers van Brownie McGhee en Terri Hendrix. Met de klinkende vertolking van Hole In My Pocket van laatstegenoemde slaat Foster zowaar een brug naar Americana." - Bart Ebisch, www.AltCountry.nl
"Op Runaway Soul pakt ze uit met een aanstekelijke mélange van singer-songwritermateriaal en soul, gospel en blues, daarbij als vanouds geassisteerd door haar muzikale partner Cyd Cassone (voor zang en percussie). Andere prominente gasten zijn naast het al genoemde duiveltje-doet-al Lloyd Maines ook nog bassist Glenn Fukanaga, organist Riley Osborn, Gary Primich op zijn harmonica en Terri Hendrix voor wat vocale bijstand…
...In een rechtvaardige wereld zou het aanstekelijke Hole In My Pocket al lang zijn uitgegroeid tot een Americana-superhit. Andere hoogtepunten zijn het een weinig aan Bonnie Raitt herinnerende titelnummer, het werkelijk van gospel doordrongen Woke Up This Mornin' en de wel bijzonder soulvolle, samen met Paul Guzzone geschreven pianoballade Give You My Love
." - Benny Metten - www.ctrlaltcountry.be
Ruthie Foster
Wie op zoek is naar muziek die klinkt alsof het is ontstaan op de ‘backporch’ van een krotje achter de plantages in het zuiden van het oude Amerika, alsof het is opgeborreld uit de moerassen van Louisiana hoeft eigenlijk niet verder te zoeken dan naar Ruthie Foster. Haar muzikale invloeden zijn namelijk overduidelijk ontstaan op deze plaatsen. Het eerste wat men opvalt aan Ruthie Foster’s muziek is haar ongelofelijke stem die veel te groot lijkt om uit één persoon te komen. Net als men dat destijds dacht (en nog steeds denkt) van bijvoorbeeld een Aretha Franklin en Ella Fitzgerald. Vandaar ook dat Ruthie’s stem vaak wordt vergeleken met eerder genoemde grootheden. Haar fingerpickin’ stijl is veelal bluesy in de stijl van Mississippi John Hurt. Ruthie’s muziek is een mix van Blues, Soul, Folk, Americana en Gospel.
Muziek is Ruthie, die opgroeide in Gause, Texas met de paplepel ingegoten. Haar moeder zong ook al de sterren van de hemel, er was zelfs een periode waarin Ruthie er als kind van overtuigd was dat haar moeder Aretha Franklin was. Haar moeder heeft altijd haar muzikaliteit aangemoedigd en gaf haar al vroeg dit wijze advies: "open your mouth and sing, girl!". De nieuwe cd is dan ook aan haar opgedragen “the truly Phenomenal Woman”.
Ruthie’s voorlaatste studio cd Runaway Soul was geproduceerd door Lloyd Maines, die op dat album ook diverse snaarinstrumenten ter handen nam. Hiermee kwam haar folk-blues kant meer naar voren. Ook op haar live plaat Stages laat Ruthie haar ongelofelijke krachtige en veelzijdige stem horen en haar intense Blues/Gospel/Soul/Folk raakt je diep in je ziel. Ruthie’s live optredens maken altijd grote indruk op de aanwezigen. Steevast werkt ze met haar zoetgevooiste stem van subtiele ingetogen ballades naar een intens bijna kokend hoogtepunt waarin iedereen in het publiek in vervoering raakt. “seeing is believing” word er regelmatig over haar gezegd. Een ieder die Ruthie live heeft gezien begrijpt wat hiermee wordt bedoeld en zal dit ook beamen.
Op The Phenomenal wilde Ruthie eens iets anders proberen en is ze diep in de soul uit de klassieke motown tijd gedoken. Dit keer werd gekozen voor de soul/rhythm & blues aanpak van producer Malcolm ‘Papa Mali’ Welbourne.
“A lot of folks don’t know this, but that really is my background. I come from a deep background of old soul and blues and even R&B. Early on, long before I ever got into the folk thing, I was doing more soul on acoustic guitar than anything else. And that’s always been a part of the sound that I have.”
Op het nieuwe album zijn nog steeds elementen te vinden van de muziek die te horen was op haar eerdere albums, zoals op het rootsy ‘Beaver Creek Blues’, het gospelachtige ‘Mama Said’ en in de acapella versie van ‘People Grinnin’ In Your Face’ van bluesgigant Son House. Toen ze de studio inging met Mofro’s drummer George Sluppick, bassist Glen Fukunanga en Anthony Farrel op Hammond B3 bleek al snel dat producer Papa Mali een heel andere Ruthie Foster sound in gedachte had. Ze gingen voor een eerlijk, klassiek soul geluid, één zoals in een andere tijd met een andere zanger ook The Phenomenal Sam Cooke had kunnen heten.
“Change is kind of scary for a lot of people when it comes to music, but I’ve had a lot of changes in my life the last couple of years here, both personally and musically, and it was just time to step out. Running across Papa Mali when I did was great for me, because he’d been showing up to a lot of my shows here in Austin, and he mentioned that he heard so much more in me than what was coming across. That really got my attention, because I knew that there was more, too. I’d been wanting to stretch out for quite some time. And he had a way of just saying, ‘It’s time to fly, Ruthie.’
Het grote verschil zit in de instrumentatie en misschien meer nog in de sfeer van het album, de ‘groove’. Dit openbaarde zich vroeg in de sessies, toen Foster de stof van één van haar oudere liedjes afblies genaamd “Heal Yourself”. Dit liedje nam ze zo’n tien jaar geleden voor het eerst op voor haar debuutplaat. Gezien de recente gebeurtenissen in haar leven en haar groei als artiest bleek de tekst, een schop onder je kont na een breuk in je liefdesleven, actueler dan voorheen. Echter toen ze dit nummer net als toen weer op gitaar begon te spelen, moedigde Papa Mali haar aan om het eens op de piano te proberen.
“He kind of tricked me, really, but I went over to the piano in the room, and a groove comes out of nowhere on this thing. We’re all looking at each other, and George picks up his sticks, Glenn picks up his bass, and we just go. We’re rolling.”
Naast piano, speelde Foster ook zelf veel van de partijen op Wurlitzer gedurende de sessies, en het bleek dat ze daar ontzettend veel plezier in had.
“There’s just something about getting on that Wurli, and letting the keys pop up and down wherever they wanted to go. Woo! That was fun. I found my Ray Charles when I got on that thing!”
Superlatieven als The Phenomenal zijn zeldzaam in album titels en in principe alleen weggelegd voor legendes als The Man in Black (1958’s The Fabulous Johnny Cash) of The Queen of Soul (1962’s The Electrifying Aretha Franklin) Anderen kunnen beter bescheiden en zichzelf blijven, was Ruthie’s eigen mening en daarom had ze ernstige bedenkingen toen haar label en producer erop stonden om deze titel te gebruiken. “Those are some big shoes!” lachte Ruthie Foster, die voor alle duidelijkheid de bescheidenheid zelf is en beide voeten op de grond heeft staan. De titel werd bedacht naar aanleiding van het nummer Phenomenal Woman, gebaseerd op een gedicht van Dr. Maya Angelou, één van de grote hedendaagse poëten, historicus, auteur en mensenrechten activisten. Dit gedicht werd op muziek gezet door de Canadese artiesten Amy Sky en David Pickell.
“I’m a big, big fan of Maya Angelou,” says Foster. “I grew up wanting to be a poet. So running across this poem in a song was just beautiful to me. I had to record that one, because to me, that’s the essence of where I’m at right now. I know God ain’t done with me yet, but I’m feeling pretty good. I’ve got a lot to say and a lot to share, and I’m going to keep doing it through music. And the message in ‘Phenomenal Woman’ — I think every woman should feel that.”
She pauses, then adds with a laugh, “I think every man should feel that, too!”
Wie op zoek is naar muziek die klinkt alsof het is ontstaan op de ‘backporch’ van een krotje achter de plantages in het zuiden van het oude Amerika, alsof het is opgeborreld uit de moerassen van Louisiana hoeft eigenlijk niet verder te zoeken dan naar Ruthie Foster. Haar muzikale invloeden zijn namelijk overduidelijk ontstaan op deze plaatsen. Het eerste wat men opvalt aan Ruthie Foster’s muziek is haar ongelofelijke stem die veel te groot lijkt om uit één persoon te komen. Net als men dat destijds dacht (en nog steeds denkt) van bijvoorbeeld een Aretha Franklin en Ella Fitzgerald. Vandaar ook dat Ruthie’s stem vaak wordt vergeleken met eerder genoemde grootheden. Haar fingerpickin’ stijl is veelal bluesy in de stijl van Mississippi John Hurt. Ruthie’s muziek is een mix van Blues, Soul, Folk, Americana en Gospel.