"Zijn eerste album, THE MIDDLE WAY, verscheen vorig jaar en was een debuut dat een belofte inhield. Die lost Alexander met STARGAZER volledig in. Het is een uitstekend album, waarmee hij zou kunnen doorbreken. Vergeleken met zijn eersteling is Shane nog beter gaan zingen dan hij al deed en zijn gitaarspel is erg goed. Ook compositorisch is hij gegroeid en de liedjes zijn, vooral ook qua melodie, erg sterk. Tekstueel bezien bewandelt Alexander misschien de gebaande paden, maar in liedjes als The Moore Hotel en Little Woman zijn de teksten sfeerbepalend. Het solo gespeelde Big Red Love is sterk en met de begeleiding van prima muzikanten, onder wie Billy Mohler op bas, Kim Bullard op Hammond en Krister Axel op piano, stijgt Alexander tot grote hoogte in prachtige songs als Ripe, Ride The Tides en de titelsong." - Frits Barth, HEAVEN - Juli/Augustus 2006 - #1 Real Roots Café “HOT 10” April 2006 - Album Of The Week Crossroads Radio "De tweede CD Stargazer van de uit Los Angeles afkomstig singer-songwriter Shane Alexander klinkt werkelijk te mooi om waar te zijn. Normaliter zou dit een prima sluitzin zijn maar ik klop maar meteen met mijn eindconclusie bij u aan de deur. De opvolger van The Middle Way uit 2005 is absoluut weer een voltreffer als ik het heb over pienter muzikaal compositiewerk. De geniaal gevonden instrumentatie keuze tillen de doorgaans melancholisch getinte liedjes naar een zeer bijzonder climax." - Jan Janssen, Real Roots Café "..de man in staat moet worden geacht om in het kielzog van lui als een James Blunt, een Daniel Powter of een Katie Melua voor velen onverwachterwijze zijn opwachting te maken in de hitlijsten. Songs als het met strijkers en een fameus orgeltje opgewaardeerde zonnestraaltje “Spaces In Between” of het volledig akoestisch gebrachte, door de geboorte van zijn dochtertje geïnspireerde “Little Woman” lijken daartoe alvast de ideale wapens." - Benny Metten, CtrlAltCountry.be "na wat intensieve beluisteringen ontpopt zich een kleurrijke sprookjeswereld waarin je Shane Alexander ziet ronddwalen. Weemoed is nog steeds Alexanders drijfveer, maar de pedal steel heeft plaatsgemaakt voor de strijkers; de kampvuursfeer voor de warmte en het licht van het rijk gearrangeerde poplied – en daarvan zijn er vele te vinden op Stargazer. Een verrassing dus." - Wiebren Rijkeboer , Plato Mania
4-Sterren recensie in de PLAYBOY: Jack Johnson, James Blunt, Jeff Buckley. Je kunt de jonge Amerikaanse singer-songwriter Shane Alexander moeiteloos aan dit rijtje van populaire singersongwriters toevoegen. Willem Baars, Playboy Het succes van de zingende surfheld Jack Johnson opent de poort voor ander zachtmoedige Americanaspecialisten zoals de Californische melancholicus Shane Alexander. Jan Vollaard, NRC Handelsblad Shane Alexander heeft een heerlijke stem. Relaxed en rauw op een lichte manier. Zijn songs zouden zo van Keane of Coldplay kunnen zijn. Olijk gitaarspel, strakke productie en verre van soft. Opvallend mooi is ‘Last Day On Earth’ Franc Craanen, Avant Garde Mede dankzij zijn uitstekende gitaarspel, dat ook in de rest van de nummers zeer smaakvol is. Door zijn stemgeluid doet Alexander meer dan eens denken aan de hier in Nederland populaire Damien Rice. - Storm, FileUnder.nl Meest opvallende instrument is echter Shane’s stem die een uitermate groot bereik blijkt te hebben. In echte Jeff Buckley-stijl gaat hij de hoogste regionen al eens verkennen in Birthday, maar gaat echt loos in One Track Mind en afsluiter I’m Not The One. Songs waarvan het haar op ’t kippenvel stijf rechtop komt te staan. Zeer gesmaakt debuut, van deze jongen gaan we nog veel meer horen. Gert Talboom , ROOTSTOWN MUSIC Shane Alexander slaagt er in om roots, rock en pop op bijzonder knappe wijze te integreren in een eigenzinnig totaalgeluid dat bijzonder aangenaam in het gehoor ligt. Shane Alexander vindt met deze geweldige cd aansluiting bij uiteenlopende jonge collega’s als Brian Webb en Damien Rice en is wat ons betreft een van de eerste grote verrassingen van 2005. Erwin Zijleman, Plato Mania Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen een beetje Shawn Mullins en Joseph Parsons fan sluit de CD “The Middle Way”, van deze in San Diego geboren maar in Maryland en Pennsylvania getogen kei van een songwriter, onmiddellijk in zijn armen. - Jan Janssen, Real Roots Café Wederom een jongeman die met zijn debuut blijkt geeft het songwriten in de genen te hebben. Plaats Shane Alexander ongeveer als een mix van Duane Jarvis en een Kevin Montgomery; maar dan wel met een stemgeluid welke zeker meer tot de verbeelding spreekt. ...hij heeft met The Middle Way zijn naam wat mij betreft namelijk al behoorlijk gemaakt. - Leo Kattestaart, AltCountry.nl De songs "Valentine" en "Birthday" laten zien dat hij ook een uitmuntende gitarist is. Het slotnummer "I’m Not the One" is misschien wel het meest in het 'oor' springende nummer waain zijn songwriting gewoon subliem is. Liefhebbers van bijzondere singer-songwriters weten genoeg. - Freddy Celis, RootsTime.be Shane schrijft goede songs met pakkende melodieën... In zijn zang doet Alexander soms denken aan Jackson Browne… …de conclusie is dan ook duidelijk: een goed album. - Frits Barth, Heaven |
|
||||||||||||
2005 was het jaar waarin jonge singersongwriter Shane Alexander uit Los Angeles voor het eerst in ons land van zich liet horen. Met zijn debuutplaat The Middle Way oogste hij veel waardering bij uiteenlopende muziekliefhebbers, journalisten en radiomakers.
Zijn album kreeg opvallend veel aandacht voor een kleine indie release. Met name de openingstrack (Open Road) kreeg veelvuldige airplay. Met het catchy gitaarrifje en dromen over oneindige snelwegen door het uitgestrekte landschap heeft dit nummer alle ingrediënten van een ultieme roadsong. Tijdens zijn eerste tournee door Nederland in november 2005 maakte Shane ook veel indruk. Tijdens zijn optreden op het Roots Of Heaven Festival in het Haarlemse Patronaat kon je, in de volgepakte zaal een spelt horen vallen en groeide de toen nog relatief onbekende Alexander uit tot één van de publieksfavorieten. Shane Alexander is behalve een waanzinnige gitarist, gezegend met een prachtig veelzijdig stemgeluid waarmee hij behalve laag ook behoorlijk hoog kan zingen, en afwisselend heel mooi ingetogen maar ook rauw kan klinken. Mede ook door de arrangementen en instrumentatie doet Shane’s muziek bij tijd en wijlen denken aan Damien Rice, Chris Stills, Jackson Browne en zelfs af en toe aan een ingetogen Jeff Buckley.