 |
OverMountain Men - Glorious DayDavid Childers en Bob Crawford van The Avett Brothers. CD van de maand februari 2010 Glorious Day is de debuut cd van Overmountain Men, een samenwerkingsverband tussen Bob Crawford, bassist van The Avett Brothers en singer-songwriter David Childers. De heren uit North Carolina speelden jaren geleden al eens samen en dat voelde zo goed dat het voor herhaling vatbaar was. In de afgelopen jaren stuurden de heren regelmatig via e-mail ideeën voor nieuwe liedjes aan elkaar waar ze samen aan werkte tot aan “The Glorious day” dat ze met een aantal van David’s oude bandleden afspraken in een studio in de heuvels tussen de twee Carolinas. De liedjes die ze daar opnamen variëren van rootsrock, Americana, county, duivelse rock & roll, soulpop tot gruizige live opgenomen Tom Waitsy afsluiter waarin ze het nummer The Hunch, van Appalachian legende en rockabillybluespunker Hasil Atkins hebben verwerkt. Zo horen we prachtige ingetogen tracks als Magpies en Rembrandt over de legendarische Nederlandse schilder, Coney Island Express, All I Ever Knew, een nummer dat ik in gedachten ook makkelijk Johnny Cash hoor zingen en het wonderschone en zeer aangrijpende Angola dat ze schreven voor de documentaire Six Seconds Of Freedom – een film over de beroemde gevangenis rodeo in de Angola gevangenis. Dit nummer wordt gedragen door fabuleus gitaarwerk van Randy Saxon en het verhaal over de “inmates” die veelal de rest van hun leven in deze gevangenis door zullen brengen. Behalve deze rustigere tracks zijn er ook ass-shakers als Some Place Along The River en Looking for Dr. Caligari over de duivelse dokter uit een stomme film uit de jaren 20. Leaving England klinkt daarentegen weer meer als een prachtig soulpop liedje omlijst door piano en “memphis horns”. Kortom een glorieus debuut van Overmountain Men. (Sandra Zuidema) Video: OverMountain Men - "Angola" Video: OverMountain Men - "Some Place Along The River" |
Patty Griffin - Downtown ChurchCD van de maand januari 2010 We zaten er al een tijdje op te wachten op een nieuwe schijf van mevrouw Griffin, maar het wachten wordt beloond. Downtown Church , is zoals de naam al doet vermoeden een gospelalbum geworden. Nee, niet meteen een vies gezicht trekken, atheïsten, dit is zo mooi dat het wat voor een religieuze voorkeur of afkeur dan ook overstijgt. Dit is absoluut geen truttig plaatje geworden met een bekerend vingertje maar gewoon een intens en prachtig nieuw Patty Griffin album. Bovendien geeft Patty in een interview toe zelf eigenlijk geen kerkganger te zijn. Onder de bezielende leiding van de altijd geniale Buddy Miller vinden we op dit album nog een aantal buitengewoon puike artiesten aan haar zijde zoals Shawn Colvin, Emmylou Harris, Jim Lauderdale, Raul Malo en een aantal leden van de Koninklijke gospelfamilie zoals The Fairfield Four en Regina en Ann McCrary. Wij gaan u graag even voor in een korte dienst in woord, langs een aantal van de liedjes op dit album: Move Up, klinkt als gospel-rock & roll, en bijna als een vrouwelijke Elvis en The Jordanaires. Little Fire is een prachtig gevoelig nummer waar in het refrein, als je ogen dicht doet je twee engelen (Patty en Emmylou) uit de hemel ziet komen die zo wonderschoon samen zingen dat je adem ervan stokt. Death's Got A Warrant leidt ons door de katoenplantages naar het diepe zuiden waar de sirenes uit O Brother zijn opgepakt voor hun duivelse verleidkunst en hebben plaatsgenomen in een vrouwelijke chain gang en ons voorgaan in een fraai bluesy accapella lied. Behalve gospel, ! rock & roll en blues is er ook prachtige soul zoals op If I Had My Way en op Wade In the Water waar waar Patty vocaal lekker even alle registers opengooit en waarbij de hedendaagse “Jordanaires” en “Sweet Inspirations” prachtig ingehouden begeleiden. Bij Never Grow Old is alles juist heel puur en ingetogen gehouden en streelt alleen Patty’s stem en akoestische gitaar onze muzikale zintuigen en stapt halverwege Buddy toch nog even naar de microfoon en dat klinkt natuurlijk subliem. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het duet met Raul Malo over de Spaanse maagd het zeer fraaie Strange Man, oorspronkelijk van souldiva Dorothy Love Coates en het ontroerende Waiting For My Child dat je zo achter een aflevering van Ghost Whisperer of een uitzending van spoorloos zou kunnen plakken en geheid dat we met z’n allen zitten te grienen, en dat lucht af en toe echt lekker op. Doe uzelf een plezier en bestel deze beauty van een cd. (Sandra Zuidema) Video: Patty Griffin - "Little Fire" |
Dave Rawlings Machine - A Friend of a FriendCD van de maand december 2009 Een beetje kenner van het Americana genre is natuurlijk ruimschoots bekend met het werk van Gillian Welch, die we met een gerust hart tot de beste vrouwelijke artiesten uit dit genre mogen noemen. Nu zegt men weleens: “behind every great man is a great woman” maar dat geldt natuurlijk ook andersom. Voor die prachtige albums die Gillian Welch heeft uitgebracht is David Rawlings ook voor een groot deel verantwoordelijk geweest. Voor A Friend To A Friend hebben ze de rollen van de lead en harmony vocalen gewoon even omgedraaid en blijkt dat Rawlings ook heel goed een plaat vol kan zingen, meer dan dat zelfs. Zijn debuut begint al meteen wonderschoon met het sprookjesachtige liedje Ruby en wordt dan opgevolgd door een prachtige, meer “countryfied” versie van “To Be Young” wat we al kennen van Ryan Adams met wie David dit nummer schreef jaren geleden. Zo is er op dit schijfje ook een nummer te horen dat David schreef met Conor Oberst Method Acting waarvoor ze destijds de inspiratie hadden geleend bij oude rot Neil Young en zijn Cortez The Killer waarin deze track langzaam evolueert en dat is zo fraai dat het heel goed zou kunnen dat je het niet helemaal droog gaat houden. Het is wat je noemt de piece de resistance van dit meesterwerkje waarop we op de valreep van dit jaar nog even mee worden geconfronteerd, want WOW wat is dit mooi! Uiteraard is alles prachtig opgenomen en heeft A Friend To A Friend ook die typische sfeer die we kennen van Gillian’s albums. Bovendien wordt er hier ook weer formidabel gemusiceerd op allerhande snaren een gloedvol warme Wurlitzer, trompet die uit The French Quarter is ontsnapt en tegen het einde van de cd komt er ook nog een strijkers ensemble uit de hoge hoed getoverd. Trakteer jezelf en/of een vriend(in) op dit prachtige album en Gij zal genieten, Amen… (Sandra Zuidema) Video: Dave Rawlings Machine - "To Be Young (Is to be Sad, Is to be High)" |
Avett Brothers - I & Love & YouCD van de maand november 2009 De meeste (ook hele goede) Americana bands blijven voor het grote publiek toch redelijk onbekend. Dat wil gelukkig niet zeggen dat deze bands niet innig omarmd worden door een zeer fanatieke schare Americana-liefhebbers. Toch zijn er zo af en toe Americana artiesten die wel doorbreken naar het grote publiek en iets groots muzikaal grensoverschrijdends bereiken zoals Ryan Adams en Wilco. In de States zijn de broers Scott en Seth Avett en hun bassist Bob Crawford hard op weg om zo’n hele grote band te worden en ik denk dat Nederland en de rest van Europa niet echt achter zal blijven in deze. Behalve het grote talent van de jongens heeft Rick Rubin ook een grote rol gespeeld in de carrière van de jongens. Hij zag hen spelen en was zo onder de indruk dat hij hen heeft getekend voor zijn American label en aanbood hun nieuwe album op te nemen in zijn studio in Malibu. Scott en Seth speelden als jonge jongens eerst in punkrock bands en groeide op met de albums van Red Hot Chilli Peppers, the Beastie Boys en Johnny Cash, albums die allemaal zijn geproduceerd door Rick Rubin dus wilde ze maar wat graag met hem “de muzikale zee” in. Zo belandden 3 plattelands jongens uit North Carolina ineens in een chique wijk van Malibu om hun debuut voor American Records op te nemen. Op I And I Love And You klinken de jongens als de Appalacian Beatles met prachtige vocale harmonieën zoals je die eigenlijk doorgaans alleen hoort van bloedverwanten als The Everly Brothers, Louvin Brothers, Beach Boys etc. Verder zitten er vele verschillende invloeden in hun muzikale mengelmoes. Behalv! e Beatleske rootspop horen we ook puntige indie-rock rifjes en ook mede door het veelvuldige gebruik de piano en de melancholische liedjes ook een vleugje van Ben Folds. Natuurlijk hoor je wel degelijk nog het platteland terug in dit album omdat er nog altijd ook een prominente rol in hun muziek is weggelegd voor instrumenten als de banjo en de staande bas. (Sandra Zuidema) Video: The Avett Brothers - "Laundry Room" |
Matt The Electrician - Animal Boy CD van de maand oktober 2009 Achter deze curieuze naam schuilt het talent Matt Sever, een artiest die in zijn woonplaats Austin Texas al heel wat jaren aan de weg timmert. Eerst deed hij dat overdag als elektricien waarna hij er in de avonduren na een lange werkdag ook nog een leuk optreden uit wist te persen. Tijd om zich om te kleden en te douchen was er dan soms niet er begon hij zijn show dan ook steevast met een verontschuldiging voor zijn wat vreemde zweterige voorkomen door middel van de mededeling: “Hi, I’m Matt and I am an electrician”. Inmiddels is hij fulltime muzikant maar de naam is gebleven. Matt heeft met Animal Boy een abnormaal leuk en aanstekelijk album afgeleverd vol heerlijke catchy poppy liedjes met een rijke folk instrumentatie, veel subtiliteiten, vocale harmonieën en koortjes die je binnen no-time vrolijk mee loopt te neuriën en nog dagen in je hoofd blijven hangen. Het zijn liedjes met grappige, soms cynische onderwerpen, vaak ontstaan vanuit alledaagse beslommeringen waarvan je nooit dacht dat je er een liedje van zou kunnen maken. Enkele voorbeelden daarvan zijn Matt’s eerbetoon aan een engel bij supermarkt keten Wallmart in For Angela en Matt’s betoog in College dat het voor sommige beroepen geen donder uitmaakt of je nou wel of geen goede cijfers op je schoolrapport had. Hoewel Matt The Electrician een behoorlijk uniek talent genoemd mag worden hoor je soms echo’s van een jonge Paul Simon zoals in het liedje als Loma Prieta waarin een Graceland-achtig sfeertje huist. Qua stem doet hij wellicht een beetje denken aan EELS maar dan een opgewekte variant daarvan, na een kuurtje met St. Jans kruid. Matt leeft en ademt muziek al sinds zijn jonge jaren. Hij was als kind geobsedeerd door Woody Guthrie en The Hollies en speelt al trompet sinds zijn vijfde en gitaar sinds zijn vroege tienerjaren. Dit is echter lang niet het enige dat hij bespeeld. Op Animal Boy spelen hij en Mark Addison, met wie hij het album samen opnam en produceerde tezamen meer dan dertig verschillende instrumenten variërend van allerhande snaarinstrumenten als gitaar, banjo, ukelele tot piano, xylofoon, mondharp, diverse percussie instrumenten (ook die daar niet voor bedoeld zijn)en diverse blaasinstrumenten. Daarmee moeten we ineens denken aan die andere getalenteerde Multi-instrumentalist Sufjan Stevens. Animal Boy herbergt elf eigen geschreven muzikale geesteskindjes en opent met de enige cover op dit album. Een opmerkelijke, Faithfully van Amerikaanse stadion rockers Journey. Naast Matt en Mark horen we op dit album ook vaste Matt The Electrician bandleden Seela, Tom Pearson en oude bekende Scrappy Jud Newcomb en een aantal andere bevriende muzikanten zoals Southpaw Jones en Freedy Johnston. Het zuiden van de VS heeft Matt allang veroverd en ook in Japan is hij een zeer graag geziene gast. Nu wordt het eindelijk tijd dat zijn zomerse,”feel good” muziek ook in Europa aan de man/vrouw mag brengen en geloof me hij heeft het meer dan verdient en je zult er geen spijt van krijgen. Animal Boy is de cd die je echt niet wil uitlenen als je door Matt’s helende zonnestralen geraakt bent. De ultieme remedie tegen elke vorm van neerslachtigheid en goedkoper en gezonder dan de meeste antidepressiva. (Sandra Zuidema) |
Cam Penner - Trouble & Mercy CD van de maand september 2009 Er zijn tegenwoordig vele singer-songwriters maar niet zoveel waarvan je meteen bij de eerste beluistering zegt: “potverdorie, wat is dit mooi!” Liedjes die ergens over gaan, die soms door merg en been gaan en waar je jezelf aan over wilt geven. Je ogen dicht wilt doen om er nog intenser van te genieten. Canadees Cam Penner is zo’n artiest wiens liedjes op zijn nieuwe album Trouble & Mercy direct onder je huid kruipen. Je vraagt je af: waar komt deze man toch vandaan? Het antwoord: uit een Mennonieten gemeente in Manitoba waar de mensen warm probeerden te blijven in de illegale kroeg van zijn ouders met de zelfgebrouwde likeurtjes van zijn opa, want veel hadden ze niet op het conservatieve platteland. Toch werd alles wat er was, gedeeld met de rest. In die geest deelde Penner ook jarenlang zijn kennis, tijd en ervaring met de minder bedeelde van deze aarde en werkte hij in gaarkeukens, blijf-van-mijn-lijf huizen en in de daklozen opvang waar hij altijd een luisterend oor had voor de medemens die zijn verhaal kwijt wilde. En die verhalen, sober en puur opgenomen met technicus en snarenvirtuoos Jon Wood deelt hij nu met ons op Trouble & Mercy. Met recht een wereldplaat die naar zich laat luisteren als een beklemmend goed boek. In de afgelopen jaren deelde hij het podium met artiesten als John Prine, Lyle Lovett, Chip Taylor, Richard Thompson, Slaid Cleaves, Fred Eaglesmith en nog vele anderen die waarschijnlijk ook gewoon inzagen dat Cam Penner een artiest is van onbeschrijfelijke klasse. Eentje die zich nog niet qua bekendheid, maar zeker qua talent mag meten met de beste artiesten uit het Americanagenre! Met zo’n aanprijzing verdient Penner volmondig het predicaat van cd van de maand dachten we zo. Warm aanbevolen dus! (Sandra Zuidema) |
Po' Girl - Live CD van de maand augustus 2009 Onlangs waren we al laaiend enthousiast over het wonderschone nieuwe studioalbum van het Canadese Po’ Girl “Deer In The Night”. Kort na de release van dat album brachten de dames en heer ook nog even een bliksembezoek aan ons land voor twee optredens. Daags na het Rhythm & Blues festival in de Oosterpoort kopte de krant: Canada Rocks! En werd Po’ Girl genoemd als hoogtepunt van het festival. Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van deze band en voor wie zich afvraagt wat ze allemaal hebben gemist is er nu ook een nieuwe live CD uit van ze. Er is een selectie gemaakt uit 4 van de optredens die ze de afgelopen 12 maanden hebben gedaan. Hierin vooral aandacht voor oudere nummers en live klassiekers uit hun repertoire. Po’ Girl Live heeft daardoor vrijwel geen overlap met de nummers op Deer In The Night. Op Po’ Girl Live horen we o.a. het door Awna geschreven Old Mountain Line dat met banjo en accordeon klinkt alsof we hier met een traditional uit de Appalacian mountains te maken hebben. Dan is er het prachtige Franse liedje Le Partisan en het hartverscheurende, bijna huilende Better Luck waarin de klarinet nog voor extra melancholie zorgt. Daarnaast horen we ook Gone In Pawn van Elizabeth Cotten en een aantal nummers met en van Jeremy Lindsay van JT & The Clouds, een van hun favoriete songschrijvers. Met name zijn Till It’s Gone is zo’n liedje dat vrijwel altijd op hun live repertoire staat. Po’ Girl Live klinkt lekker rauw en streelt je oorschelpen, bezorgd je kippenvel en veel luistergenot. Wat wil je nog meer deze zomer? (Sandra Zuidema) Po' Girl op de Rhythm & Bluesnight |
Levon Helm - Electric Dirt CD van de maand juli 2009 Redelijk kort na Levon’s miraculeuze terug keer in de muziek met Dirt Farmer volgt al weer een nieuw album van de legendarische drummer/zanger van The Band. De opnames van zijn laatste (Grammy winnende) album Dirt Farmer en de wekelijkse concerten die Levon in zijn eigen studioschuur geeft, bevallen hem goed en bieden hem een onuitputtelijke bron van inspiratie. Electric Dirt is veelal met dezelfde muzikanten opgenomen die ook regelmatig deel uitmaken van zijn wekelijkse Midnight Ramble shows: multi-instrumentalist Larry Campbell, die ook de productie deed, zijn vrouw Teresa Williams en Levon’s dochter Amy (beiden ook van Ollabelle). Uiteraard heeft Levon behalve achter de microfoon uiteraard ook de drums voor zijn rekening genomen. Daarnaast is er op vier nummers ook een heuse blazerssectie te horen die gearrangeerd is door New Orleans held Allen Toussaint. Op dit album vinden we voornamelijk coversongs maar niet de meest gebruikelijke, allen met zorg uitgezocht en voorzien van Levon’s eigen stempel, er zijn op dit album veel invloeden van blues, gospel en soul te horen. We vinden op dit album o.a. nummers van Muddy Waters, Staple Singers, Grateful Dead, Stanley Brothers en Randy Newman. Levon zingt ze met een volle overtuiging, plezier, kracht en zelfverzekerdheid die hij ondanks het feit dat hij enige jaren geleden nog doodziek was, op bijna onverklaarbare wijze weer geheel heeft teruggevonden. Daar willen we graag even bij stilstaan, onze hoed voor afzetten, een buiging voor maken en het glas voor heffen. (Sandra Zuidema) Clip: "The Making Of Electric Dirt" |
Slaid Cleaves - Everything You Love Will Be Taken Away CD van de maand mei 2009 In 1997 hoorde wij voor het eerst muziek van Slaid Cleaves middels zijn CD ‘No Angel Knows’. Een fraaie cd met prachtige treurige liedjes als River Runs en Dance Around The Fire en de buitengewoon prettige stem van Slaid. De opvolger in 2000 Broke Down sloeg in als een bom en won hij een hele batterij Americana award’s binnen die hem uiteindelijk aanzienlijk bekender maakte in de Americana-scene. Hij mag dan ook inmiddels rekenen op een zeer trouwe fanschare en deze fans zullen zeer blij zijn met zijn nieuwe werkstuk en daarnaast denk ik dat hij nog een hele hoop fans erbij zal krijgen. Everything You Love Will Be Taken Away, is namelijk, hoe treurig ook de titel, een wonderschone cd! De liedjes zijn prachtig verhalend, melancholisch en Slaids stem sleept je er helemaal in mee en bovendien is de productie, voornamelijk in handen van Gurf Morlix, zeer smaakvol en subtiel gedaan. Soms heeft een song ook niet veel extra nodig als gitaar, bas en drums en dus wordt er daarnaast alleen een beetje ingekleurd met bijvoorbeeld een orgeltje, wat extra snarengepluk, een fiddle of de zwoele achtergrondvocalen van bijvoorbeeld Trish Murphy. Luister maar eens naar Beyond Love en Dreams, zo mooi, dat het je adem doet stokken. Behalve de verloren liefdes en desillusies die in Slaids verhalen voorbij komen worden ze ook soms verpakt in een bluegrass-achtig liedje als in Green Mountains And Me, dat ook prima in het repertoire van Ralph Stanley of The Carter Family had gepast. Slaid schreef alle teksten op dit nieuwe album, sommige tezamen met enkele van zijn favoriete tekstschrijvers als Adam Carroll, Rod Picott, Michael O’ Connor en hij leende er eentje van Ray Bonneville. Inmiddels hebben we Everything You Love Will Be Taken Away al heel wat keertjes beluisterd en er staat werkelijk geen slecht nummer op. Men kan hier gerust spreken van wederom een meesterwerk van Slaid Cleaves en gezien dit feit spreekt het natuurlijk voor zich dat dit album het predicaat van Cd Van De Maand verdient. (Sandra Zuidema) Clip: "Cry" |
Po'Girl - Deer In The Night CD van de maand april 2009 Pure schoonheid en mysterie, zo zou je de muziek van Po’ Girl misschien het beste kunnen omschrijven. De twee voornaamste zangeressen en tekstschrijvers Awna Teixeira en Allison Russell zijn echte soulmates en produceren werkelijk hemelse samenzang. Denk aan The Wailing Jenny’s en The Be Good Tanyas, van wie zangeres Trish Klein in het verleden ook deel uit maakte van Po’Girl. Bij haar vertrek werd haar plaats ingenomen door gitaarbouwer en snarenvirtuoos Benny Sidelinger. Awna en Allison komen beide uit Canada en verlieten op 14 jarige leeftijd hun ouderlijk huis vanwege een onhoudbare thuissituatie, ze waren dus al zeer jong op zichzelf aangewezen en daar waar velen in hun situatie vaak op het verkeerde pad belanden, vonden zij troost en verlossing in de muziek. Je kunt de dames gerust multi-instrumentalisten noemen, want tezamen spelen ze gitaar, banjo, klarinet, accordeon, elektrische bas, staande Gutbucket bas, harmonica, glockenspiel en wurlitzer. Hun muziek kent vele invloeden en is zeker niet in een categorie te vangen. Het is Americana, folk, blues, jazz, soul en meer. Het zit er allemaal in variërend van oude Europese folk en gipsy muziek tot klanken opgeborreld in de straten van New Orleans met een vleugje meeslepende jaren 20 jazz, allemaal omgesmeed tot hun eigen creatie van 21e eeuw roots muziek. Sommige mensen weten deze dames wellicht nog te herinneren van hun optreden op het Blue Highways festival paar jaar geleden, alwaar hun optreden insloeg als een bom en waar ze binnen enkele uren alle door hen meegebrachte cd’s verkochten. Hun nieuwe werkstukje Deer In The Night is er een om in te lijsten zo fraai. 15 nummers lang (da’s pas waar voor je geld) verkeer je in de magische greep van deze dames die als echte gipsy’s hun leven “on the road” doorbrengen en overal waar ze komen hun muziek verspreiden. Ze schrijven en zingen over vlagen van treurnis, verlies, herinneringen, de liefde en andere zaken die ze na aan het hart gaan en verwerken deze in hun liedjes, veelal van eigen hand. Alleen maken ze soms graag een uitzondering zoals hier met de bonus track All My Tears, een bloedmooi nummer v! an Julie Miller dat naadloos past bij de rest van deze cd vol wonderschone muziek. (Sandra Zuidema) Clip: "Shorty Town" |
Jeffrey Foucault Sings The Songs Of John Prine - Shoot The Moon, Right Between The Eyes CD van de maand maart 2009 Een opmerkelijke ode van singer-songwriter Jeffrey Foucault aan zijn held John Prine. Jeffrey verteld op zijn website over de impact die Prine’s muziek had op zijn leven. Op zijn 17e kwam zijn vader met John’s debuutalbum thuis en dat is nog altijd zijn meest gespeelde plaat. Hij leerde songschrijven en gitaarspelen met dit album. Daarom is deze “tribute” plaat er eentje die Jeffrey al lang eens wilde maken. De begeleiding op Shoot The Moon is redelijk puur gehouden, op sommige nummers hoor je zelfs slechts Jeffrey’s warme stem en een akoestische gitaar. Andere nummers zijn subtiel ingekleurd met een huilende lap- of pedal-steel (door Mark Erelli, Eric Heywood en Peter Mulvey) en achtergrondvocalen van zijn vrouw Kris Delmhorst. Deze sobere begeleiding is juist perfect voor de prachtsongs van Prine die eigenlijk weinig meer behoeven dan een intense mooie stem en een akoestische gitaar. Zoals een oud Nederlands gezegde ooit zei: Goede wijn behoeft geen krans. Dertien nummers! lang laat Jeffrey nog eens horen hoe goed die nummers van Prine zijn en als je na die 13 tracks de speler nog even laat doorlopen, dan word je ook nog beloond door mysterytrack Souvernirs van Jeffrey en de oude meester samen. Warm aanbevolen en bekroont tot cd van de maand maart! (Sandra Zuidema) Clip: "Billy the Bum" |
Ana Egge - Road To My LoveCD van de maand februari 2009 Een werkelijk prachtig album van jonge singer-songwriter Ana Egge, een dame die ons al werd aangeprezen door mensen als Ron Sexsmith en Nels Andrews op wiens albums ze te horen is. Maar ook nóg grotere artiesten als Shawn Colvin en Lucinda Williams hebben niets dan lof voor Ana. Als Lucinda je de “Folk Nina Simone” noemt dan roept dat natuurlijk wel een hoop nieuwsgierigheid op. Behalve een bijzondere stem speelt Ana ook fantastisch gitaar en die heeft ze als tiener zelf gebouwd. Toen die af was, heeft ze veel gereisd. Ze woonde een tijdje in het muziekmekka Austin, Texas, en in New Mexico en is nu neergestreken in Brooklyn, New York. Ze luisterde naar de lokale muzikanten en ontwikkelde zo haar eigen stijl die eigenlijk niet onder één noemer te vangen is. In haar muziek zitten elementen van folk, pop, jazz, blues, rock en soul. Daarom is het ook niet verwonderlijk dat ze soms wordt vergeleken met iemand als Joni Mitchell die ook experimenteerde met verschillende genres en daarmee haar eigen fusie creëerde. Road To My Love is Ana's zesde en ook meest persoonlijke album tot nu toe. Het is een verzameling van victories en hartenkreten, momenten van overpeinzing en van spannende ontmoetingen. Ze duikt met Farmer’s Daughter diep in haar familie historie: over de eenzame klanken van een pedalsteel maakt ze ons deelgenoot van het desolate gevoel van alleen zijn op de prairie. Ze confronteert eerlijkheid en (ver)trouw(en) in Quitting Early waarin ze een sophisticated, jazzy kijk geeft op moderne relaties. Ze drinkt een biertje met een veteraan die net terug is van het front en zijn hart uitstort in het melancholische Carey's Waltz, en stort zich als een dwaas in een gevaarlijke maar onweerstaanbare relatie in Storm Comin'. De warme harmonieën van Trish Klein & Frazey Ford (The Be Good Tanyas) op More Than A Day zijn een perfecte match voor dit op de '60's geïnspireerde soul liedje. Als finale op haar eigen liedjes brengt ze dit album ook nog even terug naar haar Amerikaanse roots met een prachtige versie va! n Swing Low, Sweet Chariot dat haar ongeëvenaarde vocalen en virtuositeit op de resonator gitaar ten volle tentoonspreid. Hiermee heeft ze wat ons betreft haar plaats ingenomen ten midden van de meest natuurlijke getalenteerde muzikanten van haar generatie en daarom verdient deze zeer getalenteerde dame het predicaat van CD van de maand! (Sandra Zuidema) Clip van Storm Comin' |
The Gourds - Haymaker!CD van de maand januari 2009 Austin’s lievertjes, kroegtijgers en bankstelslapers The Gourds laten weer eens van zich horen. Op Haymaker trakteren ze ons wederom op hun karakteristieke muzikale mengelmoes van country/texmex/swamprock/cajun/honkytonk/blues/boogie, dat ze serveren in een grote trog die ze liefdevol met hun bierbuiken heen en weer wiegen. Tijdens dit speciale muzikale “rijpings” proces wordt er veel bier gedronken en vloeit er bloed, zweet en tranen. Rick Danko en Levon Helm kijken over hun schouders mee terwijl Doug Sahm voorbij drijft op een klein waggelend wolkje en ziet dat het goed is. Dat is zo ongeveer hoe je de harige mannen uit Texas zou moeten omschrijven. Maar als je denkt dat je hier te maken hebt met een zooitje ongeregeld dronkemans gebral dan wordt je subiet afgestraft met een perfect liedje over een onbeantwoorde liefde (Valentine) die zo echt en oprecht klinkt dat je zou zweren dat het hier om een pijnlijk autobiografisch verhaal betreft. Verder is er voor elk wat wils zoals: barroom bluesrock over fossielen, een mandoline shuffle met een southern rock attitude. Luddite klinkt als een liedje wat Nick Lowe geschreven zou kunnen hebben en Shreveport en Tex-Mex Mile klinken alsof je bij een kampvuur met een aantal vrienden Gumbo zit te eten en aan maiskolf kluift terwijl de instrumenten het kringetje doorgaan. Uiteraard klinkt het allemaal muzikaal niet perfect, maar dat is nou juist de charme van The Gourds, die spontane rammeligheid is als creatief koken zonder recept, gewoon uit de losse pols wat smakelijke ingrediënten met elkaar combineren en voila een nieuw gerecht is geboren. Ik weet niet wat jullie doen maar ik schep in ieder geval nog een gulzige keer op. Hou jij ook nog je bord bij ? (Sandra Zuidema) |
Hundred Year Flood - PoisonCD van de maand december 2008 Uit de wildernis van Santa Fe, New Mexico tussen schurend zand, indianen ruïnes en de hallucinerende peyote cactussen borrelde deze plaat op in de studio’s van Frogville. Dezelfde studio waar ook de laatste twee albums van Boris McCutcheon zijn opgenomen. Hundred Year Flood tapt echter uit een iets ander muzikaal vaatje dan woestijnrat Boris. Denk aan een rauwe muzikale cocktail van Fleetwood Mac’s Rumours, Walkabouts, een snufje Cowboy Junkies en een echo van Jefferson Airplane. Kortom zeg maar Southern Fried Roots-Rock die varieert van prachtige folkrock ballades met vocale harmonieën tot gejaagde donkere woestijn rock & roll. De band bestaat uit de twee broers Bill (zang en vanalles)& Jim Palmer (drums) en hun echtgenotes Felecia Ford (zang, diverse toetsen) en Kendra Lauman (bass). Bill Palmer, Multi-instrumentalist en huisproducer van Frogville studio’s schreef bijna alle nummers op deze broeierige plaat. Ondanks het feit dat Poison afkomstig is uit het hoge en droge woestijnklimaat in New Mexico klinkt hij ook prima in onze lage natte landen bij kaarslicht, open haard of centrale verwarming. Sterker nog het is fijn thuis komen met Poison na de gure korte dagen ben je klaar voor warme lange nachten. De wind die om je huis giert klinkt ten slotte bijna het zelfde als de huilende Coyotes in de nacht. Behalve dit viertal zijn er ook nog gastbijdragen van Taj Mahal (mondharmonica op Hell Or High Water), Shannon McNally, (zang op Neck Of The Woods), Kevin Zoernig op Wurlitzer. Het album werd (mede) geproduceerd door Andy Kravitz (producer van o.a. Joan Osborne, Juliana Hatfield, Taj Mahal en Los Lobos Desperado soundtrack). Deze “Poison” is wat ons betreft dus het perfecte tegengif tegen de naderende donkere dagen en daarom dus warm aanbevolen als cd van de maand December! (Sandra Zuidema) zie ook de fantastische clip op YouTube |
ESP (=Tim Easton, Leeroy Stagger en Evan Phillips) - One For The DitchHet leven van een singer-songwriter gaat over het algemeen gepaard met veel reizen, wachten en je brengt je nachten door in kroegen en eenzame hotelkamers. Dan is het fijn als je op je reizen af en toe een gelijkgestemde ziel tegen het lijf loopt. Op een van de vele reizen die Tim Easton, Leeroy Stagger en Evan Phillips (Whipsaws)maakten, kruisten hun paden elkaar. Daarna zochten ze elkaar regelmatig op wanneer een van hen bij de ander in de buurt was. Hun waardering voor elkaars muziek en vriendschap heeft uiteindelijk tot dit gezamenlijke album geleid. Gelukkig maar, zou ik zeggen want die drie verschillende stemmen bij elkaar combineren samen tot iets heel moois. Muzikaal doet dit album wel wat denken aan het vroegere werk van Ryan Adams vermengd met de vocale harmonieën van bijvoorbeeld CSNY. Mooie akoestische liedjes met gitaar en mandoline, steel, mondharmonica, viool en soms een beetje orgel en dus hele fraaie samenzang. De titel One For The Ditch is vernoemd naar het laatste drankje in de bar voor sluitingstijd. Dat drankje drinken we dan op deze heren, proost, jullie zijn bij deze cd van de maand! (Sandra Zuidema) |
Lucinda Williams - Little HoneyDat Countryblues diva Lucinda niet altijd in haar beste doen was de afgelopen jaren zal vrijwel niemand ontgaan zijn. Diverse malen verscheen ze bezopen op het podium en veel van de teksten op haar voorgaande albums gaan over haar frustraties, verloren liefdes en andere ellende. De laatste tijd verkeerd de 55jarige kroegtijgerin in behoorlijk goede doen. Ze heeft de liefde gevonden bij haar manager Tom Overby en “Honey” heeft tevens ook wat ideeën aangedragen voor dit nieuwe album. Nu zal je misschien denken, goede countryblues hoort over ellende en hartzeer te gaan, maar hier werkt het best goed. Sowieso bezit Little Honey een behoorlijke dosis pit, iets wat het naar mijn idee bij haar laatste paar albums een beetje aan ontbrak. Stop dit album in je cd speler als je een beetje duf begint te worden en hij knalt gelijk uit je speakers. Door de valse start aan het begin van Real Love zit je gelijk op het puntje van je stoel en denk je wat gebeurt hier? Hier verteld ze haar verhaal maar het klinkt in ieder geval niet als zoete koek want de rockgitaren scheren hier om je oren en de muzikale beleving is alsof je in een reusachtige achtbaan door de bochten des levens heen scheurt. De band met o.a Doug Pettibone op gitaar en de ritmesectie van EELS klinkt fantastisch. Er mag ook eervolle vermelding gemaakt worden voor Rob Burger op de gloedvolle Wurlitzer en andere toetsen en voor Matthew Sweet en Susana Hoffs die de meeste achtergrondvocalen voor hun rekening namen. Susanna klinkt hier als een zwoelere versie van Emmylou. Behalve liefdes thema’s behandeld Lucinda ook andere thema’s zoals in Hey Little Rockstar waar mamaLu zich ontfermt over artiesten die niet met hun plotseling vergaarde roem kunnen omgaan. Naar mijn idee zou dit direct opgedragen moeten worden aan artiesten als Amy Winehouse, Ryan Adams en die gozer van the Arctic Monkeys. In de titeltrack Honey Bee toont Lucinda haar stoute kant en zingt ze een suggestief liedje waarbij ze nog iets verder gaat dan Dinah Washington die ooit een geruchtmakend! e ode br acht aan haar tandarts Long John. Door de gehele plaat heen switcht Lucinda moeiteloos van Country naar rock, blues of soul of ze gooit het allemaal door elkaar heen. Een echt countryliedje is Well Well Well met gastvocalen van de 81jarige Charlie Louvin en zijn opvolger Jim Lauderdale. De tweede helft van het album berijdt Lucinda’s achtbaan een iets rustiger stuk weg waarin de eerste relationele ruzie wordt behandeld in If Wishes Were Horses en dan is er het grappige duet met Elvis Costello Jailhouse Tears. In Heaven Blues toont Lucinda zich als een modern day Memphis Minnie. Na de rustige nummers op Honey Bee heeft de achtbaan nog een spannend eindstukje waar ze zich stort op de AC/DC cover It’s A Long Way Too The Top. Little Honey is One Hell Of A Ride… (Sandra Zuidema) |
Adam Carroll - Old Town Rock & Roll |
Ry Cooder I, Flathead - Deluxe Edition (CD + boek) |
John Hiatt Same Old Man |
Boris McCutcheon Bad Road, Good People |
Nels Andrews Off Track Betting |
Patty Griffin Live From The Artists Den |
Michael FracassoRed Dog Blues |
South Austin Jug BandStrange Invitation |
Sam BakerPretty World |
the GourdsNoble Creatures “But in the evening when the sun’s down There’s sadness on it’s way Like a ghost that knows my address And where I lay” Die gevoelige snaar rijkt zelfs tot ongekende hoogte in het hartverscheurende “Last Letter”, waarin Claude Bernard werkelijk zijn hart uit zijn longen zingt, in een emotioneel relaas over een verloren liefde die werkelijk door merg en been gaat. Als je nauwelijks bent bijgekomen van de schoonheid van Last Letter, dan wordt het zieleleed weer zorgvuldig weggepoetst met een vrolijke ondeugende deun The Gyroscopic waar de geest van Sir Douglas Quintet doorheen waait, hij is niet dood, hij leeft voort in zijn bewonderaars! Cranky Mulatto, klinkt alsof het zo uit het moeras van Louisiana is opgeborreld en met een zuigende kwak wordt het ons op een wiebelig plastic bordje geserveerd. Chapeau! The Gourds, jullie 10 jarige bestaan mag geviert worden met misschien wel jullie beste album: Noble Creatures. (Sandra Zuidema) |
Bill Hearne's Roadhouse RevueHeartaches & Honky-Tonks |
Ruthie FosterThe Phenomenal Ruthie Foster |
J.J. Grey & MofroCountry Ghetto |
Nathan HamiltonSix Black Birds |
David Childers & The Modern Don JuansBurning In Hell |
Blaze Foley and The Beaver Valley BoysCold, Cold World |
A.J. RoachRevelation |
Ad VanderveenCloud of Unknowing |
Greg Trooperthe BackShop Live |
Guy ClarkWorkbench Songs |
Slaid CleavesUnsung |
Shane AlexanderStargazer |
James HunterPeople Gonna Talk Zulke hemelse muziek waarvan we staan te swingen dat het een lieve lust is. Muziek die ons even terug brengt in de vervlogen hoogtijdagen van de soul in de jaren zestig en zeventig is niet te missen en dus krijgt hij van ons het predikaat cd van de maand! (Sandra Zuidema) |
Boris McCutcheon & The SaltlicksCactusman versus the Blue Demon Bart Jippes NRC Handelsblad "...wat we hiermee beleven kan als pure magie omschreven worden, net zoals de concerten van Boris McCutcheon." Maurice Dielemans KindaMuzik.net "Makkelijk gezegd: het is een Americana-plaat, maar dan wel eentje die grote songwriters laat horen (range: Captain Beefheart-Bob Dylan) naast een band als Calexico en tal van country-, folk- en soulvoorbeelden. Dat komt mede door de gruizige stem van McCutcheon, waarmee hij makkelijk genres overstijgt" Bart Ebisch Hanx.net "Boris ontstijgt met Cactusman Versus The Blue Demon het genre van de singer-songwriter en creëert zo'n beetje zijn eigen genre. Boris is Boris. En Boris is King!" Peer Bataille AltCountry.nl |
David Childers & The Modern Don JuansJailhouse Religion |
 |
Tandy Did You Think I Was Gone? CD van de maand december 2005
|
| Toepasselijker dan dit album is bijna niet mogelijk tijdens deze donkere dagen aan het einde van het jaar. Vandaar dat dit duistere album van harte aanbevolen is bij vrieskou, een dik pak sneeuw, erwtensoep en kaarslicht. Kortom een echt winters rootsrock album. Tandy is een groepje jongens uit de grote stad, namelijk uit Eastvillage een wijk in New York. Zij brengen hun platen zelf uit, want ze moeten niets hebben van grote boze platenbazen en doen alles lekker zelf. Toch hebben ze hiermee al heel wat bereikt omdat bij hun vorige plaat To A Friend ene meneer Steve Earle bij een interview in de Engelse MOJO maar wat graag wilde vermelden dat dit zijn favoriete plaat van het moment was. Hij wist te melden dat hoewel deze band het label Americana opgeplakt heeft gekregen ze dit genre eigenlijk overstijgen en gewoon hele mooie krachtige muziek maken. Mooi gezegd Steve! Ik hoop dat hij ook deze nieuwe plaat te horen krijgt: deze is namelijk nóg mooier! Tandy is een band die zich lastig laat vergelijken met andere bands omdat ze gewoon een heel erg eigen sound hebben. Ze gebruiken de sfeer en textuur van het oude vreemde Amerika zoals The Band ooit deed. Dan hoor je ook weer invloeden van Jim White die ook veel gebruik maakt van heel sferische opbouw en soms hele uitgesponnen liedjes. Bij Tandy is het dan alleen meer melodieus gebracht en meer een echt liedje. Het ene moment is het rockachtig en het andere moment wordt er weer heel subtiel gemusiceerd met slidegitaar en een meer folky sound. De tempowisselingen en arrangementen op dit album zijn absoluut niet voor de hand liggend, maar als je de plaat een paar keer hebt geluisterd kom je tot de conclusie dat alles op zijn plaats valt en dat hij bij elke luisterbeurt dieper onder je huid kruipt. Daarin doet het ook wel weer wat denken aan de sfeer en arrangementen op Theatre Of The Unheard van Darrell Scott. Hoewel zanger van Tandy, Mike Ferrio, wel weer een heel ander soort stem heeft. Zijn stem klinkt gruizig, rauw en emotioneel tegelijk. Dat komt erg mooi uit in de bloed-mooie ballade “Evensong”, over een man met een ruw verleden in een groot Casinohotel in Las Vegas. Zijn stem is vast ook gevormd door een ruig leven waarin hij altijd veel en hard heeft moeten werken en de minder populaire baantjes als roadie, dakbedekker en zelfs doodgraver niet heeft geschuwd. O ja, laatst waren we ook al zo enthousiast over singer-songwriter Malcomb Holcomb en die komen we op Did You Think I Was Gone ook al weer tegen in de achtergrondzang. Wat is de wereld toch klein! (Sandra Zuidema) | |
 |
Kate Rusby The Girl Who Couldn't Fly CD van de maand november 2005
|
| In de lage landen is deze Engelse dame slechts bekend bij een selecte groep liefhebbers. Toch kan je wel zeggen dat Kate Rusby na acht albums, een zeer fraaie DVD en diverse 'awards' tot de absolute Britse folk-pop behoort. Ook deze nieuwe schijf, The Girl Who Couldn't Fly, is weer een juweel. Zoals altijd heel mooi opgenomen. Een breed scala aan diverse snaarinstrumenten, fluit, accordeon, een klein vleugje blazers en wat toetsen zijn zeer knap uitgebalanceerd en mooi rond Rusby's engelachtige stem heen gedrapeerd. De arrangementen heeft Kate zelf voor haar rekening genomen, samen met de zeer getalenteerde multi-instrumentalist en producer John McCusker. Twaalf wonderschone liedjes, vier door Kate bewerkte traditionals en slechts één cover 'You Belong To Me' oorspronkelijk van cowboy Pee Wee King. Bob Dylan (onder anderen) coverde het al eens, in Kate's versie is het een breekbare ballade. Alle 50 minuten op dit schijfje zijn van hetzelfde hoge niveau en schoonheid. Met extra eervolle vermeldingen voor 'Wandering Soul' en (bonustrack) 'Little Jack Frost'. (Luciano Mulder)
|
|
 |
Cary Swinney Big Shots CD van de maand oktober 2005
|
| Uit Lubbock, Texas bereikte ons een nieuwe plaat van singersongwriter Cary Swinney. Een buitengewoon interessant karakter die door de jaren heen een aantal zeer memorabele liedjes heeft geschreven. Sommige bitter en maatschappijkritisch, sommige buitengewoon grappig en cynisch. Qua stijl doet Swinney veel denken aan geestverwanten als Butch Hancock, Joe Ely, Ray Wylie Hubbard en Terry Allen. Onze eerste kennismaking met deze man was met zijn voorlaatse plaat genaamd Martha verpakt in een simpele grijze hoes waar een foto van een oude door het leven getekende vrouw op prijkte. Al bij de eerste luisterbeurt werden we gegrepen door de krachtige en oprechte teksten van dit kleinood. Daarna was het vijf jaar stil rondom deze man. Kennelijk is hij gewoon niet zo’n snelle schrijver, of wellicht zou je deze man meer moeten zien als een goede wijn, die moet tenslotte ook rustig rijpen voordat hij vol en rijk van smaak wordt. Big Shots is hier een goed voorbeeld van, het is een plaat die intens en karaktervol is met een stevige afdronk, die smaakt naar meer. Deze plaat werd opgenomen in een kleine studio ergens afgelegen in Texas waar alle muzikanten min of meer met elkaar opgesloten zaten, omdat het tijdens de opnames vrijwel onafgebroken heeft geregend. Pas toen alles klaar was brak de hemel weer open en begon de zon weer te schijnen. Zonder al te veel uit te wijden over de inhoud van de soms poetische liedjes, maar soms ook genadeloos harde verhalen, kunnen we zeggen dat Cary een man is die wel degelijk iets te vertellen heeft. Enkele quotes uit zijn teksten kunnen we u echter niet onhouden om de nieuwsgierigheid te wekken. Uit Dawson Country:
“Please don’t Judge my spirit, by what my leaders choose to do,
Don’t wave your flag in front of my face and I’ll do the same for you
I am grateful for the life, the mix of happiness and pain
And I Guess a country can’t be perfect, but the people usually aren’t to blame”
Of een paar regeltjes uit ‘vrolijke’ meezingertje American History:
“Hush now child and listen and I’ll tell you a little tale
I’ts the story about America, the one they do not tell
Put your Gameboy in the pause mode and open up your ears
And I’ll tell you a sad ‘ole story about the American Trail Of Tears”
Voor het hele verhaal moet u natuurlijk gewoon even dit schijfje aanschaffen, het is buitengewoon de moeite waard. Daarom heeft deze relatief onbekende Cary Swinney het predikaat cd van de maand zeer wel verdiend.
|
|
 |
South Austin Jug Band Dark And Weary World CD van de maand september 2005
|
| Na zojuist hun eerste Europeese tour zeer succesvol te hebben afgesloten met overal volle zalen ondanks de vakantietijd is er een verse schijf van deze jonge honden uit Austin, Texas.
De cd was tijdens de tour ook al verkrijgbaar ondanks het feit dat hij in Amerika pas in september uitkomt. Deze tweede plaat laat het ongelovelijke talent van deze jongens horen, met name ook dat van de 2 nieuwste (piepjonge) leden Brian Beken en Dennis Ludiker die er hun hand niet voor omdraaien of ze nou fiddle of mandoline moeten spelen. Regelmatig gaan ze met hun snaren een duel aan waar je bijna niet meer weet waar de een begint en de ander ophoudt. Behalve muzikaal talent, wat de jongens allen in ruime mate bezitten, kunnen ze ook allemaal zingen, en dat doen ze dan ook allemaal. De liedjes komen van de twee schrijvers in de band: gitarist James Hyland en bassist Will Dupuy. Deze liedjes klinken als instant klassiekers luister maar naar het catchy Karma, Coon Ass, of My Baby Swings Like Mine of naar prachtige arrangementen als de titeltrack of het waanzinnige Summer Sunset, een ballad met een uitgesponnen instrumentaal intermezzo waarin elementen van klassiek en geïmproviseerde jazz zijn verwerkt. Briljant! Daarnaast wordt er ook een traditional onder handen genomen en lenen ze van Bruce Robison She Don’t Care About Me en van George & Ira Gershwin Lady Be Good. Alles wordt hier gespeeld met een enthousiasme en spelplezier dat er vanaf spat. Een opzwepend mengsel van bluegrass, folk, country, zigeuner, (hotclub) jazz en zelfs een beetje Iers en blues. Alles op Dark & Weary world is mooi rauw opgenomen en geproduceerd door Marvin Dykhuis. Chapeau ook voor het prachtige artwork van Howard Rains, geïnspireerd door onze ‘eigen’ Vincent van Gogh’s “Starry Night”. Dark & Weary World is een prachtalbum dat in de afgelopen weken ook al werd geprezen in de media door o.a Volkskrant en NRC Handelsblad en daarmee het predikaat cd van de maand dubbel en dwars verdient!
Wie nog even na wil genieten van de tour of wil lezen wat hij/zij gemist heeft, kan ook nog even lezen wat deze twee collega e-zines over de shows van The South Austin Jug Band schreven: Moors Magazine en KindaMuzik en een foto-reportage is hier te vinden. |
|
 |
Adam Carroll Far Away Blues CD van de maand augustus 2005
|
|
Far Away Blues is het derde studioalbum van jonge singer-songwriter Adam Carroll uit San Marcos, Texas. Deze jongeman heeft in zijn thuisland al heel wat liefhebbers en critici om zijn vinger gewonden met zijn ongedwongen, oprechte uit het leven gegrepen teksten, met een gezonde dosis humor. Als voormalig student poëzie verdiepte hij zich in Faulkner en Steinbeck. Zijn stijl van liedjes schrijven is van een ontwapenende puurheid waarmee hij vergeleken kan worden met helden als Townes van Zandt, John Prine, Guy Clark en Bob Dylan en dat zijn dan ook de namen die door vele Amerikaanse muziekjournalisten worden genoemd wanneer ze de muziek van Adam Carroll beschrijven. Far Away Blues is net als Adam’s vorige albums geproduceerd door de legendarische Lloyd Maines (Dixie Chicks, Joe Ely) die prachtige arrangementen uit zijn hoge hoed toverde. De meeste nummers hebben een voornamelijk folk en country-achtig karakter. Akoestische gitaar, mandoline, dobro en viool liggen daarmee als instrumentarium voor de hand maar soms hoor je klassieke strijkers, een slide-gitaar die je kippenvel bezorgt, of een complete bluegrass-begeleiding zoals op "Low in the Mountains (High in the Pines)”. De meest intense liedjes zoals “Peace On Earth” en “Teardrops”, zijn juist weer heel puur opgenomen met piano en werkelijk wonderschoon. “Far Away Blues” is Adam’s meest persoonlijke plaat, omdat op dit album het familieleven centraal staat. Als extra familie element speelt zijn eigen grootvader ook nog een stukje mee op saxofoon. Samen met Ray Wylie Hubbard schreef Adam het bloedstollende “Last Day of Grace” wat ze ook samen zingen. Behalve Hubbard is ook Terri Hendrix nog te horen in de achtergrondvocalen.
- Een paar prachtige quotes uit de Amerikaanse media willen wij ook de Nederlandse en Vlaamse lezers niet onthouden: "With song pacing and a voice reminiscent of John Prine and an active imagination and slightly twisted sense of humor that likely has the ghost of Townes Van Zandt smiling from the clouds, Carroll is making marks on the international troubadour road." - Jim Beal Jr. , San Antonio Express "the latest great Texas songwriter to graduate from Townes Van Zandt State...John Prine with a big dose of Butch Hancock." - Michael Corcoran, Austin American-State. Far Away Blues is een meesterwerkje dat niet zou mogen ontbreken in de collectie van een singersongwriter liefhebber, vandaar ook dat Adam hier het predikaat Cd Van De Maand van ons krijgt. |
|
 |
John Hiatt Master Of Disaster CD van de maand juli 2005
|
| Gelijk al bij het eerste nummer denk je: Ha! John Hiatt, hij is er weer! De titeltrack is weer zo'n heerlijk catchy popliedje wat je al snel mee zit te zingen en wat in een rechtvaardige wereld gewoon een radiohitje zou moeten worden. Helaas gaat die vlieger niet meer op behalve dan bij de gespecialiseerde radioshows. Op zich is dat ook weer niet zo heel erg voor John Hiatt. De man had inmiddels al lang geleden ons hart gestolen, en ondanks af en toe een mindere plaat blijkt hij onze held. Master Of Disaster is weer een erg fijne plaat geworden en ook een typische Hiatt plaat. Mooie liedjes, af en toe een beetje rocken, invloeden van blues, soul, country en natuurlijk prachtige teksten vaak gevoelig en soms ook grappig en met een gezonde dosis zelfspot. Nog steeds ook levert John Hiatt van die heerlijke roadsongs, liedjes uit het verleden zoals Drive South, Tennessee Plates heten nu bijvoorbeeld Thunderbird of Cold River maar hebben nog steeds het zelfde gevoel. Dat heerlijke gevoel van: "Krijg nu maar allemaal effe lekker de zenuwen", we laten even de boel de boel en we nemen het vliegtuig naar het beloofde land en huren een dikke T-bird en reizen door oneindige landschappen en wijde natuur om vooral effe lekker te genieten! Nou dit genot willen we jullie in deze mooie dagen niet onthouden dus neem ome Hiatt mee op die welverdiende vakantie of die nou naar Frankrijk, Turkije, België, Amerika of naar Schin Op Geul gaat, het gevoel blijft hetzelfde: Geniet ze!
|
|
 |
Sexsmith & Kerr Destination Unknown CD van de maand juni 2005
|
| Singer-songwriter Ron Sexsmith schreef ten tijde van zijn vorige album een aantal liedjes die qua stijl allemaal een beetje anders waren dan de rest van de nummers die uiteindelijk op zijn album Retriever terecht zijn gekomen. Omdat hij nog niet zo heel erg goed wist wat hij er precies mee moest doen, bewaarde hij deze liedjes. Op een zekere dag kwam hij tot de ontdekking dat het nummer Only Me een beetje klonk als een Everly Brothers nummer. Bij nadere inspectie bleek dat al deze “bewaarde” liedjes erg goed zouden klinken met vocale harmonieën. Zijn partner in dit project was snel gevonden in de vorm van Don Kerr, zijn eigen drummer/cellist waar Ron al jaren bevriend mee is. Ze spelen al samen sinds ze elkaar in 1987 ontmoetten bij een fiets koerier bedrijf in Toronto waar ze allebei hebben gewerkt. Ron en Don zijn ook al jaren behalve fans van de Everly Brothers ook grote liefhebbers van de liedjes van de Louvin Brothers en jaren geleden hadden ze al eens een versie van hun You’re Learning opgenomen. Zo ontstond het idee voor dit album. Ron gaf zijn muzikale “broeder” de demo’s van deze liedjes en Don bedacht er harmonieën bij en speelde er drums, percussie, cello en tenor gitaar bij.
Met nog wat hulp van de rest van de bandleden was er voor een kudde wees liedjes een mooie thuishaven gevonden. Destination Unknown is prachtige dromerige bestemming met hemelse samenzang. Met liefde gezongen door Ron en Don en warm aanbevolen door ons.
|
|
 |
John Prine Fair And Square CD van de maand mei 2005
|
| We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk is er dan een nieuw studioalbum van singer-songwriter grootmeester John Prine.
Tja, wat moeten we erover zeggen? Het wachten wordt wel degelijk beloond met een prachtplaat vol mooie sterke maar toch eenvoudige pure liedjes waarom John al jaren bekend staat. Teksten vrijwel allen van John's hand varieeren in onderwerp, maar gaan veelal over allerdaagse dingen. Zoals over de schoonheid van het leven, een mooie herrinnering en de liefde. Maar tevens ook over wat er allemaal mis is en mis kan gaan in de wereld. Over het geheel is Fair & Square een positieve plaat dus het lijkt erop dat het de heer Prine momenteel redelijk goed gaat. Toch zijn er natuurlijk wel dingen die John dwars zitten samen met zo ongeveer de helft van de rest van alle Amerikanen en de rest van wereld. Daar heeft John op subtiele wijze ook een liedje over geschreven genaamd "Some Humans Ain't Human (some humans ain't kind)" waarin de eenvoudige boodschap: Kijk altijd over je schouder, degene die naast je zit tijdens een of ander sociale gelegenheid is misschien wel helemaal niet zo aardig als je denkt. Wanneer je denkt dat alles prima gaat en fluitend over straat loopt moet je toch uitkijken voor die hondendrol waar je nieuwe schoenen recht op af gaan.
Jealousy and Stupidity, Don't equal Harmony.
Have you ever noticed that when you're feeling really good, There's always a pigeon that'll come and shit on your hood.
Or you're feeling freedom and the world is off your back, some cowboy from Texas starts his own war in Iraq!
Behalve John eigen liedjes vinden we ook nog een cover van Texaanse held Blaze Foley "Clay Pigeons" op dit album.
Uiteraard zijn voor dit album de beste sessiemuzikanten ingeschakeld en klinkt het overal als een klok tevens vinden we in de achtergrondvocalen o.a. Alison Krausss en Mindy Smith. Fair & Square is wederom verplichte kost voor de americana liefhebber en daarom dus een uitstekende cd van de maand.
|
|
 |
Shane Alexander The Middle Way CD van de maand april 2005
|
| Al in het eerste nummer (Open Road) van de debuut cd van deze jonge singer-songwriter uit Los Angeles nodigt hij ons uit om op een nachtelijke reis de wijde wereld in te gaan. Al snel blijkt dat hij daarvoor het ideale gezelschap is als hij zingt: “We’ll be singin along with the radio” ben je eigelijk net al begonnen met mee neuriën om vervolgens na een paar keer luisteren ongegeneerd luidkeels mee te brullen. Shane Alexander is behalve een waanzinnige gitarist, gezegend met een prachtig veelzijdig stemgeluid waarmee hij behalve laag ook behoorlijk hoog kan zingen en afwisselend heel mooi ingetogen, maar ook rauw kan klinken. Mede ook door de arrangementen en instrumentatie doet Shane’s muziek bij tijd en wijlen denken aan Damien Rice, Chris Stills, Brian Webb en zelfs af en toe aan een ingetogen Jeff Buckley.
The Middle Way is Shane’s eerste volledige album. Dit album is een prachtig afwisselend album met melodieuze fraaie liedjes veelal geïnspireerd door ervaringen op het relationele vlak. Voor de productie koos hij voor LA producer Rogers Masson (Emmylou Harris/ Eric Clapton). Shane wilde graag vintage apparatuur gebruiken, naar voorbeeld van één van zijn grote helden Neil Young. Verder wilde hij gebruik maken van tijdloze instrumenten als akoestische en elektrische gitaren, drums, piano en cello. De nummers op The Middle Way zijn stuk voor stuk prachtige verhaaltjes op zich. Van de eerste feel good road song tot het laatste juweeltje I’m Not The One één van de allermooiste break-up liedjes ooit die misschien wel de geschiedenis ingaat als een americana klassieker. Daarna worden we zelfs nog getrakteerd op een bonusrock liedje met Sonny Landreth-achtig slide gitaarwerk.
|
|
 |
Nathan Hamilton Live at Floore's Country Store CD van de maand maart 2005
|
|
Nathan Hamilton maakt een soort arbeiders country-rock met thema’s van stoffige, verlaten straten in dorpjes vol vergane glorie, slecht betaalde banen en huwelijken die op het punt van knappen staan. Dit is country voor mensen met eelt op de handen en prut onder hun nagels, gekleed in vale, smerige spijkerbroeken. In Hamilton’s liedjes komen de figuren uit zijn verhalen moeiteloos tot leven. Je ziet in gedachten een eenzame sloeber 100 mijl in zijn eentje langs de treinrails sjokken slechts vergezeld van een versleten, op de rug gedragen, gitaar, ooit gescoord in betere, maar langvervlogen tijden uit een pandjes-huis. Hamilton’s stijl wordt vaak vergeleken met die van de grote singer-songwriters uit Texas. Namen variërend van Lyle Lovett tot Townes Van Zandt worden hierbij genoemd.
Nathan’s nieuwe album is een live cd opgenomen in een historische Texas Dancehall genaamd, John T. Floore’s Country Store in Helotes, TX. Op deze cd spreiden Nathan Hamilton & No Deal een opwindende live show tentoon met roots-rock vol passie, oprechtheid maar wel met een edge. Behalve Hamilton’s eigen composities passeren ook een aantal van zijn favoriete covers de revue zoals Billy Joe Shaver’s “Black Rose”, Waylon Jenning’s “Waymore’s Blues” en “Here Comes a Regular” van Paul Westerberg. Nathan Hamilton & No Deal zijn Dé Real Deal!
|
|
 |
One Star Hotel Good Morning, West Gordon CD van de maand februari 2005
|
|
Een verlaten straat in een buitenwijk van Philadelphia vol troosteloze vergane glorie en schimmige figuren fungeerde als muze voor het album Good Morning, West Gordon van One Star Hotel uit Pennsylvania. Zanger en tekstschrijver Steve Yutzy-Burkey schrijft en zingt over zijn eigen ervaringen, die van zijn vrienden en de mensen om hem heen. Ervaringen over hoop, liefde, familie, vluchtpogingen, het leven en de dood. Aan het tot stand komen van dit album ging echter wel een lange weg vol hindernissen vooraf. De band wisselde van bezetting, en moest naast een auto ongeluk ook nog het plotselinge overlijden van hun tourbus incasseren. Tot overmaat van ramp liep hun tot oefenruimte omgebouwde uitvaartcentrum onder water en werd een groot gedeelte van hun instrumenten gestolen. Wat slechts overbleef was de hoop op betere tijden, een bodempje benzine in hun tank, en hun vertrouwen in de liedjes.
Om geld en tijd te besparen namen ze de liedjes live op in de Miner Street Studio’s (waar o.a. ook de Bigger Lovers hun plaat maakte) op vintage apparatuur. Met deze ruwe opnames onder de arm besteede ze vervolgens enige maanden aan het mixen van het album met geluiden die vonden in kerken, studio’s en op de straten die deze liedjes hadden geinspireerd. Naast de gebruikelijke instrumenten zijn er ook nog accenten aangebracht met o.a. : steelgitaar, trompet, harp, strijkers, pijporgel en zelfs een zingende zaag. Naast de gebruikelijke instrumenten zijn er ook nog accenten aangebracht met o.a. : steelgitaar, trompet, harp, strijkers, pijporgel en zelfs een zingende zaag. Het uiteindelijke resultaat is een verzameling mooie dromerige hoopvolle maar ook melancholische muzikale landschapjes. Hierdoor doet de muziek van One Star Hotel met zijn mix van americana en indie popmuziek denken aan bands als Wilco, vroege Jayhawks, Flaming Lips en Eels met af en toe een vleugje van The Beatles en Neil Young. Deze liedjes, die op het eerste gehoor lijken te bestaan uit eenvoudige drie-akoorden melodieen zijn in de uitvoering uitgegroeid tot iets magisch dat je pakt om nooit meer los te laten.
|
|
 |
South Austin Jug Band South Austin Jug Band CD van de maand februari 2005
|
|
Deze 5 jonge honden uit de ‘Live Music Capitol Of The World’ Austin Texas maken een aanstekelijke mix van bluegrass en akoestische country-folk en zelfs een vleugje Hot Club Jazz. Thuis krijgen deze heren de meest uiteenlopende labels opgeplakt varierend van bluegrass, newgrass, neo-jug, acoustic country-folk, Texas roots unplugged, swinging lone star beatnik country en young traditionalists.
Hun inspiratie komt van old-timers als Bill Monroe, Bob Wills, Walter Hyatt, Ernest Tubb maar naast deze heren hebben ze ook liedjes van Jerry Garcia, Townes Van Zandt en zelfs Jimi Hendrix onder handen genomen. Zowel Matt Slusher (mandoline/gitaar/zang) als Will Dupuy (bas/zang) hebben toen ze nóg jonger waren in punk-bandjes gezeten. Vergelijkingen zijn altijd moeilijk want wanneer we die zouden noemen in de vorm van bijvoorbeeld The Hackensaw boys dan doen we deze jongens eigenlijk te kort omdat South Austin Jug Band eigenlijk veel muzikaler en ook veelzijdiger is. Daar waar een liedje power nodig heeft krijgt hij dat, en daar waar een liedje gewoon mooi hoort te zijn wordt hij ook mooi gespeeld met een zekere respect naar de traditie. Vooral het plezier in het spelen heeft bij deze jongens altijd voorop gestaan en dat is behalve hun overduidelijke talent mede verantwoordelijk voor het succes van deze band. Wanneer je South Austin Jug Band hoort en ziet spelen druipt het enthousiasme er vanaf, en is stilzitten geen optie meer. Met deze cd kunnen we alvast kennis maken met hun muziek en kunnen we ons alvast voorbereiden op hun eerste tour in augustus waar ze ongetwijfeld ook de Nederlandse podia gaan veroveren.
South Austin Jug Band is cd van de maand februari 2005 |
|
 |
Blaze Foley If I Could Only Fly… A Blaze Foley Tribute Boxset 3cds en 1 dvd en een boekwerkje met 55 pagina’s CD van de maand december 2004
|
|
Drank, humor, oprechtheid en prachtige vaak hartverscheurende liedjes over het dagelijks leven met een vette knipoog, zijn een aantal dingen waar Texaanse legende Blaze Foley om bekend stond. Blaze Foley was meer dan een gemiddelde dronkelap, hij was een zeer kleurrijk figuur die altijd opkwam voor zijn medemens, hoe moeilijk hij het soms zelf ook had. Uiteindelijk is hem dat tragisch genoeg ook fataal geworden. Op een dag sprong hij tussen een oude dronkelap en diens belager in, en ving hij daarmee een afgevuurde kogel op. Hij stierf kort daarna op de operatietafel slechts 39 jaar oud. Blaze was zeer geliefd in de Texas music-scene, niet alleen als persoon maar ook zijn liedjes werden zeer bewonderd, ook door vele grootheden als Townes Van Zandt, Calvin Russell, Gurf Morlix, Merle Haggard, Willie Nelson en Kimmie Rhodes. Deze artiesten staan samen met nog een hele hoop anderen op de drie tribute-cd’s in dit boxje en laten hiermee het ongelofelijke oeuvre van Blaze horen. De eerste 3 cd’s zijn ooit eerder uitgebracht maar waren moeilijk verkrijgbaar, cd 3 is nu uitgebreid met 3 bonus tracks door Blaze Foley zelf. Waaronder o.a het legendarische Oval Room dat vandaag de dag nog steeds zeer actueel klinkt. De dvd is nooit eerder uitgebracht en ook alleen verkrijgbaar in deze set. Op de dvd zien we Blaze Foley zelf aan het werk op 5 tracks waarvan op 2 samen met Townes Van Zandt en Calvin Russell. De andere 2 tracks worden uitgevoerd door Texana Dames en Tom Smith. Aan het prachtige boekwerkje is erg veel aandacht besteed en naast een prachtig voorwoord heeft ook iedereen op deze cd de ruimte gekregen om een kort verhaaltje te vertellen over hun vriend Blaze Foley. Prachtig document van een Texaanse legende die nooit vergeten mag worden!
|
|
 |
Nels Andrews Sunday Shoes CD van de maand november 2004
|
|
In de woestijn van New Mexico groeien de prachtigste dingen zo blijkt. Tussen de cactussen en de tumbleweeds vonden wij een oase aan muzikale pracht in de vorm van singer-songwriter Nels Andrews. Andrews heeft in zijn zoektocht naar een passend thuis al meerdere malen de Verenigde Staten overgereisd en zette o.a. voet aan de grond in Alaska waar hij in de havens werkte. In de bossen van South Dakota werkte hij een tijdje als boomplanter. Maar sinds het einde van de jaren negentig heeft hij in Albequerque, New Mexico zijn vaste woon- en verblijfplaats gevonden. Hij begon zijn carrière daar als houtbewerker, maar nu besteed hij zijn talenten volledig aan het vervaardigen van zijn teksten geïnspireerd door de hoge en warme woestijnklimaat. Met een stem die rauw en warm tegelijk is, denk aan een kruising tussen Rod Picott en John Gorka, schrijft hij de prachtigste poëtische verhalen. Verhalen die de sfeer van de verlaten zanderige woestijnwegen ademen. Zijn liedjes gaan over de onopvallende schaduwrijke figuren in het duistere avondrood van het voormalige wilde westen. Zoals in het wonderschone “Jesse’s Mom” over een vrouw met wilde verlangens naar vrijheid en een zigeunerbestaan die haar lust bevredigd met een toevallig door de woestijnwind voorbij passerende zwarte Amerikaan. De instrumentatie op dit album is zeer smaakvol ingevuld met nergens teveel noten of achtergrondgeluiden is er bewust ruimte gelaten voor de verbeelding. De band van Nels bestaat uit gitaar (akoestisch en elektrisch), banjo, bas en drums en de karakteristieke achtergrondvocalen van zangeres Michelle Collins die klinkt als een Julie Miller. Voor de plaat hebben ze nog wel wat bevriende gastmuzikanten opgetrommeld zoals Brett Sparks (Handsome Family) op accordeon, Jason Daniello op mandoline en lapsteel en Sarah Kramer op trompet. Door het gehele album is op magistrale wijze het gevoel van de desolate New Mexico desert te horen in de muziek en in de tekstflarden als “with warm rain and cheap wine, Raymond winked from a buzzing Neon sign” of zoals klinkt in het laatste nummer Big Oaks Sway: “There is perfume and powder in the juniper wind, I’m so far from home and lord I have sinned. I jimmied the lock on the crossroads door, and spend two weeks wages on a Winslow whore” Subliem!
|
|
 |
Buddy Miller Universal United House Of Prayer CD van de maand oktober 2004
|
|
Buddy Miller bewijst wederom dat hij toch echt tot de absolute top van de huidige singer/songwriters behoort. Op Universal House Of Prayer blijkt dat Buddy qua stijl behalve met country ook prima met oude soul en gospel invloeden uit de voeten kan. Dit nieuwe album staat namelijk behoorlijk in het teken van deze muziek, compleet met soulvolle orgeltjes en gospelachtergrondkoortjes. Hiermee laat hij zich qua teksten van zijn spirituele kant zien. Maar Buddy zou Buddy niet zijn als hij daarbij niet ook nog eens stevig rockt. Behalve zijn eigen nummers waagt hij zich ook aan een ruim 9 minuten durende versie van "With God On Our Side" van Bob Dylan en dat is werkelijk hartverscheurend mooi. Buddy zingt nog steeds alsof zijn leven er van af hangt. Natuurlijk zijn er ook weer wat interessante gastvocalen van o.a. Emmylou Harris en Jim Lauderdale. Prachtalbum!
|
 |
D.B. Harris and His Men Of Action Contagious Heartache CD van de maand september 2004
|
| Na lang wachten is hier eindelijk de opvolger van “Can I Return These Flowers”. DB had echter een goede reden, hij was namelijk druk aan het studeren. Na lang ploeteren is hij nu een zeer bekwame arts in het bestrijden van de zogenaamde “Contagious Heartache” (zeg maar besmettelijk hardzeer). In 11 tracks beschrijft hij de kenmerken ervan en geeft hij de ultieme remedie. Daar er vele soorten hartzeer zijn, heeft onze dokter wel diep in het medicijnkastje moeten graven. Dit om ervoor te zorgen dat er voor ieders specifieke aandoening een probaat middel wordt toegediend. Vandaar dat dit album een stuk veelzijdiger is dan zijn voorgaande. Zo vinden we hier uiteraard de diverse minimaal vereiste ingrediënten zoals: country, rock& roll en popinvloeden. Maar ook wat geheime snufjes die dit geheel onweerstaanbaar maken zoals: surfgitaren, shuffle en mersey beats, spookachtige orgeltjes, vibrato, Bajo Sexto, trompetjes, 12 snarige stemmingsveranderingen en sixties stijl vrouwelijke achtergrondkoortjes. Dokter DB’s co-assistenten zijn begeleidingsband “The Men Of Action” maar voor de opnames van Contagious Heartache heeft DB ook nog wat hulp ingeroepen van een aantal specialisten, namelijk Ricky Davis op pedal steel, surfdokter Teisco Del Rey en de rock & roll ritmesectie van bassist Brad Fordham en drumster Lisa Pankratz. Als kalmerend element tijdens de behandeling zijn ook nog de zwoele stemmen van zangeressen Caroline Casey, Susanna Van Tassel en Karen Poston toegevoegd. Alle patiënten, zelfs degene met zeer ernstige vormen van de ziekte die Contagious Heartache heet, zijn na voldoende blootstelling aan deze muzikale medicijn weer geheel genezen verklaard. Zij lopen dansend en springend de behandelkamer uit en zijn zelfs niet bang meer om potentiële gevaarlijke situaties aan te gaan. Met de cd van DB Harris en The Men Of Action binnen handbereik valt er niets meer te vrezen. |
 |
Ruthie Foster Stages CD van de maand augustus 2004
|
| Dat Ruthie Foster een ongelofelijk talent is, bleek al uit haar laatste cd Runaway Soul die door de diverse tijdschriften, kranten en websites werd overladen met complimenten. Vaak werd haar stem vergeleken met een jonge Aretha Franklin, Ella Fitzgerald en Tracy Chapman. Een ieder haar live aan het werk heeft gezien tijdens haar vele liveshows in Noord Amerika is in ieder geval "om" en op slag fan geworden. Wanneer Ruthie haar mond open trekt en haar vocale talent over je heen tentoonspreid valt je onderkaak spontaan 5 centimeter naar beneden en vergeet je even te ademhalen. Stages is een mooi overzicht van de verschillende liveshows die Ruthie en partner Cyd Cassone in de afgelopen jaren hebben gedaan. Bij één show hoor je alleen Ruthie op zang en gitaar en Cyd op percussie, een aantal nummers zijn van een show met haar Texaanse band en een optreden is opgenomen in een kerk met een strijkerensemble en trompettist. Deze verzameling nummers geeft mooi weer hoe veelzijdig Ruthie's talent is. Naast haar eigen nummers speelt Ruthie ook een aantal covers zoals bijvoorbeeld Billie Holliday's "God Bless The Child" en Brownie McGee's "Walk On" Er wordt dus geput uit vele muzikale stijlen Blues, Gospel, Soul, Folk, Jazz en ja zelfs een beetje Reggae in het nummer Real Love met een knipoog naar Bob Marley. Ruthie doet daarbij niet geheimzinnig over haar inspirators en praat regelmatig over "haar" helden zoals bijvoorbeeld Sam Cooke, Lightning Hopkins, Mississippi John Hurt en Big Maybelle. Absolute hoogtepunt van deze plaat is het laatste nummer Full Circle, dat in zijn zes en een halve minuut naar een geweldig intens kookpunt werkt waarop het kippenvel over je rug schiet. Ons geluk kan eigenlijk niet op als we bedenken dat we behalve deze plaat dit jaar ook nog Ruthie's allereerste Nederlandse tournee mogen beleven! |
 |
The Greencards Movin' On CD van de maand juli 2004
|
| Zangeres/bassist Carol Young komt uit Australië, net als Kym Warner (mandoline en bouzouki). Het trio wordt compleet gemaakt door violist Eamon McLoughlin (o.a Ray Wylie Hubbard, Slaid Cleaves), uit Londen. Desondanks maken zij hun 'High Energy Acoustic Music' in Austin, Texas en dús noemen zij zich The Greencards. Op Movin' On 12 fijne stukken waarvan ze acht zelf schreven. Ze nemen om beurten de vocalen voor hun rekening. Roots muziek met veel bluegrass invloeden vergelijkbaar met Tim O'Brien, Darrell Scott en Nickel Creek bijvoorbeeld. In Austin en omgeving zijn ze de hotste nieuwkomer op Bluegrassgebied en slepen ze bijna alle daarvoor uitgereikte prijzen in de wacht. Wees niet bevreesd: het is niet allemaal 'High Energy', er zitten ook wel wat rustpunten tussen. |
 |
Lori McKenna Bittertown CD van de maand juni 2004
|
|
Nieuwe sterren aan het Americana firmament komen en gaan. Sommige blijven en van die muziek genieten we nog jarenlang. In de Americana geschiedenis zijn de nieuwkomers die een beetje hulp krijgen van gevestigde namen over het algemeen ook wel de blijvertjes. Laten we eerlijk zijn iemand als Buddy Miller zal zijn medewerking niet zomaar aan de eerste te beste geven, dan is er in ieder geval sprake van zijn goedkeuring en in ieder geval dus ook sprake van talent. Bij een eerste luisterbeurt is het ook al wel duidelijk dat Lori McKenna wel een meisje is met talent.
Behalve Buddy Miller spelen ook oudgedienden Duke Levine en Mark Erelli op dit album. Enig bestuderen van het boekje blijkt dat Bittertown ook al haar vierde cd is.
Lori schrijft prachtige liedjes over het leven en opgroeien in een eenvoudig Amerikaans dorpje over armoede, hoop, verlies, haat en echte liefde. Haar stem mét snik houdt het midden ergens tussen Kacey Chambers en Patti Griffin. De begeleidende muziek is ook prachtig met de nadruk op de snareninstrumenten, gitaar, lapsteel, mandoline, slide en resonator gitaar ze komen allemaal voorbij, verder wordt het geheel hier en daar ook nog mooi ingekleurd door een mooi orgeltje, soms hammond, wurlitzer of een gewone piano. Bittertown is een plaatje om je vingers bij af te likken. Vandaar ook dat we hebben besloten dat Lori McKenna het predikaat cd van de maand juni ruimschoots verdient.
|
 |
Ron Sexsmith Retriever CD van de maand mei 2004
|
| Alweer het 8e album van singer-songwriter Ron Sexsmith en elke keer flikt hij het weer om met een nieuwe prachtplaat te komen. Retriever is een album voor buitengewoon sfeervolle mooie poppy luister liedjes over gedachten, relaties en gevoelens uit het leven, onder woorden gebracht op de typische Ron Sexsmith manier. Daarvoor wordt hij al jaren ook door collega muzikanten zoals bijvoorbeeld Steve Earle bewonderd. Op Retriever staan stem, piano en gitaar in de hoofdrol, maar verder wordt de boel waar nodig nog opgeleukt met hier en daar een Fender Rhodes orgeltje, speelgoedorgeltje en soms een zelfs een compleet strijkorkest. Ron is absoluut niet bang voor hier en daar de invloed van bijvoorbeeld The Beatles of zelfs een snufje Bee Gees (in Whatever it takes) Alles is tenslotte al een keertje gedaan maar toch heeft Ron Sexsmith door de jaren heen een heel eigen geluid gecreëerd zo klinkt ook Retriever weer als een echte Ron Sexsmith plaat. |
 |
Eliza Gilkyson Land of Milk and Honey CD van de maand april 2004
|
|
Een van de stoerste oudere vrouwen uit de singersongwriters scene verrast ons weer met een nieuwe schijf die alweer beter lijkt dan de vorige. Voor wie haar nog niet kent, Eliza is een mooie rijpe vrouw met waanzinnig veel levenservaring die ze ons toevertrouwd in haar liedjes. Ze is niet op haar mondje gevallen, politiek betrokken (niet met Bush!!!) en de problemen in de wereld, ze kan vloeken als een bouwvakker, maar wel met de stem van een engel. Keer op keer maakt ze de prachtigste platen die naar ons idee altijd veel te weinig aandacht krijgen. Haar meeste platen zijn op het Red House label uitgebracht en die platen zijn altijd waanzinnig mooi opgenomen. Op dit nieuwe album staat ook een prachtig duet met Slaid Cleaves. Verder doen ook nog Iris Dement, Patty Griffin en Mary Chapin Carpenter ook nog mee op een nooit eerder uitgebracht nummer van Woody Guthrie genaamd "Peace Call" er op mee. En dan hebben we het nog niet eens gehad over 'Tender Mercies', zeer aangrijpende tekst en wie dacht dat alleen Emmylou Harris zo'n nummer zo mooi kan inzingen moet hier maar eens naar luisteren!
|
 |
J.W. Roy Kitchen Table Blues CD van de maand maart 2004
|
|
Onze tweede in de reeks cd's van de maand is een geweldige plaat van eigen bodem namelijk de 4e en naar ons idee ook meteen de beste plaat van singer-songwriter JW Roy.
Op zijn vorige plaat Keep It Coming was hij een wat steviger pad ingeslagen die meer richting popmuziek ging, maar op Kitchen Table Blues is hij volledig teruggekeerd naar de roots. En niet alleen muzikaal. De teksten op dit album zijn persoonlijker dan ooit en daardoor zo intens dat ze je in je ziel raken. Eigenlijk kun je dit album zien als één boek met 11 hoofdstukken, waarvan de 12e track een terugblik en eindconclusie is van het eerste hoofdstuk. Zelfs de 2 covers, van respectievelijk de Stones, "No Expectations" en de heer Springsteen "Better Days", op dit album passen qua sfeer en thematiek naadloos in het geheel. Ondermeer omdat JW daadwerkelijk in de huid van het liedje is gekropen.
Op Kitchen Table Blues geeft hij zijn eigen versie van het verhaal in het liedje.
Op dit veelal akoestische album speelt hij met een voornamelijk nieuwe groep jonge muzikanten. Natuurlijk zijn er nog steeds wel ook gastbijdragen van oudgedienden als Roel Spanjers en Richard van Bergen. Verder zijn er ook nog bijdragen van gastmuzikanten uit het buitenland, en niet bepaald de minste. Wat te zeggen van toetsenist Chuck Leavell?! Rolling Stones, Allman Brothers, Aretha Franklin, gut.. met wie heeft deze man eigenlijk niet gespeeld? En op viool Carrie Rodriguez. Uiteraard klinken zulke bijdragen bloedmooi.
Kitchen Table Blues is een bloedstollend mooi album. |
 |
Lucy Kaplansky The Red Thread CD van de maand februari 2004 |
|
Eind vorig jaar zijn LUCY KAPLANSKY en echtgenoot in China geweest om hun dochtertje Molly te adopteren.
Volgens een oude Chinese overtuiging zijn kinderen al bij geboorte verbonden met iedereen die ze zullen ontmoeten met een onbreekbare rode draad.
The Red Thread gaat dan ook over Lucy's vrienden, familie... Maar het gaat ook voor een groot deel over haar thuishaven New York. Ze meldt dat Land Of The Living geïnspireerd is op de gebeurtenissen rond 9/11.
Maar Line In The Sand (prachtige vocaal ondersteund door John Gorka) kent vast dezelfde bron van inspiratie. Toch is The Red Thread geen donkere, sombere plaat geworden. Als we de ballans opmaken overheerst hoop en opgewektheid.
Vier covers staan erop deze schijf waaronder Hole In My Head van Buddy Miller en het lekkere Off And Running van James McMurtry, met achtergrondzang van Eliza Gilkyson. |