30 april 2020
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips: oa Lynne Hanson, Eileen Rose, Lucinda Williams
                Jason Isbell, Frazey Ford, Steve Earle


* koopjes








* tips

Lynne Hanson - Just Words


Een instant classic.



Canadese singer-songwriter Lynne Hanson heeft naar mijn idee met Just Words een mijlpaal in haar loopbaan bereikt. Noem het haar Bring the Family, haar Tapestry of haar Deja Vu. Dit album klopt namelijk aan alle kanten en zou je een soort van instant classic kunnen noemen. Het doet me eigenlijk denken aan allemaal albums uit het verleden die met onuitroeibare wortels zijn vast gegroeid in mijn leven, maar toch zonder dat het gepikt klinkt ofzo. Lynne's stem is warm en doet ook een beetje denken aan stemmen van weleer, de naam van Jennifer Warnes kwam eigenlijk als eerste bij me op. De instrumentatie op het album is subliem, in de openingstrack doet het gitaarwerk me dus heel erg denken aan het oudere werk van John Hiatt en blijkt ook dat ze een aantal heel fraaie muzikanten om zich heen verzameld heeft. Jim Bryson is de producer en ook te horen op veel instrumenten. Hij speelde in het verleden o.a. met Sarah Harmer, Kathleen Edwards en Tragically Hip. Op diverse snaren Kevin Breit die al eerder te horen was op werk van Norah Jones, Cassandra Wilson en Roseanne Cash dus dat is zowaar ook geen kattenpis. Verder zijn in de achtergrond vocalen ook mensen te horen als Justin Rutledge en Catherine Maclellan. De songs op dit album zijn fraaie verhaaltjes en soms zelfs met epische muzikale begeleiding. Luister naar het heerlijke catchy True Blue Moon.

Just Words is CD van de maand mei !

Video: Lynne Hanson - "True Blue Moon"
Eileen Rose - Muscle Shoals


Heerlijk meeslepend, melancholisch maar ook swingend album
dat je dansend en zonder morren door je thuis klussen heen sleept.



Eileen Rose, oorspronkelijk uit de omgeving van Boston maakt al muziek sinds haar tienerjaren. Haar studie criminologie maakte ze niet af, want de muziekscene in Boston lonkte veel harder. In de jaren negentig woonde Rose in London en bracht ze enkele albums uit bij Rough Trade records en er verschenen ook enkele van haar songs in films. Schrijver Nick Hornby (bekend van High Fidelity) bundelde in zijn boek ‘31 Songs’ een aantal verhalen over zijn favoriete liedjes, een ervan was Eileen's ‘Good Man’. Daarmee schaarde ze zich in het boek tussen artiesten als Springsteen, Dylan en Rufus Wainwright. Heden ten dagen woont Rose in Nashville met haar echtgenoot "The Legendary" Rich Gilbert, een fenomenale gitarist die op albums te horen is van o.a. Uncle Tupelo, Lemonheads, Steve Wynn, Frank Black en hij tourde met Wanda Jackson en Jack White om een paar te noemen. Afgelopen jaar vloeide Eileen's creativiteit als een waterval. Ze schreef twee boeken en een album vol liedjes dat ze opnam in de wereld beroemde Muscle Shoals studios in Alabama. Al gelijk bij de openingstrack, het meeslepende She’s Gone, is het samenvloeien van country en soul goed te horen, vooral in het prachtige soulkoortje. Maar dat Eileen zich niet in een genre hokje laat duwen blijkt ook weer in het catchy en meer poppy en ontzettend swingende Get Up dat je binnen no time mee loopt te zingen. En natuurlijk mag Rich op allerlei snaren flink uitleven. Of dat nu in epische elektrische gitaarsolo's is, zoals in Get Up en bijvoorbeeld He's So Red of op de huilende pedal steel, of op de golvende warme klanken van het hammond orgel of the wurlizer. Bovendien is Muscle Shoals ook dik waar voor je geld want het album duurt maarliefst ruim een uur en kwartier lang. Naast de nieuwe tracks staan er ook een aantal bonustracks op van oude Eileen Rose favorieten die ze opnieuw hebben opgenomen. Muscle Shoals is een heerlijk meeslepend, bij vlagen melancholisch maar ook heerlijk swingend album dat je dansend en zonder morren door je thuis klussen heen sleept.

Video: Eileen Rose - "Hush Shhh"
Lucinda Williams - Good Souls Better Angels


Woede over de man in het witte huis.


grommend, razend en vol gepassioneerde woede, zo zompig en vol furie hoorden we Lucinda nog niet eerder. Zonder zijn naam te noemen is het wel zo klaar als een klontje over wie ze het heeft. Als ze zingt over, you can't rule me, man without a soul en ook reuze duidelijk over wiens beleid ze zingt in haar Bad News Blues wanneer ze het heeft over liars & lunatics, fools & thieves & clowns & hypocrites. Dus ben je op zoek naar een lekker nieuw plaatje om je woede op af te reageren tijdens het stofzuigen en klussen dan is deze je ideale kompaan. Lucinda is hier gedreven door vuur en furie en omlijst door geweldig gitaar werk dat prachtig combineert met haar doorleefde stem.

Video: Lucinda Williams - "Bad News Blue"
Lulu & The Broadsides - Sampler


Het tikkeltje stoute alter ego van Dayna Kurtz
zingt prachtige songs in New Orleans stijl.



afgelopen maart toen alle concertzalen in Nederland per direct werden gesloten was de in Nederland zo geliefde Dayna Kurtz met haar sideman Robert Maché net hier aangekomen. Ze maakte zich op voor twee weken touren met voor een groot deel uitverkochte zalen. Het verliep helaas anders want alleen de eerste show in Utrecht ging door en de rest van de NL en Belgische shows werden gecancelled. Wat volgde was dat Dayna en Robert nog een week vast zaten in Amsterdam voor ze terug naar de VS terug konden vliegen. Voor deze tour had ze speciaal een cdtje gemaakt van haar nieuwe New Orleans side project genaamd Lulu & the Broadsides. Deze cd is hier exclusief bij ons te koop. De cd bevat 8 tracks die ze opnam met haar all starr New Orleans band bestaande uit behalve Robert Maché op gitaar, James Singleton op bas, Carlo Nuccio op drums en Glenn Hartman op toetsen. Dit zijn allemaal top musici die met grote New Orleans artiesten hebben gespeeld en op dit side project kun je een ietsje meer bluesy, swingende soulvolle Dayna Kurtz verwachten ten opzichtte van op haar andere albums. Ze zingt hier veelal cover songs van haar favoriete songschrijvers en het resultaat mag er zijn. Heerlijke swingende en groovende songs een ook een tikkeltje stout;-)

Video: Lulu & the Broadsides - "He's a King"
Matthews Southern Comfort – the New Mine


Prachtige vocale harmoniëen.


De legendarische Britse singer-songwriter Iain Matthews is al jaren ook een beetje van ons, omdat hij al heel lang in Nederland woont. Met enige regelmaat brengt hij nog steeds mooie albums uit. Hij begon zijn carrière eind jaren zestig in Fairport Convention maar is misschien nog wel het meest bekend van zijn versie van Woodstock (Joni Mitchell) waarmee hij als Matthews Southern Comfort een mega hit had begin jaren 70. Sinds 2010 opereert Iain Matthews weer onder zijn oude bandnaam toen hij met een groep Nederlandse topmuzikanten BJ Baartmans, Bart De Win en Eric De Vries weer de juiste toon wist te leggen. Het helpt natuurlijk ook dat deze muzikanten behalve geweldig kunnen spelen ook allemaal kunnen zingen want de fraaie samenzang is iets waar MSC altijd bekend om stond. Net als het ooit begon met een song van Joni Mitchell, opent Iain hier ook weer met een Joni Mitchell song Ethiopia maar verder staan er op The New Mine ook veel eigen composities van Iain met een of meerdere van de andere bandleden. Luister eens naar het fraaie C'mon Amigo met haast Eagles achtige samenzang. Of het prachtige Hands Of Time waar de heren om beurten een stukje coupletje zingen om in het refrein prachtig te harmoniëren.

Video: Matthews Southern Comfort - "The Hands of Time"

Jason Isbell and the 400 Unit – Reunions
wordt rond 14 mei verwacht


Isbell biedt troost, hoop en melancholie.


Jason Isbel heeft toch wel een van de mooiste stemmen in de Americana muziek. Zijn stem is rauw, hees en teder zoals Thé Lau het ooit zo mooi wist te omschrijven en daarnaast zit er een ongelofelijke dosis soul in. Daarmee weet hij je altijd bij je lurven te grijpen als hij zijn gouden scheur opentrekt. Reunions is Isbell’s zevende studio album, de titel slaat een beetje op de nostalgie. Want de songs dreven jaren terug al een beetje in zijn hoofd rond. Het lukte hem toen niet ze af te maken, omdat hij er niet het juiste gevoel in kon leggen. Maar met de extra jaren en vooral met zijn hedendaagse levenservaring wordt je wijzer en meer gerijpt als songschrijver. Jason zegt zelf dat hij het als zijn plicht ziet om in deze tijd songs te maken over het echte leven. Over angst, hoop, verlies en verdriet want dat is precies wat we nu nodig hebben. Zoals de boodschap in St Peter's Autograph dat verhaalt over een vriend die er niet meer is. It Gets Easier, over de spoken die een ex alcoholist blijven achtervolgen. Of over de angsten van een vader op het moment dat die zijn kind moet loslaten (in Letting You Go) na een half leven hem of haar te hebben beschermd. Dat is denk ik ook echt een song die je pas geloofwaardig kunt schrijven als je zelf de rol van ouder op je hebt genomen. Maar vooral de openingstrack What Have I Done To Help verhaalt over heel veel van de de onzekerheid die ons achtervolgt in een leven tijdens de coronacrisis. Met topproducer Dave Cobb aan het roer en prachtige achtergrond vocalen van niemand minder dan David Crosby bied geweldenaar Jason Isbell ons weer een album , vol troost, hoop en melancholie.

Video: Jason Isbell and the 400 Unit - "What've I Done to Help"

Darrell Scott – Sings The Blues Of Hank Williams
wordt rond 08 mei verwacht


Geweldenaar Darrell Scott zingt de songs van Hank Williams
op geheel eigen wijze en alsof zijn leven er vanaf hangt.



Geweldenaar Darrell Scott blijft door de jaren heen een grote persoonlijke favoriet. Want wat een prachtige stem heeft die man toch, op de een of andere manier zit daar zo een passie in, dat het altijd lijkt alsof hij zingt of zijn leven er vanaf hangt. Op zijn nieuwste schijf brengt hij een ode aan Hank Williams, de muziek waar hij mee opgroeide, zijn vader was namelijk idolaat van hem. Zoals we van Darrell gewend zijn doet hij als hij songs van anderen zingt niet aan "mooi precies naspelen". Hij neemt de essentie en de tekst van het liedje, en maakt die geheel eigen en geeft er zijn eigen Darrell draai aan. Zo word Lost Highway in zijn aanpak haast een soulsong, When You're Tired Of Breaking Others Hearts krijgt een hawaiaanse makeover en Fool About You rockt dat het een lieve lust is met behulp van een gruizige White Falcon gitaar en een ronkend hammondorgel erachter. Het is allemaal weer echt prachtig en ontzettend gepassioneerd gebracht of zoals Darrell zelf zegt: "So, hell yes," Scott says, "my Hank runs deep."

Video: Darrell Scott - Lost Highway

Frazey Ford – U kin B the Sun
wordt rond 14 mei verwacht


Een warm bad vol muzikaal genot.


aan het begin van het jaar maakte we al eerder melding van het lang verwachtte nieuwe album van Frazey Ford maar door een langere wachttijd bij de fabriek kwam dit album eerst alleen digitaal uit en liet het fysieke exemplaar nog even op zich wachten. Dus moesten we toch nog iets meer geduld hebben alvorens we het tastbare exemplaar mochten ontvangen. Tussen haar debuut Obadiah en de opvolger Indian Ocean zat al een dikke 4 jaar en het feit dat die plaat insloeg als een bom maakte de druk om weer met iets heel goeds te komen nog zwaarder . Dus moesten we nu zelfs 6 jaar wachten op de opvolger U Kin B The Sun maar dan krijg je ook wat.... want Frazey streeft altijd naar perfectie . De eerste single van het album dat al in oktober gepresenteerd werd was het veelzeggende Kids Are Having None of It waarin Frazey aangeeft dat de nieuwe generatie zich niet laat indoctrineren en niet van plan is de giftige politieke tendens in de wereld voort te zetten. Dus schreef Frazey: "Get out of the way, You’ve had your day, And it’s no longer how we gon’ play, The kids are having none of it!" en de conclusie van de song "They can’t be bought, they can’t be taught your hate".

Het is dus tijd dat de nieuwe generatie het voortouw neemt in de politiek. De zakenmannen die er vooral op uit zijn om hun rijke vriendjes rijker te maken en de rest te laten stikken mogen het veld ruimen want dat pikken we niet meer. Zo spreekt er ook hoop uit van de openingstrack AZAD waarin ze de wederom een hoopvolle boodschap heeft aan de nieuwe generatie: Behold There is beauty in this world, go wide for the red Western Sky, it's all yours en dat alles is verpakt in een lekker vlot ritme dat is overgoten met een heerlijke gloedvolle gouden deken van soul. Op haar 3e album presenteert de ex Be Good Tanya's frontvrouw een moderne wereld met vlotte ritmes en grooves die je als een magneet aantrekken en vasthouden met haar bedwelmende zwoele stem. Er zijn elementen te horen van 70's funk, pure soul uit golvende orgeltjes en betoverende piano's, dromerige folkpop en zelfs een vleugje psychedelica. Het is weer een warm bad vol muzikaal genot dat Frazey voor ons heeft laten vollopen. Overigens was het natuurlijk de bedoeling dat Frazey in mei naar Nederland en België zou komen maar dat is nu uitgesteld naar het voorjaar (maart) van 2021, er wordt hard gewerkt naar het zoeken van passende vervangende data waarover later meer duidelijkheid.

Video: Frazey Ford - "Azad"

Steve Earle – Ghosts of West Virginia
wordt rond 29 mei verwacht


Steve zingt over geesten van weleer.


Ghosts of West Virginia, het nieuwe album van meneer Earle refereert naar een van de ergste mijn ongelukken in de VS. In 2010 was er een explosie In de Upper Branch Coal Mine waarbij 29 mannen hun leven lieten. Onderzoeken naar de oorzaak brachten honderden veiligheids overtredingen aan het licht en ook bewijs dat men zijn uiterste best had gedaan het een en ander onder het tapijt te vegen. Het feit dat de eigenaars van de mijn snel akkoord gingen met een 200 miljoen dollar boete suggereert dat er nog wel wat meer misstanden achter de plinten zijn blijven hangen. In 10 songs schildert Earle verschillende portretten over het leven van de mijnwerkers op het platteland van Virginia. Van de opener, een prachtig gejaagde A Capella song, het swingende Union, God and Country en het door banjos gedomineerde Devil Put The Coal In The Ground tot aan de honky tonk track John Henry, het klinkt allemaal even prachtig. Even een zijstapje naar heden ten dagen gaat dit album ook een beetje over troost en verlies van meer recente dierbaren want afgelopen winter stierf zeer plotseling Kelly Looney, Steve's bassist en vriend met wie hij meer dan 30 jaar speelde. Dit album is dan ook aan hem opgedragen. Opmerkelijk is ook de bijdrage van violiste en zangeres Eleanor Whitmore . Zij en haar partner Chris Masterson zijn al enige jaren vaste waarde zijn in Steve's band, maar ditmaal mocht Eleanor ook een heel liedje zingen op dit album. Ze kruipt hier in de rol van de vrouw achter een gestorven mijnwerker en doet dat op weergaloze wijze met het werkelijk hartverscheurende If I Could Only See Your Face Again.

Video: Steve Earle & The Dukes - "Devil Put the Coal in the Ground"

Webb Wilder - Night Without Love


overschrijdt veel grenzen en bevat Rock & Roll, americana,
country met twangy gitaren, een beetje soul, blues met rauwe hillbilly elementen.



Webb Wilder is een rocker en americana man die we altijd erg tof hebben gevonden, zijn muziek overschrijdt veel grenzen en bevat Rock & Roll, americana, country met twangy gitaren, een beetje soul, blues met rauwe hillbilly elementen. Hij doet dat al vele jaren maar voor wie zijn muziek toch nog niet kent: het zit een beetje in dezelfde lijn als Jesse Dayton, the Paladins , Jason & the Scorchers. Op Night Without Love speelt Wilder zo ongeveer de helft eigen songs en de andere helft zijn covers van andere acts die hij bewonderd. Dat zijn niet super geijkte covers maar smaakvol gekozen songs die hij met zijn gebronsde stem een Webb Wilder makeover heeft gegeven. Zoals bijvoorbeeld het prachtige Be Still van Los Lobos of Hit the Nail On The Head van The Amazing Rhythm Aces of Chip Taylor's Holdin' On To Myself . Hij noemt het zelf in het hoesje zijn "Big Book of love, take it from the man who knows". Verder staat er op het hoesje ook dat er in elke song een geheime boodschap zit. Gelukkig hebben we nu allemaal ook de tijd om naar zulks te zoeken;-)

Video: Webb Wilder - "Night Without Love"
Miss Tess - the Moon Is An Ashtray


Mix van rock & roll, classic twangy country,
melancholische walsjes, rockabilly, old timey barroom honkytonk.



opmerkelijk afwisselend album van Miss Tess die grossiert in een mix van rock & roll, classic twangy country, melancholische walsjes, rockabilly, old timey barroom honkytonk piano met zelfs een blue jodel erin. Deze mevrouw Tess komt uit Baltimore en is via Boston en Brooklyn nu neergestreken in Nashville waar ze muzikaal zeker haar thuis heeft gevonden. Ik denk dat ze met haar swingende tracks de dansers in de lokale honky tonks wel alle hoeken van de zaal kan laten zien. De titeltrack van dit album dat een zwoele ballad is met een duister spookachtig tintje is op een heerlijke manier doorspekt met een heerlijk gitaartje en huilende steel gitaren. Maar ook het bijzondere duet True Flood dat ze opname met Rachael Price van Lake Street Dive daar lik je ook je vingers bij af en bij een hipshaker als Gamblin' Man loop ik al weer door de keuken te stuiteren met snode plannen voor iets lekkers vanavond. De unieke sound die de muziek van Miss Tess op dit nieuwe album wordt voor een deel ook bepaald door haar co-producer Andrija Tokic die o.a. ook bekend is van zijn werk met Alabama Shakes en Hurray For The Rifraf.

Video: Miss Tess "The Moon is an Ashtray"
John Blek - the Embers


Muziek om de Coronablues te verdrijven.



Al enige dagen draaien we dit bloedmooie album van de Ierse Singer-songwriter min of meer op repeat. Wat een juweeltje dat ons in deze moeilijke tijden voorziet van de juiste toon, melancholie, hoop en prachtige teksten. De openingstrack lijkt haast wel letterlijk geschreven over de Coronablues. Vooral de zinsnede : Is my Body Failing, are my lungs collapsing?, I am barely breathing but my mind is racing zou haast over coronaproblematiek kunnen gaan, maar in werkelijkheid is het een prachtliedje over een muzikale zwerver die zijn dagen doorbrengt op een bankje in het park vergezeld van zijn gitaar om overdag te zingen voor zijn dagelijks brood. Mensen die er langslopen 's avonds als hij opgekruld op een bankje onder de sterren slaapt, kijken hem vies aan en lopen hem met een boog voorbij. Maar wat andere mensen ziek, vies en treurig noemen dat ervaart hij zelf als empty pockets, nothing left too lose, but freedom in my heart wat een wonderschoon liedje dat ik er tranen van in mijn ogen krijg. De klank van zijn stem en sfeer van John Blek kun je ergens situeren tussen Gregory Alan Isakov, Jeff Buckley, Glen Hansard, Damien Rice en Tom Yorke (Radiohead) het zou me niets verbazen als deze Ier echt een hele grote gaat worden want met zo'n stem, bloedstollend mooie liedjes met prachtige muzikale opbouw en waanzinnige melancholische melodieën in zijn songs kunnen we niets anders concluderen dan dat we hier te maken hebben met misschien wel een van de mooiste albums van het jaar.

Video: John Blek - "Empty Pockets"


overige nieuwe/komende releases:

Jon Anderson
Years





Jim Lauderdale
When Carolina Comes Home Again





Grant Peeples
Bad Wife





Dan Tuffy
Letters of Gold





Steve Forbert
Early Morning Rain


release 22 mei




Gill Landry
Skeleton At the Banquet





Leif De Leeuw
Where We're Heading





Reverend Shawn Amos
Blue Sky





Kim Richey
A Long Way Back





Jim White
The Quickening


release 22 mei









* koopjes

Audrey Auld - Losing Faith


Australische Americana: twangy country en mooie singer/songwriter. Intense duetten met Mary Gauthier en Fred Eaglesmith.

Video: Audrey Auld en Mary Gauthier - "Ain't No Joy"
Whitehorse - Whitehorse


Luke Doucet en Melissa McClelland vormen in het dagelijks leven ook een koppel, maar verwacht op dit album geen zoetsappige liefdesliedjes. Eerder broeierige elektrisch geladen rootsrock en roadsongs die lijken te zijn geïnfuseerd door lange ritten op verlaten highways. Met zijn tweeën en met minimale middelen gitaar, toetsen, zang, footstomps en een loopingstation en diverse effecten creëren ze een maximaal en magisch klinkend bandgeluid. Fascinerend!

Video: Whitehorse - Killing Time Is Murder