23 november 2018
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Nathan Bell








* tips

Ad Vanderveen - I Was Hank Williams


Melancholie en nostalgie: perfecte soundtrack voor de donkere dagen.


Het blijft altijd weer verbazingwekkend hoeveel prachtige liedjes sommige mensen kunnen schrijven. De ene artiest heeft op een heel lifetime misschien maar voldoende voor 2 of 3 albums en maken er soms nog misschien één teveel en bij anderen is het een constante flow van nieuwe juweeltjes. Wat soms op de loer ligt is dat men dan vaak met meer van hetzelfde komt en het JJ Cale effect ontstaat. Maar Ad Vanderveen weet er toch elke keer weer een andere draai aan te geven en schuwt er ook nooit van om dingen toch steeds weer anders te doen. Zo maakte hij hele ingetogen albums maar ook stevige rockers. Op I was Hank Williams is het melancholie en nostalgie dat je als thema en sfeerbeeld zou kunnen beschouwen. Zo mixte Ad er ook allerlei geluiden in van vroeger die hem mooie herinneringen hebben bezorgd. Zo is er archief geluid van zijn ouders op kerkorgel en piano te horen op zijn levensles: Live & Give It All. Krekels en de akoestiek van de grotten van Pythagoras op zijn geliefde eiland Samos, de klokken van Bad Bentheim waar hij vaak optreed, de akoestiek van The Ryman Auditorium maar ook het gieren van de Noord Hollandse polderwind. De songs zijn werkelijk prachtig weer, zoals de enorme oorwurm met het heerlijke koortje (met de prachtige stem van Kersten de Ligny) in Something Ongoing dat ik maar niet uit mijn hoofd krijg al enige dagen. Op I was Hank Williams mijmert Vanderveen over een van zijn helden maar ook invloeden van andere helden komen duidelijk voorbij zo hoor ik hier en daar een zweempje Cooder, vleugje Neil en zoals de sfeer van jaren 70 Van Morrisson in Song Of The Wind waar hij gebruik maakt van een gedicht van een molenaar uit de Wormer. Maar ook het vallen van de blaadjes en de komst van een koude winter wordt bezongen op Catch A Falling Leaf en krijg je ook nog een geheim extraatje na de 10 tracks die op het hoesje staan vermeld op deze ultieme soundtrack voor de komende donkere dagen. (Sandra Zuidema)

I was Hank Williams is CD van de maand december !

Video: Catch A Falling Leaf - Ad Vanderveen
The Black Sorrows - Citizen John


The Black Sorrows weten opnieuw te imponeren.


Wanneer ik een nuance mag aanbrengen dan zou ik The Black Sorrows eerder classificeren als musici dan als artiesten. Hun vakkundigheid is meer opvallend dan hun creativiteit. Ze kunnen werkelijk alles spelen! Van vlotte Rock tot Blues, terwijl ze tegelijkertijd jazzy deuntjes niet uit de weg gaan. Deze band is sterk in het uitvoeren van nummers, en ze kneden hun zelfgeschreven songs, evenals de 3 op dit album aanwezige covers, vanuit een traditionele invalshoek. Ze zijn niet zozeer kenmerkend omdat ze een herkenbare eigen stijl neerzetten, maar eerder om de muzikaliteit en vakkundigheid die ze ten toon spreiden. De heren, onder de bezielende leiding van Joe Camilleri, zijn zo goed dat hun uitvoeringen allerminst als zielloos neergezet kunnen worden. Een coveruitvoering van Sitting on Top of the World verprutsen de Australiërs dan ook allerminst, en ook met het opzwepende Do I Move You van Nina Simone komen ze uitstekend weg. Sterker, The Black Sorrows hebben zich wederom verzekerd van een geloofwaardig album. Het Soulvolle Lover I Surrender is mijn favoriet nummer van dit album, waarmee je de enigszins clichématige teksten, die zo nu en dan voor het voetlicht komen, voor lief neemt. Het lichtzinnige Silvio is dansbaar. Het doet enigszins aan één van Herman Brood’s klassieke hit songs denken, wellicht mede vanwege het dameskoortje. Ik vraag me bij het beluisteren van dit nummer af of Herman geen leentjebuur heeft gespeeld, want het betreft hier uiteraard een onvolprezen klassieker van De heer Dylan, welke hij samen schreef met Robert Hunter, één van de song schrijvende sidekicks van The Grateful Dead. Het album Citizen John graaft misschien niet diep, maar toch weet deze band mij opnieuw te imponeren. Zwakke momenten vind je niet op deze plaat. (Rein van den Berg)

Video: The Black Sorrows - Silvio
Son of the Velvet Rat – The Late Show


Deze band creëert een smaakvolle lappendeken aan invloeden.


Dorado bleek vorig jaar een verrassing uit onverwachte hoek. Misschien wel in mindere mate wanneer je op voorhand had geweten dat de productie van dat album in handen was van ons aller Joe Henry. Hoe dan ook, het Oostenrijkse Son of the Velvet Rat doet andermaal een poging zijn faam te vergroten. Dit live album is ontstaan tijdens drie live optredens in de periode dat Dorado net aan de man was gebracht. Opnames zijn gemaakt in Wenen, te Wredenhagen (Duitsland) en The Studio Venue te Burbank, California. De set-list bevat daardoor een aantal overlappingen (5 van de 11 nummers, wanneer ik goed heb opgelet). Ondanks dat de vertolkingen live zijn is de sfeer minstens zo desolaat als die van zijn voorganger. In eerste instantie meende ik in de zang van George Altziebler iets te herkennen van Elliott Murphy’s stem, maar bij nader inzien sluit de vergelijking eerder aan met de stem van Eric Andersen. De hese zang draagt de muziek, en deze toevoeging op Dorado valt dan ook niet te versmaden. Een gepassioneerde ambiance valt je ten deel, zowel in akoestische als elektrisch aangezette nummers. In het openingsnummer bezingt hij het kleine bloempje. Ik zal je koesteren, en niet afsnijden en meenemen. Weest niet bang. Ergens humoristisch, en tegelijk ontwapenend. Liefhebbers die plezier hadden met de donkere Americana toonzetting van Dorado zullen ook nu niet bedrogen uitkomen. De band creëert een smaakvolle lappendeken aan invloeden. Geen moment voel je je bekocht. Er gebeurt iets, er is iets gaande, waardoor automatisch naar het puntje van je stoel schuift. De doffe stoïcijnse drums doen ergens aan de Velvet Underground denken, maar dan wel vergezeld van Another Glass of Champage. Dit nieuwe album is wederom genietbaar van begin tot eind. (Rein van den Berg)

Video: Copper Hill - Son of the velvet rat
Malford Milligan - Life will Humble You


Deep Soul van de bovenste plank!


We hadden er al een tijdje eigenlijk wel weer eens zin in, in een echte deep soul plaat met een americana tintje. In de traditie van Otis Redding, Eddie Hinton met een beetje blues/roots loopt al enige tijd in Austin, Texas een geweldige zanger rond onder de naam van Malford Milligan. Hij was ooit zanger van Storyville een formatie gevormd met de band van Steve Ray Vaughan na diens overlijden. Malford heeft in Nederland gelukkig aardig wat vrienden die hem een warm hart toedragen, ook in de muziekscene. Derhalve staken artiesten als Jack Hustinx, Roel Spanjers en ook JW Roy (op wiens label dit album uit is gekomen) graag voor hem hun nek uit. En daar heb je dan ook meteen zo'n beetje de drie muzikanten hier te pakken die zelf ook al de soul door hun donder hebben gieren dus dat beloofd wat, dacht ik meteen bij aankondiging dat deze heren naar Austin togen om een album op te nemen met de beste man. Het resultaat van die opnames staat nu op Life Will Humble You en klinkt formidabel goed en daar hoeven ze zeker niet bescheiden over te zijn. Deep Soul die je diep in je donder voelt en waar je helemaal in om kunt wentelen met de prachtige gerijpte stem van Malford, goeie songs en natuurlijk fantastische muzikale begeleiding van Roel Spanjers op orgel, piano en accordeon en Hustinx op diverse snaren en JW Roy zelf is ook nog te horen op de prachtige Charlie Rich cover Feels Like Going Home waar ze in de VS ook nog een zeer fraaie video van opnamen in een locale kerk. (Sandra Zuidema)

Video: Malford Milligan & The Southern Aces - Feel Like Going Home (featuring JW Roy)
Dieter Van Der Westen Band – Me and You


De Nederlandse artiesten die zich manifesteren binnen de Americana hebben er spreekwoordelijk een geduchte concurrent bij, want wat een ronduit prachtige plaat is Me and You.


Laat ik kort en krachtig zijn. Me and You is een voorbeeldig album, dat amper zijn gelijke (gemaakt op Nederlandse bodem) vindt in zijn soort. Okay, je hebt andere uitzonderlijke artiesten als Jan Willem Roy, en je hebt Theo Sieben, en wellicht mag je Bjorn van der Doelen erbij voegen, en zeker Ad Vanderveen mogen we binnen deze context niet wegvlakken. De Dieter van der Westen Band verlegt echter de grenzen. De Nederlandse artiesten die zich manifesteren binnen de Americana hebben er spreekwoordelijk een geduchte concurrent bij, want wat een ronduit prachtige plaat is Me and You. Tien nummers tref je aan op dit album. Enig obstakel die dit album weerhoudt van een strike vind ik Jesse James. Een nummer dat enigszins kneuterig aandoet, terwijl de overige zelfgeschreven songs van een verdomd hoog en geloofwaardig niveau zijn. Daar valt absoluut niets op af te dingen. Authentiek aandoende muziek. Er wordt naar hartenlust gemusiceerd, geen nummer uitgezonderd. Me and You is een volstrekt coherent album. De teksten nemen je mee op reis, figuurlijk gesproken, maar ook in letterlijke zin komen uitstapjes aan bod. In Take Me Higher veroorlooft de band zich zelfs een Funky escapade, dat mijn enigszins deed denken aan een van de beste Bluesy albums van Marc Benno, Ambush. Avontuurlijk en indrukwekkend tegelijk! (Rein van den Berg)

Video: Heart of mine - Dieter van der Westen band (live)

We Are Muffy – the Charcoal Pool


Het duo Nick Duffy en Angeline Morrison bieden troost, halen druk van de ketel.


De wereld verandert in rap tempo. Dat één mens zoveel macht heeft weten te verkrijgen dat hij eigenmachtig zijn draai eraan geeft. Het zou verboden moeten zijn. Bovendien hebben de Britten hun wens uitgesproken, en willen niet langer een deel uitmaken van een Europees bolwerk. Ik heb altijd al moeite gehad met de ogenschijnlijke oppervlakkigheid en kortzichtigheid van de Amerikanen. De Britse zelfreflectie tegenover het Amerikaanse gevoel van superioriteit spreekt mij vele malen meer aan. Ergens baal ik dat ik gek ben op Amerikaanse rootsmuziek. Alsof het land van Mickey en Minnie mij in de maling neemt met hun zelfopgelegde gekte. Wat gebeurt er toch allemaal? Zekerheden verdampen per dag. Je zou er depressief van kunnen raken.

Biedt We Are Muffy een uitweg uit het Wereldse drijfzand? Dat zou wat zijn, maar helaas, those days are gone. Hun album The Charcoal Pool weet wel je dachten te verzetten naar trivialiteiten die onze aanwezigheid op deze aardkloot tijdelijk veraangenamen. Er wordt een grootse mix aan muziekstijlen opgevoerd. Life isn’t fair, you can’t get what you need is een tekstflard die naar boven drijft tijdens beluistering. Inderdaad, je kunt maar zoveel doen. Een beetje bijsturen hooguit, naar eer en geweten je best doen, maar uiteindelijk blijft over, God zegent de greep. Een gek die aan het wiel van fortuin draait. Het mag allemaal wel iets minder serieus. Het duo Nick Duffy en Angeline Morrison bieden troost, halen druk van de ketel. Troost aan zielen die met regelmaat gevangen zitten in de idiotie van het alledaagse. Leuke voortkabbelende akoestische nummers. Geinige harmonieën en een schijnbaar ongecontroleerd orgeltje. Mensen luister zelf, en leg het mij later eens uit waarom ik zo geniet van We Are Muffy. Is het omdat ze hun liedjes terugbrengen tot menselijke proporties, ongeacht economisch afgebakende grenzen of persoonlijk gewin? Ben je even helemaal klaar met onzin, dan is er the Charcoal Pool. Zij bieden perspectief. En ach, Amerika blijft een schitterend land, ondanks deze tijdelijke inzinking. De twijfel of ze weer bij zinnen komen blijft echter hangen. (Rein van den Berg)

Video: We Are Muffy – Frosted Candy
Nathan Bell - Loves Bones & Stars, Loves Bones & Stars


Nathan is 'On A Roll' en brengt wederom een juweel van een album uit.


Nathan Bell is "On a Roll", sinds hij zijn muziekcarrière weer oppakte in 2014 is de man vrijwel elk jaar goed voor een prachtig nieuw album. De inspiratie vloeit zeer rijkelijk in en rondom huize Bell. Hij is verder ook een druk baasje, geeft 4 dagen per week gitaarles en heeft een redelijk succesvolle freelance business als tekstschrijver. Daarnaast vindt hij dus ook nog tijd om liedjes te schrijven , te touren en vader en echtgenoot te zijn. Nathan bracht de afgelopen jaren drie albums uit met songs over de Amerikaanse arbeiders klasse, allemaal onder het thema "Family man". Oorspronkelijk was het niet zijn intentie om er een 4e aan toe te voegen, maar met allerlei persoonlijke ontwikkelingen raakte hij zich meer bewust van de immateriële "rijkdom" en persoonlijke geluk dat hij geniet en dat er ook andere zijn die dat niet hebben. Nathan schreef altijd al over leven en liefde van andere mensen maar op Loves Bones & Stars, Love’s Bones and Stars zingt hij over zijn eigen leven. Over de botten/bouwmaterialen die ons sterk maken, die ons verder laten gaan. Het zijn songs over hoe we verlangend naar de sterren kijken en de dingen om ons heen waarderen. Het zijn songs over hoe je alles en haast niets nodig hebt om gelukkig te zijn als je maar liefde om je heen hebt. Nathan was in eerste instantie verbaasd dat er een heel nieuw album in hem opborrelde die ook thuis hoorde in de Family Man serie. Niet alleen met hele nieuwe songs maar ook met een aantal oudere nog enigszins ontheemde liedjes die nooit een geschikt thuis hadden gevonden vielen op dit album ineens op zijn plaats. Zo schreef hij voor zijn vrouw het prachtige en ontroerend mooie: I Would Be A Blackbird, een song dat echt weer tot kippenvel leidt (met Annie Mosher in de achtergrond vocalen). Ook dochter en zoon Bell krijgen een prachtige ode van hun vader, waar liefde en trots vanaf straalt en daarmee ook zeer aangrijpend klinken. Loves Bones & Stars is daarmee wederom een juweeltje van een album geworden dat diep onder je huid kruipt. (Sandra Zuidema)

Video: Nathan Bell - Faulkner And Four Roses


overige nieuwe/komende releases:

Jess Klein
Back To My Green





Rodney Crowell
Christmas Everywhere





the Delines
the Imperial


wordt rond 18 januari verwacht





JD McPherson
Socks





The Brother Brothers
Some People I Know





Martyn Joseph
Here Come the Young


wordt rond 25 januari verwacht







* Live tips




Nathan Bell

Nathan Bell is een uit Signal Mountain, Tennessee afkomstige singer-songwriter. Hij brengt songs zonder opsmuk en met een doorleefde stem die je tot op het bot raken. Na het opgeven van zijn muziek carrière in de jaren 90 van de vorige eeuw, pakte hij rond 2007 zijn akoestische gitaar weer op. Een jaar later bracht hij zijn eerste album “Black Crow Blue” uit. De stijl van storytelling van Nathan Bell doet denken aan singer-songwriters als Chip Taylor, Townes van Zandt en Guy Clark. Veel van zijn songs gaan over het leven van cowboys, indianen, soldaten tot en met godsdienstfanaten. Vaak staat de eenzaamheid van het bestaan daarin centraal. In het geval van Nathan Bell gaat het adagium less is more dubbel en dwars op, hij maakt ogenschijnlijk simpele liedjes met een grote zeggingskracht. Het zijn niet alleen de rake teksten die zijn werk een intense lading geven, maar ook de manier waarop hij die ten gehore brengt.

“zijn mooiste album ooit, zijn meesterwerk”
Leon Verdonschot, De Groene

"Op een troubadour als Nathan Bell moeten we zuinig zijn"
“Begin december tourt hij door Nederland, mis dat niet!”
Herman vd Horst, Lust For Life Magazine

“Bell zet de traditie voort van het sociale engagement van
legendarische voorlopers als Leadbelly, Woody Guthrie en Bob Dylan”
Koos Gijsman, Heaven Magazine


dinsdag 27 november Puur Wit , Terheijden

woensdag 28 november Tivoli Vredenburg , Utrecht

donderdag 29 november Wunderbar Weite Welt , Eppstein

vrijdag 30 november de Amer , Amen

zaterdag 1 december Museum Nic Jonk , Grootschermer

zondag 2 december Thedinghsweert , Tiel

maandag 3 december Meneer Frits , Eindhoven

dinsdag 4 december Blue Room Sessions , Den Bosch

donderdag 6 december Walhalla , Rotterdam

vrijdag 7 december de Slotplaats , Bakkeveen

zondag 9 december Q-Factory , Amsterdam






YouTube Video:

Nathan Bell - "American Gun"








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Nathan Bell

DanBaird &
HomeMade Sin


Dayna Kurtz

Kieran Goss & Annie Kinsella

Jesse Dayton & band

Cam Penner & Jon Wood

Steve Forbert

Catherine MacLellan & Chris Gauthier

Amanda Anne Platt & The Honeycutters

Diyet & the Love Soldiers

Pharis & Jason Romero





Festivals:
(klik naam festival voor meer info)

13 april Heartland Festival , Hengelo :

Dan Owen, Hayseed Dixie, the Brother Brothers







voor meer LIVE tips: