30 augustus 2018
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* aanbiedingen

* Live tips:

            Amanda Anne Platt & band

            David Luning








* tips

David Olney - This Side or the Other


David Olney bestudeerd de schaduwkant van
situaties rondom muren, grenzen en vraagt om compassie



David Olney is een legende en een van de laatste nog levende verhalende songwriters uit de generatie van Townes Van Zandt en Guy Clark die ook echt iets te zeggen heeft. Terwijl zijn land steeds meer verdeeld raakt, muren opgetrokken worden, hokjes, tuintjes en grenzen met hand, tand en steeds meer wapens worden verdedigd en mensen en kinderen achter hekken worden opgesloten raakt de menselijkheid steeds meer vervaagd. Daarom bestudeerd de poëet David Olney de schaduwkant van die situaties rondom muren, grenzen en vraagt om compassie. Hij denkt na over de situaties die zich zowel in het heden als in het verleden hebben voorgedaan. Zoals de bouw van de Berlijnse muur die uiteindelijk ook weer is afgebroken, heeft Olney hoop dat de muren die nu zijn opgetrokken uiteindelijk ook weer zullen neerkomen en dat de liefde (voor de mens) zal overwinnen. In de titeltrack, een prachtige ontroerende ballade bezingt hij de liefde tussen 2 mensen die aan weerzijdes van de grens of muur leven en naar elkaar verlangen en de hoop en overtuiging hebben dat ze op een zeker ogenblik toch weer samen kunnen zijn, willekeurig of dat nu aan de ene of de andere kant van de grens zal zijn. Deze titeltrack schreef hij met Anne McCue en zij is ook als gastmuzikant te horen op dit album, net als snarenwonder Fats Kaplan en de hemelse vocalen van The McCrary Sisters. Met This Side Or The Other heeft Olney misschien wel de soundtrack gemaakt van de huidige politieke situatie, zeg maar zijn eigen "Over de Muur", de hit van Klein Orkest destijds. Een absoluut belangrijk album in deze tijden van politieke onrust en een heel erg fraaie ook met een prachtige muzikale omlijsting. (Sandra Zuidema)

'This Side or the Other' is CD van de maand september !

Video: David Olney - "This Side or the Other"
Alejandro Escovedo – The Crossing
wordt 14 september verwacht


Alejandro’s kijk als zoon van Mexicaanse immigranten
op de huidige Amerikaanse immigratiepolitiek.



Ook rootsrock legende Alejandro Escovedo, zoon uit een Mexicaanse immigrantenfamilie heeft iets te zeggen over de opkomst van extreem rechts in de VS. Hij belicht zijn kijk op zijn eigen jeugd waarin hij opgroeide in zeer muzikale familie in San Antonio in een veelal Spaanstalige gemeenschap in de VS. Zijn broers Pete en Coke waren latin muzikanten, zijn nichtje Sheila E speelde bij Prince en zijn broer Mario speelde in een hard rock band. Maar het was vooral broer Javier in de punkrockband The Zero's die ook Alejandro's muzikantenhart als eerste deed kloppen, op Sonica USA bezingt hij hoe hij The Zero's en MC5 zag spelen als jongeman en dacht dit wil ik ook, een echt Amerikaanse rocker worden! Op dit album schittert ook Alejando's muzikale held punkrocker en MC5 gitarist Wayne Kramer overigens in een gastrol. Terwijl Alejandro in zijn jeugd juist in eerste instantie opkeek naar de machtige Amerikaanse cultuur en meer zoals hen wilde worden groeide de haat jegens zijn eigen afkomst en merkte hij dat hij door zijn kleurtje vaak als een derdehands burger werd behandeld. Hij werd altijd opgepakt voor van alles en nog wat, terwijl zijn (vaak ook immigranten) blanke vriendjes vaak wegkwamen met heel wat meer. Dat is waar de titeltrack de Crossing overgaat. Over 2 vriendjes eentje uit een Italiaanse familie en eentje uit een Mexicaanse familie. Ieders worstelen ze op hun eigen manier met hun eigen culturele identiteit en worden ze geconfronteerd met racisme. The Crossing kent een keur gasten (ook Joe Ely en James Williamson van The Stooges) en muzikale invloeden, van stoere rocksongs tot prachtige ingetogen stukken tot epische stukken doordrenkt van melancholie. (Sandra Zuidema)

Video: Alejandro Escovedo - Sonica USA
War And Treaty - Healing Tide


Opzwepende Zuidelijke Soul en Gospel garanderen een oase aan muziek.


Plezier spat nagenoeg de volledige speelduur van Healing Tide! Het echtpaar Michael and Tanya Trotter vormt op dit nieuwe album met zijn gecombineerde zang de basis. Vervolgens wordt er een flinke meerwaarde gecreëerd in funky baslijnen, toetsen en lap steel. De akoestische snaren en de summiere percussie vormen een warm bed voor de gedragen zang van het uitgebalanceerde duo. De opzwepende Zuidelijke Soul en Gospel garanderen een oase aan muziek. Love Like There’s No Tomorrow is niets anders dan het grondprincipe van dit stel. Ze gaan er volledig voor waar het hun muziek betreft. Geen wonder dat Buddy Miller de productie ter hand wilde nemen. Om een Country tintje toe te voegen, wist Buddy countrydiva Emmylou Harris voor een zangpartij te strikken. Qua zang kan zij zich niet meten met het tweetal, maar anderzijds haar karakteristieke zang schaadt evenmin. Het nummer waar in ze opdraaft komt toevallig wel het minst gepassioneerd uit de spreekwoordelijke verf, maar dat zullen we haar niet aanwrijven. Feit blijft dat wanneer je The War and Treaty hebt uitgenodigd dat je dan van een warmbloedig stuk muziek verzekerd bent. Dit album getuigt er in ieder nummer van. Romantiek, want zoals de stemmen van Michael en Tanya aanvankelijk om elkaar heen draaien, om elkaar vervolgens harmonieus te ontmoeten, wonderschoon! I am a sucker for love, en dit tweetal weet mij te overtuigen dat liefde geen oppervlakkige interactie is. Healing Tide is een mooi en zuiver streven, en daarbij misstaat de strak afgemeten productie van Buddy allerminst. (Rein van den Berg)

Video: The War and Treaty- Are You Ready To Love Me
Kathy Mattea - Pretty Bird
wordt rond 07 september verwacht


Pretty Bird slaagt op alle punten!


Kathy Mattea groeide op in een mijnwerkersstreek van West Virginia. Thuis van de Blue Grass. Muziek waarin, overwegend, Europese volksmuziek, samen met Blues. Zelf vertelde ze dat ze eerst gerijpt moest zijn om dergelijke originele Appalacian Bergmuziek te vertolken. Voorheen dacht ze alleen aan zingen, maar dit raakte haar meer intens. Bij ouder worden horen veranderingen, en Kathy had moeite haar veranderde stem een plaats te geven. Het verklaart dat zes jaar verstreken sinds haar vorige plaat. Kwalitatief is echter volstrekt niets veranderd, de bron bleek een katalysator te bevatten, en de Pretty Bird, zo zwart als kool, schijnt als nooit tevoren. Pretty Bird is haar 17de originele album, en stel dat je nu kennismaakt met Kathy Mattea dan ben ik overtuigd dat je overdonderd zult worden door dit album. Alsof de kooi te lang afgesloten is geweest voordat het vogeltje zijn vrijheid wist te verkrijgen. Stuk voor stuk vind je op dit album geweldige interpretatie van welhaast klassieke nummers. De keuze voor dit 12-tal verdient alleen al een applausje. Wederom is ze woordelijk te verstaan, en niet alleen bij de uitvoering van Mary Gauthier’s Mercy Now, ook met Bobby Gentry’s Ode to Billie Joe slaat Mattea geenszins de plank mis. Prachtige uitvoering! Via Little Glass of Wine wordt in herinnering gebracht wat een geweldige liedjesschrijver Jesse Winchester was. Veel artiesten zouden zich vertild hebben aan dit repertoire, waaruit voor mij blijkt dat Kathy Mattea haar vak tot in de details beheerst. Het getuigt van durf om een klassieke song als She Moves Throught The Fair te zingen, en er vervolgens mee weg te komen. Pretty Bird slaagt op alle punten! Ook Oliver Wood’s Chocolate On My Tongue krijgt een geweldige uitvoering. (Rein van den Berg)

Video: Kathy Mattea - Ode to Billie Joe
Lori McKenna – Tree


Werkelijk geweldig geschreven songs van deze top singer-songwriter.


Voor de 49 jarige moeder van vijf kinderen, die pas laat aan een muziekcarričre begon, gaat het de afgelopen jaren behoorlijk voor de wind. Voor haar laatste album ontving ze maarliefst drie grammy nominaties en mocht ze er uiteindelijk ook eentje mee naar huis nemen die nu op de schoorsteenmantel staat van de familie McKenna in Massachusetts. Ze woont daar nog altijd met plezier hoewel ze voor haar werk nog steeds regelmatig in Nashville vertoeft, waar haar songs gretig aftrek hebben bij de grote countrysterren. Ik denk dat ze die elders zoeken omdat ze zelf vaak niet meer zo heel erg "echt" zijn en de songs van McKenna wel uit het echte leven gegrepen zijn. Haar songs gaan veelal over haarzelf en over de mensen om haar heen. Over de zeg maar 40 up generatie, die mijmeren over vroeger toen ze nog jong en wild waren zonder hypotheek en verplichtingen. Of gewoon over ouder worden zoals in het prachtige en ook best aangrijpende People Get Old, een geniaal liedje. Ook haar song over een vrouw gehard door het leven, haar ervaringen en teleurstellingen "You Can't Break A Woman" zit werkelijk fantastisch in elkaar. Lori's stem is ook prachtig in de lage regionen heeft ze wel wat van Patty Griffin en in de hogere regionen gaat het meer richting Nathalie Maines van The Dixie Chicks en Kasey Chambers en er zit een echte snik in. (Sandra Zuidema)

Video: Lori McKenna - "People Get Old"
Jess Williamson – Cosmic Wink


Jess Williamson’s muziek biedt ruimte voor de fantasierijke geest.


Haar muziek is zonder twijfel geďnspireerd op Folk, maar dan geplaatst in een alternatieve surrealistische setting. De thematiek van de nummers laat vooral veel te raden over. Jess Williamson’s muziek biedt ruimte voor de fantasierijke geest. Bij eerste beluistering lijkt Cosmic Wink bedrieglijk vlak. Geef haar muziek bij de eerste draaibeurten dan ook de ruimte die het nodig heeft. Daarna komt het vanzelf tot leven. Haar muziek groeit per luistersessie. Het liefst probeer ik bij iedere nieuwe plaat er zonder verwachtingen in te stappen. Vooroordelen verknoeien zoveel, maar er onder uitkomen is moeilijk. De trend van Heart Song wordt consequent opgepakt, maar verder uitgewerkt. Muzikaal gezien hoor je evolutie, maar van een groeispurt is geen sprake. Waar Heart Song als basaal gekarakteriseerd kan worden, zou je Cosmic Wink kunnen omschrijven als uitgebalanceerd, gewogen. Vakkundig is een te koude omschrijving, want wederom staat het hart centraal. Cosmic Wink lijkt deuren te openen naar een ander wereld. Jess Williamson is voor mij niets anders dan een talent om in de gaten te houden! Behalve mooi uitgewerkt songs heeft ze tevens de condities dusdanig gecreëerd dat haar band zich hierin thuis voelt en meelift op de golven van de muziek die zij aanstuurt. (Rein van den Berg)

Video: Jess Williamson - I See The White
Phil Cook – People Are My Drug


Nummers die zo vanuit het middenrif geschoten lijken.


Voordat Justin Vernon zijn Bon Iver begon speelden de broertjes Phil and Brad Cook in zijn band DeYarmond Edison. Omdat Vernon de focus verlegde naar een solo project, wat resulteerde in For Emma, Forever Ago, gingen beide broers samen met Joe Westerlund verder onder de naam Megafaun. Het collectief, na vier qua stijl uiteenlopende albums, lijkt vanaf eind 2012 te zijn ingeslapen, en sinds die tijd knutselt muzikale Phil aan zijn eigen richting. Southland Mission van 2015 was een aangename verrassing drie jaar geleden. People Are My Drug heeft een relatief korte speelduur, maar kwalificeert zich als een zomers gospel plaatje. Het muzikale zelfvertrouwen openbaart zich op alle tracks overtuigend. Het album is geen soloplaat in de meest strikte definitie van het woord, maar het resultaat van een coherente samenwerking tussen Phil en zijn band the Guitarheels. Dusdanig spontaan, losjes en tegelijkertijd vakkundig is wellicht wat je voor ogen staat, maar allerminst vanzelfsprekend. Dat krijg je enkel tijdens sessies wanneer je jezelf voor de volle 100 procent geeft. Het natuurlijke geluid van People Are My Drug staat als een huis. Wederom een uitermate geestdriftig gemaakte plaat, barstens vol met korte, scherp aangezette nummers. Nummers die zo vanuit het middenrif geschoten lijken. (Rein van den Berg)

Video: Phil Cook feat. Amelia Meath - "Miles Away"
Danielle Nicole – Cry No More


Het gitaarwerk ruikt naar jonge Robert Cray,
de vocale power klinkt als Susan Tedeschi en Beth Hart



Deze jonge dame uit Kansas City is gezegend met een dijk van een stem, diep geworteld in de blues en vol en met zalig rauw randje, soul ... eh... "ballen!" Zelf excelleert ze op de basgitaar en zang maar het gitaarwerk op dit album deed me qua klank heel erg denken aan de eerste albums van Robert Cray wat natuurlijk ook niet smerig klinkt. Danielle groeide op met de blues en dat is nog steeds de hoofdmoot van haar muziek maar ze schuwt er ook niet van om verder te kijken naar andere rootsy muziekstijlen. Dat deed ze al in haar band Trampled Under Foot en daar gaat ze op haar nieuwe album weer mee verder. Behalve op dit fraaie nieuwe album is Danielle in het najaar ook te zien o.a. op het Ramblin' Roots festival dat zicht steeds meer verder ontwikkeld als een echt smaakmakers festival dat een neus heeft voor fraaie acts van hoge kwaliteit en waar echt iets te ontdekken valt, daar kijken we dan ook reikhalzend naar uit. (Sandra Zuidema)

Video: Danielle Nicole - Cry No More

Malcolm Holcombe – Come Hell or High Water
wordt rond 14 september verwacht


Het is guur. Verscheurd en verschrompeld.


Malcolm Holcombe is gezegend met een fijn stel muzikale vrienden. Jared Tyler en Marco Giovino vergezellen hem nu al een paar albums als instrumentale kompanen, ook nu weer. Marco de percussie en drums, en Jared als veelzijdig snarenplukker. Bovendien wordt het ruimhartige bezoek van Greg Brown en Iris DeMent tijdens de plaatopnames van Come Hell or High Water dankbaar omgezet in een effectieve bijdrage. Sowieso prettig dat Greg zijn neus even laat zien, want zijn eigen carričre lijkt momenteel te zijn omgezet in een verlengde winterslaap. Malcolm wordt structureel door vakbroeders overstelp met lofbetuigingen. Ik denk dat deze zanger met het markante stemgeluid dit in de eerste plaats te danken heeft aan zijn eigenzinnige benadering van het Roots genre. Hij speelt met de traditionele elementen, kneedt zijn songs dusdanig, en geeft hen vervolgens dat karakteristieke douwtje, zodat het gefabriceerde miniatuurtje levensvatbaar wordt. Eigenlijk heeft Malcolm een beetje van iedereen iets. Een beetje Steve Earle, ietwat Springsteen, sporen van Van Zandt, en ook laat zich een waarschijnlijke link maken naar Tom Waits. Malcolm’s fans kennen geen reusachtige aantallen, echter wanneer je hem eenmaal hebt opgepikt is het moeizaam loslaten. Slechts weinig artiesten weten jarenlang de boog effectief gespannen te houden. Laat Malcolm maar schuiven op Come Hell or High Water. Hij omarmt het moment. Pakt, want wie wil dat nu niet, een aantal duetjes met Iris DeMent zoals in I Don’t Wanna Disappear, of het al in 2005 geschreven Gone By The Ol’Sunrise, maar ook de bekoorlijke Kerri Powers is van de partij. Qua jaargetijde nijgt de plaat naar de laatste maanden van het jaar. Het is guur. Verscheurd en verschrompeld luidt vrij vertaald het laatste nummer, en tussendoor is zelfs ruimte voor een kerstliedje. Sun Goes Down In the Winter doet je alvast uitzien naar Rundvlees en Rode Kool, of een bonenschotel met spek en een goed glas rode wijn. Met Holcombe erbij door de speakers, of liever nog, live. Laat de winter maar komen! (Rein van den Berg)

Video: Sell Me a Gun - Malcolm Holcombe
Jeffrey Foucault - Blood Brothers


Melancholie, soulvol en heerlijke muzikale omlijsting,
behoort tot zijn beste werk ooit.



Curieus genoeg komen de albums van Jeffrey Foucault de laatste tijd alleen nog maar uit op zijn eigen label in de VS. Dat heeft niets met de kwaliteit te maken want just zijn laatste Salt As Wolves en deze gloednieuwe Blood Brothers behoren samen met zijn debuut en Ghost Repeater tot zijn beste werk ooit. Blood Brothers biedt 10 prachtige roots songs waar je heerlijk onderuit gezakt van kunt genieten. Dat alles ook weer prachtig uitgevoerd in mooi uitklaphoesje met boekje met alle teksten. Natuurlijk gaat het om de geweldige muziek op dit album maar het oog wil soms ook wat. Dat Foucault een waanzinnig mooie stem heeft wisten de meeste van ons al wel. Hij klinkt warm gebronsd, soulvol en vol melancholie. Hij kan prachtige songs schrijven en doet dat ook hier in elk liedje, er staat werkelijk geen enkele misser op. Bovendien wordt al dit moois muzikaal ook prachtig subtiel begeleid door een heerlijke pedal steel van Eric Heywood, de formidabele Bo Ramsey op elektrische gitaar en Billy Conway op drums. Maar ook staan er, behalve Jeffreys partner Kris Delmhorst op vocalen, nog een aantal niet de minste dames op. Zo horen we de sublieme stemmen van Pieta Brown en Tift Merrit ook op Blood Brothers. Let op deze Blood Brothers is een serieuze kanshebber voor eindejaarslijstjes. (Sandra Zuidema)

Video: Jeffrey Foucault 'BLOOD BROTHERS'


overige nieuwe/komende releases:

Ahi
In Our Time





Eliza Gilkyson
Secularia





Dan Baird
Screamer

wordt 14 september verwacht



Steve Forbert
The Magic Tree

wordt 21 september verwacht




White Buffalo
Once Upon A Time In the West





Rodney Crowell
Acoustic Classics





Dan Stuart
Unfortunate Demise of Marlowe Billings

wordt 07 september verwacht


Nathan Bell
Love Bones & Stars

wordt 19 oktober verwacht








* aanbiedingen


Lee Bains & the Glory Fires
Youth Detention

€ 6.99

   
Hollis Brown
3 Shots

€ 6.99

   
Avett Brothers
True Sadness

€ 9.99

   
Neal Casal
Basement Dreams - DeLuxe

€ 9.99

   
klik hier voor nog veel meer nieuwe aanbiedingen






* Live tips




Amanda Anne Platt
& the HoneyCutters


Amanda en haar Honeycutters maken muziek die je kunt situeren tussen Kasey Chambers, Sheryl Crow en Loretta Lynn; heerlijk pakkende, meeslepende countryrock met een rauw randje en met een hoog meezinggehalte. Bij te schrijven in het rijtje Daniel Romano, Sturgill Simpson en Eilen Jewell.


dinsdag 25 september Blue Room Sessions , Den Bosch

donderdag 27 september CC de Breughel , Bree

vrijdag 28 september Coco Maria , Veenhuizen






YouTube Video:

Amanda Anne Platt and The Honeycutters: Jukebox











David Luning

David Luning, is in de VS een echte rising star. Niet alleen is de jonge singer-songwriter gezegend met een heerlijke volwassen stem met een rauw randje, hij maakt ook nog eens catchy songs met een aanstekelijke, pakkende melodie en met een hoge meezing factor. Van ingetogen tot rockend. Naar eigen zeggen is hij sterk beďnvloed door de muziek van folk zanger John Prine. En dat is terug te horen. Maar muzikaal kan je de uit California afkomstige Luning prima plaatsen tussen Ryan Adams en Ray Lamontagne. Al doet het hem, nu hij in de States zelf voor volle zalen speelt en zijn songs worden gebruikt in films en TV-series, te weinig eer aan. David Luning is de belofte status ver voorbij en vooral de man om in de gaten te houden. Helemaal nu hij de zegen heeft van de ‘oude roots garde’. Dit najaar komt hij voor het eerst naar Nederland.


vrijdag 12 oktober Café Luning , Ruinen

zaterdag 13 oktober Speelplaats Baars , Baars

zondag 14 oktober Thedinghsweert , Tiel

maandag 15 oktober Meneer Frits , Eindhoven

donderdag 18 oktober CC de Breughel , Bree

zaterdag 20 oktober Tivoli Vredenburg , Utrecht

zondag 21 oktober de Amer , Amen

woensdag 24 oktober Q-Factory , Amsterdam






YouTube Video:

David Luning - "Gonna Forget About You"








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Chris Pureka

Jim Keaveny & band

Amanda Anne Platt & band

David Luning

Pieta Brown

Over The Rhine

Stephen Fearing





Festivals:
(klik naam festival voor meer info)

20 oktober Ramblin' Roots Festival , Utrecht :
Tijdens dit jaarlijks terugkerende festival staat TivoliVredenburg in het teken van authentieke en hedendaagse soul, americana, blues, country, roots-rock en aanverwante muziekstijlen. Ramblin' Roots festival wordt georganiseerd door Rock 'n Roots en TivoliVredenburg. De bevestigde namen voor deze vijfde editie zijn bekend:

Steve Forbert, Garrett T. Capps, The White Buffalo, Alejandro Escovedo & Don Antonio, American Aquarium, Rayland Baxter, Chastity Brown, David Luning, Pieta Brown, David Olney & Dan Seymour, Ad Vanderveen, Rev. Sekou, Grant Peeples, Noble Jacks, Levi Parham, Chris Blevins, Blue Flamingo + er komt meer!





voor meer LIVE tips: