07 juni 2018
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Sheesham & Lotus & 'Son

            3HatTrio








* tips

Pharis and Jason Romero - Sweet Old Religion


Pure Magie! Must-Have voor liefhebbers van
Gillian Welch & David Rawlings en Mandolin Orange.



Zo eens in de zoveel tijd hoor je iets waarvan je meteen denkt WOW! muziek die je meteen raakt, en waarvan je denkt: “hier klopt alles aan” en dit zet ik nog meteen 20x op. Jaren geleden tijdens een reis door Canada werden we getipt op de muziek van Pharis en Jason Romero. Kort daarvoor herinnerden we ons ook al dat die naam al eens was genoemd door wijlen Ad Van Meurs die er ook buitengewoon enthousiast over was. Onze interesse was dus geprikkeld en probeerde we er werk van te maken dat ze ook eens hier zouden komen. Dat duurde allemaal wat langer dan we hadden gehoopt, want door het noodlot legde een brand hun hele hebben en houden in de as. Dat zorgde ervoor dat alle ambities en plannen voor een Europese trip even ‘on hold’ gingen. Eerst moest er gezorgd worden voor een nieuw huis met een nieuwe werkplaats. Naast dat het duo prachtige muziek maakt is Jason Romero in Noord Amerika namelijk ook bekend als een echte ambachtelijke banjo bouwer. Een zeer geliefde ook want wie een banjo van zijn hand wil moet wel rekening houden met een wachttijd van een jaartje of 2. Voor wie nog nooit van dit echtpaar uit in Horsefly, BC heeft gehoord, je moet het muzikaal zoeken in de hoek van Gillian Welch & David Rawlings en Mandoline Orange. De songs zijn prachtig, puur en ogenschijnlijk simpel wellicht, maar met zo'n perfectie uitgevoerd, zowel muzikaal als de samenzang dat er sprake is van PURE MAGIE! Als voorproefje op volgend jaar dat ze eindelijk naar Nederland zullen komen, hebben ze nu alvast een hagelnieuw album en deze opvolger van hun uit 2015 laatste album A Wanderer I'll Stay overtreft zelfs zijn meesterlijke voorganger. Zeg dus niet dat we je niet gewaarschuwd hebben, want Sweet Old Religion is werkelijk wonderschoon. (Sandra Zuidema)

'Sweet Old Religion' is CD van de maand mei !

Video: Sweet Old Religion by Pharis and Jason Romero
Kelly Willis – Back Being Blue


Roots Rockabilly Country Blues.


Back Being Blue impliceert dat het serieus tijd werd om terug naar de muziek te keren. Geen geforceerde comeback, maar gewoon het moment pakken wanneer je er weer klaar voor bent. In de afgelopen jaren zal de focus zich primair beperkt hebben tot het gezinsleven, want tussen 2001 en 2006 kreeg Kelly met Bruce Robison 4 kinderen. Back Being Blue maakt het niet moeilijker dan het is. Ze leunt met haar nieuwe album op de muziek die haar inspireerde zangeres te worden. Haar nieuwste liedjes laten zich herleiden tot Roots Rockabilly Country Blues. Muziek hoeft niet therapeutisch, je mag er eenvoudigweg plezier aan beleven. Zwierige romantiek die je in de armen van je “baby” doet glijden. Geen nare ervaringen, drankmisbruik of de satan die zijn tol eist. Het is meer Nick Lowe met Skeeter Davis met Crystal Gayle zoals Kelly het zelf verwoord. Muziek die helemaal in was toen zij voor de eerste keer in Austin arriveerde.

Soms moet je dingen niet meer complex maken dan ze zijn. Kelly Willis heeft daarvoor overigens een prachtige twangy country stem. Ideaal voor het lichtvoetige materiaal waarmee dit nieuwe album gevuld is. Eigenlijk gaat Kelly een beetje retro, en het misstaat haar allerminst. De productie van haar echtgenoot completeert het geheel. Zes songs van dit album schreef ze zelf. Het met pedal steel opgetuigde I’m a Lover (Not a Fighter) schreef Ronny Light. Er zijn songs van Karl Staub en Rodney Crowell en het album sluit af met Don’t Step Away van Randy Weeks en Jeff Rymes. Een plezierige plaat. (Rein van den Berg)

Video: Kelly Willis - Not Forgotten You
Birds Of Chicago – Love In Wartime


De hemelse samenzang en absolute passie en overgave is onmiskenbaar.


Net als de Birds hun tour in Nederland afronden , of zal ik zeggen "zegetocht" , verschijnt hun nieuwe album. De timing van het album had iets beter gekund, maar desondanks dat: de Birds kwamen, zagen en overwonnen elke zaal zonder enige moeite met hun prachtige nieuwe songs. Love In Wartime klinkt voller, soulvoller dan ooit. Hun sound is absoluut geëvolueerd en volwassen geworden, misschien wel iets meer richting pop, maar er zijn nog genoeg roots en karakteristieke Birds of Chicago invloeden gebleven van o.a. banjo en de klarinet. Wat natuurlijk de kracht is van dit gezelschap is de hemelse samenzang en de absolute passie en overgave waarmee ze alles brengen, die raakt je onmiskenbaar tot op het bot. Verder valt op dit album vrijwel alles op zijn plaats, de nieuwe drummer Nick Chambers die ook achtergrondvocalen doet is een absolute schot in de roos. De titeltrack geeft eigenlijk meteen een beetje de toon aan van het hele album. Het is muziek die je hoop geeft in tijden van ellende en vouwt zich als een warme deken om je heen. Ook het nummer Try heeft een soortgelijke thematiek en geeft je hoop en een schouder eronder om de draad weer op te pakken als je effe knijp zit, en denkt dat het niets meer gaat worden. In het hoesje staan ook fijn alle teksten gedrukt. Love In Wartime is een uiterst effectief liefdevol medicijn voor deze duistere tijden. (Sandra Zuidema)

Video: Super Lover by Birds of Chicago
V/A – Johnny Cash: Forever Words


De woorden van Johnny Cash tot leven gebracht door een keur aan topmusici.


John Carter Cash en Steve Berkowitz zijn door alle kladblokjes met poëzie gegaan van de Late Great Johnny Cash en vonden daar een schatkist aan gedichten en songs die het verdiende om verder te leven en dus doken ze de studio in met een keur aan musici die de songs tot leven hebben gebracht. Zo horen we Alison Krauss, Chris Cornell, Willie Nelson, Kris Kristofferson, Elvis Costello, John Mellencamp en Roseanne Cash schitteren in de woorden van de legende Johnny Cash. Een bijzonder eerbetoon! (Sandra Zuidema)

Video: Forever / To June This Morning
Carter Sampson - Lucky


Een lichtvoetige plaat waar de nummers
in vlot tempo voortvarend van afspatten.



Carter Sampson doet het goed in Nederland. Haar album Wider Side werd prima ontvangen door zowel publiek als pers. Tussendoor verscheen een kerst-cd, waarmee mij duidelijk werd dat ze een plezierige stem heeft om naar te luisteren. Goed gearticuleerd, en met een lichte twang. Wider Side wist mij persoonlijk niet meteen te overtuigen, maar met Lucky ben ik om. Dit is een lichtvoetige plaat waar de nummers in vlot tempo voortvarend van afspatten. Het album opent met de titelsong, en wanneer ik mij niet vergis is Lucky sowieso het toverwoord van dit album, want het komt met regelmaat terug in de teksten van de andere nummers. Je zou er bijna overheen kijken, maar op de hoes staat een hoefijzer afgebeeld, redelijk centraal.

Ter afwisseling van overwegend uptempo songs is ruimte gemaakt voor een innerlijke ontboezeming in de vorm van het heerlijke Hello Darlin. Where have you been all this time zingt ze in het samen met Zac Copeland geschreven nummer. Met hem maakte ze eveneens Tulsa. Drie van de 10 nummers deed ze samen met medeproducent Jason Scott. De hekkensluiter is Queen of the Silver Dollar. Een bijna-klassieker, geschreven door Shel Silverstein, die oudgedienden onder ons zich mogelijk herinneren als eentje uit het repertoire van Dr. Hook and the Medicine Show, terwijl liefhebbers van Emmylou Harris haar versie ongetwijfeld meer aansprekend hebben ervaren. Carter Sampson’s uitvoering pakt mij, en dat is mede te danken aan de band die haar op dit album ondersteund. Carter mag zich gelukkig prijzen met mensen als Jason Scott, Jared Tyler, James Purdy, John Calvin Abney, Kyle Reid en Luke Mullenix om haar heen. (Rein van den Berg)

Video: Carter Sampson - Run Away
Kim Richey – Edgeland


All-Star cast rondom Nashville routinier schittert op Edgeland.


Kim Richey is een dame die we al heel wat jaartjes volgen, ooit lang geleden zagen we haar eens in Nashville in het prachtige Ryman Auditorium een liedje spelen met Trisha Yearwood voor wie ze in die tijd veel songs schreef. Hoewel ze zelf nooit helemaal met haar eigen songs is doorgebroken is het vrijwel zeker dat je wel eens een van haar liedjes hebt gehoord want ze werkte al samen met heel wat grote artiesten uit de Nashville scene, Radney Foster, Jim Lauderdale, Mary Chapin Carpenter, Jason Isbell, Gretchen Peters, Rodney Crowell, Ryan Adams om maar eens een paar te noemen. Voor haar nieuwe schijf werkte ze met een heel scala aan verschillende muzikanten. Onder leiding van producer Brad Jones (Over The Rhine, Hayes Carll) speelde ze op dit album met o.a Patty Griffin's rechterhand Doug Lancio, Chuck Prophet, Robyn Hitchcock, Pat McLaughlin. Behalve dat ze omringt is door een zeer kundige band zijn haar songs ook uitstekend en beklijven. Prachtig en verdrietig tegelijk is het liedje Dear John over een man die weigert de afscheidsbrief van een vertrokken geliefde te lezen en doet alsof het nooit is gebeurd. Maar ook staan er op Edgeland een aantal prachtige duetten met o.a Mando Sanz en Pat McLaughlin waarin de nog altijd zeer aangename intense, heldere en warme stem van Richey centraal staat. (Sandra Zuidema)

Video: Kim Richey - "Pin A Rose"

The Wood Brothers – One Drop Truth


De Wood broertjes op hun meest groovy album.


Broers die samen zingen hebben altijd iets speciaals, want hun stemmen vouwen vaak op een organische manier fraai tezamen. Ook bij de Wood Brothers werkt dat op een zelfde magische manier als bij bijvoorbeeld The Avett Brothers of langer geleden bij The Kinks of The Allman Brothers. Op One Drop Truth grooven ze een lekker potje funky, blues, soulvolle roots muziek bij elkaar met heerlijk golvend orgeltje dat overal doorheen walst als een kruidige gumbo. Grooves zoals je die bijvoorbeeld vroeger hoorde in bands als The Band, Little Feat, daar zijn we niet vies van. Achter de knoppen zit Trina Shoemaker de zeer bekwame Amerikaanse engineer, de enige vrouwelijke overigens die een Grammy op haar schoorsteenmantel heeft staan voor haar verdiensten als audioengineer. One Drop Truth is hun meest soulvolle album tot nu toe en daar past de Stevie Wonder cover Sparklin Wine natuurlijk ook fraai tussen. (Sandra Zuidema)

Video: The Wood Brothers - "River Takes the Town"

Michael McDermott – Out From Under


Out from Under barst uit zijn voegen
van vlotte ritmes en uptempo gedragen songs.



Michael McDermott is de weg kwijt geweest, maar heeft hem hervonden. Zoals wel vaker bij ontspoorde mannen heeft een vrouwelijke hand hem de juiste richting gewezen, en de o zo wenselijke structuur aangebracht. Op Out From Under wordt dit thema, deze voormalige foute levenswandel, andermaal belicht, en hij heeft (kort door de bocht!) zijn plezier in musiceren, hoorbaar, teruggevonden. Out from Under barst uit zijn voegen van vlotte ritmes en uptempo gedragen songs. Hij is dankbaar voor zijn “nieuwe” bestaan en wuift alle lof hiervoor richting zijn vrouw (Heather) en hun jonge dochter, Rain. Hij is gewoonweg blij dat hij wederom plezier beleeft aan zijn werk, zijn leven, en zich ouderwets trots voelt over dat wat hij artistiek gezien maakt. Het is niet alleen dat hij een voldaan gevoel heeft over de nummers die hij schreef, ook de optredens geven hem nieuwe energie. Het begin van zijn carrière verliep voortvarend, achteraf bekeken wellicht iets te gemakkelijk allemaal. 620 W. Surf, zijn debuut uit 1991, was een veelbelovend begin. Vergelijkingen met grote artiesten als Springsteen verschenen bij herhaling, en deze jonge beginnende artiest ging geleidelijk naast zijn schoenen lopen. Willow Springs, zijn voorlaatste, uit 2016, was een aanloop naar zijn hervonden vorm, terwijl McDermott’s zelfvertrouwen op Out From Under blakend valt te noemen. Dit album is enorm gevarieerd, en biedt voor iedereen wat, er is zelfs ruimte voor wat Doo-Wop. Er wordt melodieus gerockt. Er is ruimte voor een puike love song, in de vorm van Celtic Sea. Je vindt Americana getint materiaal, en ook Blues invloeden ga je ontdekken. Iedere ochtend loop ik langs een viszaak. De jonge eigenaar is voor zevenen aan het werk, en wanneer ik ’s avonds weer langskom is hij nog steeds bezig, maar nu met opruimen. Plezier aan je werk beleven is geweldig, en dat laat McDermott hier horen. Van begin tot eind. Een genot om naar te luisteren. (Rein van den Berg)

Video: Michael McDermott " Out From Under"
John Prine – Tree Of Forgiveness


Subliem nieuw album dat voelt als een oude vertrouwde vriend.


71 jaren rijp is de oude held John Prine hij begint zo langzamerhand één van de laatst overgebleven Mohikanen te worden van de grote songwriters. Cash, Clark en Van Zandt zijn immers al enige tijd aan gene zijde. Die drie collega's zijn ook precies het gene waar je ook echo's van hoort in Tree Of Forgiveness (For A Weary World). Natuurlijk klinkt het ook onmiskenbaar als een nieuw John Prine album en nog altijd van hoge kwaliteit ondanks dat de stem steeds meer doorleefde kraak heeft gekregen. Maar het past erg goed en voelt comfortabel als die oude spijkerbroek die heel versleten is maar nog heerlijk zit of als een oude keukentafel waar alle slijtplekken, krassen en kringen alle oude herinneringen weer naar boven brengen terwijl je je ellebogen er weer eens mijmerend in plant dat is precies wat Tree Of Forgiveness bij mij teweegbrengt. We horen echo’s van een classic als Waiting Round To Die in Caravan Of Fools en Pancho en Lefty wandelen ook nog even door Lonesome Friends Of Science en in No Ordinairy Blue hoor ik ook de Wildflowers van Tom Petty er nog even heen waaien, het is allemaal weer prachtig en raak geschreven maar ook de melancholie, de toon en sfeer in de songs voelt als een oude vertrouwde vriend die je van haver tot gort kent en je altijd weer een fijn geborgen gevoel kan geven. (Sandra Zuidema)

Video: John Prine - Caravan of Fools

Levi Parham – It's All Good


Het album lijkt zo uit de losse pols geschud,
maar daarin schuilt tevens zijn kracht.



Het is niet zo moeilijk te onderkennen dat The Muscle Shoals studio’s geïnspireerd hebben. Levi Parham & Them Tulsa Boys and Girls luidt de volledige benaming van de uitvoerende artiest en zijn kompanen bij dit project. Een alleszins plezierig gebaar waarmee Levi zijn waardering voor zijn medemuzikanten benadrukt. Het soulvolle wat illustratief is aan deze legendarische studio’s komt wat mij betreft het meest tot uitdrukking in het romantische ochtendballade Kiss me in the Morning. Mijn allereerste associatie had ik met James Talley’s album uit 1975 Got No Bread, No Milk, No Money, but We sure Got a Lot of Love. Ondanks dat die plaat overwegend uit veredelde Blue Grass bestaat, was er het verbindende bruggetje in de vorm van Oklahoma. Het is een album dat terug lijkt te pakken naar die vroege jaren zeventig en de vrije geest van Allman Broertjes, Gregg en Duane, maar ook het volstrekt ongecompliceerde van de Derek and the Dominoes sessies in gedachten brengt.

It’s All Good is gewoon het eindresultaat van een stel gelijkgestemde zielen. Geen ruimte voor ego’s, mogelijk met uitzondering van Levi (het is tenslotte zijn feestje!) In 10 nummers krijgen de heren, en 2 dames, de gelegenheid te laten horen wat ze waard zijn, en dat is niet gering. Akkoord, een nummer als Borderline is wellicht enigszins gemakzuchtig in elkaar geflanst, maar sluit naadloos aan bij het alom gecreëerde sfeertje, waarbij de gitaar een vooraanstaande rol mag vertolken, zoals in Turn Your Love Around en de smaakvol uitgesponnen My Finest Hour. Het album It’s All Good lijkt zo uit de losse pols geschud, maar daarin schuilt tevens zijn kracht. Teveel schaven en poetsen had de broodnodige spontaniteit alleen maar afgeknepen. It’s All Good is ongenuanceerd heerlijk luistervoer, waarbij andermaal blijkt dat Mr. Parham over een doorleefde zangstem beschikt. Akoestische afsluiter All The Ways I Feel For You is het spreekwoordelijke kersje op de taart. (Rein van den Berg)

Video: Levi Parham - My Finest Hour
Gretchen Peters - Dancing With The Beast


Het is slechts een handje vol artiesten gegund
om keer op keer zo uitzonderlijk te presteren.



Toen de aankondiging kwam voor een nieuw album van Gretchen Peters werd ik niet meteen enthousiast. Om een tweeledige, wellicht enigszins tegenstrijdige reden. Ten eerste, ze kan behoorlijke trieste, bijna deprimerende, nummers schrijven, en ten tweede, haar beide vorige albums, Blackbirds, en het ultiem bewierookte Hello Cruel World zijn van een dusdanige klasse dat ik bang was dat ze niet aan de verwachtingen zou gaan voldoen. Gewoonweg ongezond om telkens het onderste uit je creatieve zenuwstelsel te moeten trekken. Het is slechts een handje vol artiesten gegund om keer op keer zo uitzonderlijk te presteren. Het is allerminst uitzonderlijk dat artiesten na een creatieve boost afvlakken. Na mijn aanvankelijke huivering, vele luisterbeurten verder, inclusief een fiks aantal droevige nummers te hebben geabsorbeerd is mijn oordeel echter weinig twijfelend, Gretchen Peters heeft wederom een dijk van een album gemaakt. Zeg maar gerust, een topplaat! Arguing with Ghosts opent het album enigszins zwaarmoedig. Een album met opstartproblemen, lijkt het, want het nummer wat daarop volgt, Wichita zorgt voor broodnodige lucht, waarbij vooral de instrumentatie zich verrassend opgeruimd laat aanhoren. The Boy from Rye is ingetogen en warmbloedig. De toon voor Gretchens finest hour lijkt gezet, want daarna lijkt de kwaliteit van de songs bijna uitsluitend toe te nemen. Een bescheiden hyperbool mijnerzijds, maar zo voelt het aan. Het is alsof ze een statement willen maken, want wanneer Gretchen en haar band eenmaal op koers liggen, lijken ze welhaast niet meer te stoppen. Disappearing Act heeft een lekkere Swampy Groove! Denkbeeldig fantaseren we dat Lowlands een ode is aan de gastvrijheid van ons land. Love That Makes a Cup of Tea sluit een album af wat allerminst teleurstelt. Gretchen overtreft met Dancing with the Beast mijn stoutste verwachting. Het is niets anders dan wederom een zeer sterk album. (Rein van den Berg)

Video: Gretchen Peters - "Disappearing Act"


overige nieuwe/komende releases:

Brent Cobb
Providence Canyon





Parker Millsap
Other Arrangements





Luke Winslow-King
Blue Mesa





Kora Feder
Marigolds

wordt 06 juli verwacht





George Jones
Live In Texas 1965





Paul Thorn
Don't Let the Devil Ride





Grant Peeples
Settling Scores Vol. II





Rita Hosking
For Real

wordt 06 juli verwacht








* Live tips




Sheesham & Lotus & 'Son

Achter deze vreemde naam gaat een heel apart trio schuil dat muzikaal diep geworteld zit in de antieke sound van Mississippi folkblues, Appalachian folk en fiddle en jugband muziek en New Orleans brassband uit vervlogen tijden. Als je er naar luistert met je ogen dicht dan kun je haast de sepia gekleurde beelden zien van een stomme film waar Charlie Chaplin een illegale bar in loopt en de dames de charleston dansen met hun franje jurkjes aan. Je zou echt niet denken dat dit trio met ongebruikelijke instrumentarium van viool, kazoo, banjo en sousafoon, de franse hoorn en zoiets als een contrabasharmoniuphonium en allerlei andere gekkigheden een hedendaagse groep uit Canada betreft. Sheesam Crow, Lotus Wright en Son Sanderson wekken stokoude en vergeten songs van artiesten als Jimmy Rodgers, Doc Roberts, Carter Family en een hoop onbekende traditionals weer nieuw leven in met hun muzikale uitdragerij.


vr/za/zo 29 juni-01juli Down the Rabbit Hole , Beuningen

vrijdag 17 augustus Lola's , Groningen

zondag 19 augustus Museum Nic Jonk , Grootschermer

woensdag 22 augustus Burgerweeshuis , Deventer

donderdag 23 augustus Thedinghsweert , Tiel

vrijdag 24 augustus dB's , Utrecht

zaterdag 25 augustus Cultura Nova , Heerlen

zondag 26 augustus Terug Naar Tiengemeten Festival , Tiengemeten






YouTube Video:

Sheesham, Lotus & 'Son at Hoogtevrees Festival











3HatTrio

De bijzondere combinatie van stijlen van 3HatTrio is ontsproten in de woestijn van Utah alwaar de heren elkaar hebben ontmoet en waar hun totaal verschillende muzikale sounds van banjo, gitaar, viool en contrabas als magische potion is samengesmolten in het hete woestijnzand. Ook op de nieuwe cd "Lord Of The Desert" horen we echo's van Aziatische steppes, Afrikaanse nomades, ijzingwekkende strijkers en meditatieve banjo met dromerige vocalen die in de gortdroge woestijn opdoemen als een fata morgana onder invloed van hallucinerende cactussen waarbij je denkt dat je bijna bij het strand zit tijdens een dreadlock holiday.


vrijdag 10 augustus La Truite Magique , Houffalize (België)

zaterdag 11 augustus Southern Roots Open Air , Valkenburg

zondag 12 augustus Thedinghsweert , Tiel






YouTube Video:

Dust Devil by 3hattrio (Official Video








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Sheesham & Lotus & 'Son

3HatTrio

Dan Baird & Homemade Sin

Boris McCutcheon

Jim White

Chris Pureka

Jim Keaveny & band

Amanda Anne Platt & band





Festivals:
(klik naam festival voor meer info)

11 augustus Southern Roots Open Air , Valkenburg :
Eilen Jewell, 3hattrio, Worry Dolls


25+26 augustusTerug Naar Tiengemeten , Tiengemeten :
o.a. Sven Hammond, Clean Pete, Paul de Munnik
Sheesham & Lotus & 'Son, Soulsville, Bazzookas







voor meer LIVE tips: