16 november 2018
Lucky Dice Music mailorder
 www.luckydice.nl





in deze editie:

* tips

* Live tips:

            Nathan Bell








* tips

Nathan Bell - Loves Bones & Stars, Loves Bones & Stars


Nathan is 'On A Roll' en brengt wederom een juweel van een album uit.


Nathan Bell is "On a Roll", sinds hij zijn muziekcarrière weer oppakte in 2014 is de man vrijwel elk jaar goed voor een prachtig nieuw album. De inspiratie vloeit zeer rijkelijk in en rondom huize Bell. Hij is verder ook een druk baasje, geeft 4 dagen per week gitaarles en heeft een redelijk succesvolle freelance business als tekstschrijver. Daarnaast vindt hij dus ook nog tijd om liedjes te schrijven , te touren en vader en echtgenoot te zijn. Nathan bracht de afgelopen jaren drie albums uit met songs over de Amerikaanse arbeiders klasse, allemaal onder het thema "Family man". Oorspronkelijk was het niet zijn intentie om er een 4e aan toe te voegen, maar met allerlei persoonlijke ontwikkelingen raakte hij zich meer bewust van de immateriële "rijkdom" en persoonlijke geluk dat hij geniet en dat er ook andere zijn die dat niet hebben. Nathan schreef altijd al over leven en liefde van andere mensen maar op Loves Bones & Stars, Love’s Bones and Stars zingt hij over zijn eigen leven. Over de botten/bouwmaterialen die ons sterk maken, die ons verder laten gaan. Het zijn songs over hoe we verlangend naar de sterren kijken en de dingen om ons heen waarderen. Het zijn songs over hoe je alles en haast niets nodig hebt om gelukkig te zijn als je maar liefde om je heen hebt. Nathan was in eerste instantie verbaasd dat er een heel nieuw album in hem opborrelde die ook thuis hoorde in de Family Man serie. Niet alleen met hele nieuwe songs maar ook met een aantal oudere nog enigszins ontheemde liedjes die nooit een geschikt thuis hadden gevonden vielen op dit album ineens op zijn plaats. Zo schreef hij voor zijn vrouw het prachtige en ontroerend mooie: I Would Be A Blackbird, een song dat echt weer tot kippenvel leidt (met Annie Mosher in de achtergrond vocalen). Ook dochter en zoon Bell krijgen een prachtige ode van hun vader, waar liefde en trots vanaf straalt en daarmee ook zeer aangrijpend klinken. Loves Bones & Stars is daarmee wederom een juweeltje van een album geworden dat diep onder je huid kruipt. (Sandra Zuidema)

'Loves Bones & Stars...' is CD van de maand november !

Video: Nathan Bell - Faulkner And Four Roses
Colin James - Miles To Go


Kopen deze plaat, ook al ben je niet per definitie een Bluesliefhebber.


Naast Colin’s muzikale kwaliteiten als gitarist en zanger, weet hij zich te omringen met een uitgelezen gezelschap. Zijn werkgebied is afgebakend, Blues is zijn ding, en niet onverdienstelijk bovendien. Hij opent Miles to Go met 2 covers van McKinley Morganfield, beter bekend als Muddy Waters. De song waarbij de plaat opent, One More Mile, daarmee sluit hij tevens de plaat af, maar dan in een akoestische variant gestoken. Hij schreef slechts mee aan één nummer, de overige tracks zijn klassieke en meer recente Blues covers. Er zijn verder nummers van onder meer Chester Burnett, Blind Willie Johnson, Jessie Mae Robinson en die zeldzame uitschieter van de Mertis John. Zijn naam en die van zijn jongere broer, Little Willie John, zijn al bijna vervaagd echter die ene klassieke song is nog minstens zo levend als toen het voor de eerste maal op de plaat verscheen. John had in 1955 een megasucces met I Need Your Love So Bad, maar hij kon de weelde niet dragen. Er ontstonden problemen na afloop van een optreden, er was drank in het spel, een steekincident volgde en hij verdween achter de tralies waar hij, nagenoeg bij aankomst stierf als dertig jarige. Robbie Robertson heeft aan hem gerefereerd op zijn titelloze plaat uit 1987 in het nummer Somewhere Down The Crazy River. Terugkomend op Colin James, kopen deze plaat. Ook al ben je niet per definitie een Bluesliefhebber. Miles to Go, daar loop je niet op stuk. Waar het de Blues betreft gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar die vroege Blues, echter een rechttoe rechtaan plaatje, zoals deze, schuw ik allerminst. (Rein van den Berg)

Video: Colin James - 40 Light Years
John Hiatt – the Eclipse Sessions


Eclipse Sessions is een meesterwerk dat zich
kan meten met het beste werk dat Hiatt maakte.



Hij mag dan wat brozer zijn geworden en zijn stem wat rauwer, maar John Hiatt weet nog altijd te raken en soms vreselijk te ontroeren. Bovendien is hij in zijn songs steeds meer bereid zichzelf ook kwetsbaar en open op te stellen en daarmee is dit misschien wel een van zijn persoonlijkste albums ooit. Hij zingt over dingen die hij veelal zelf heeft meegemaakt, zo zingt hij over ouder worden, zelfmoord, menselijk falen en strubbelingen in relaties. Tuurlijk klinken sommige songs qua melodie misschien wel ook een beetje op iets wat hij al eens gedaan heeft en de openingstrack Cry To Me deed me gelijk denken aan Old Days van 10 jaar geleden van het album Same Old Man maar who cares. JJ Cale zei zelf altijd dat hij telkens hetzelfde album maakte met een andere tekst en er een carrière van had gemaakt;-).Cry to Me is wederom een pracht nummer met een mooie Hiatt levensles erin. "Come On Cry to me, You Can Even Lie To me, Baby. I'm probably Going To Let You Down, But I swear I Won't Keep You Down" is misschien wel een van de meest eerlijke manieren om te zeggen "liefje ik ben niet perfect en zal je zeker nog vaker gaan teleurstellen maar mijn schouder is er altijd voor je om uit te huilen als je down bent en ik zal zorgen dat ik je weer uit de put trek" Zoiets zo mooi en oprecht en bondig verwoorden daar kan menig tekstschrijver dik jaloers op zijn. En bij liedje 3 Aces Up Your Sleeve met een heel simpel spaarzaam maar prachtig gitaar tokkeltje en verder heel spaarzame begeleiding van een warm orgeltje erachter weet hij me dan weer zo ontzettend te ontroeren dat ik diep zit te zuchten achter de computer en groeit mijn bewondering voor deze man alleen maar verder. Behalve aangrijpende liedjes wisselt hij het een en ander ook af met wat meer uptempo songs en zelfs politieke songs zoals het "Poor Imitation Of God" dat overduidelijk gaat over de rampzalige Commander in Chief van de VS. Eclipse Sessions kan zich moeiteloos meten met het beste werk dat Hiatt in het verleden al afleverde en ik durf eigenlijk wel te stellen dat hij hiermee weer een nieuw meesterwerk heeft afgeleverd. (Sandra Zuidema)

Video: John Hiatt - "Over The Hill"
Colter Wall - Songs of the Plains


Songs of the Plains doet je ouderwets
verlangen naar de Old Shatterhand boeken.



Deze nieuwe Colter Wall plaat is wederom weergaloos. Zinderende songs als Wild Dogs trekken met hun beeldende teksten dit album ver boven de middenmoot uit. Klassieke stoffige Country vindt zijn weg in uitgestrekte landschappen, maar nergens doet het verjaard of oud aan. Songs of the Plains doet je ouderwets verlangen naar de Old Shatterhand boeken die je las in je jeugd. Onschuld en romantiek. Karl May zou zonder enige twijfel geïnspireerd zijn geweest tot het schrijven van een aanvulling op zijn reeks. Zelfs het vluchtige Tying Knots in the Devil’s Tail, kan, als magere afsluiter van dit album, de pret niet drukken. Prachtige productie van niemand minder dan Dave Cobb. Heerlijke voortkabbelende nummers waarbij pedal steel icoon Lloyd Green, drummer Chris Powell en Willi Nelson’s harmonica speler Michael Raphael naast Wall’s voordracht de miniatuurtjes muzikaal invullen. Deze jonge man is goud waard, terecht dat men hem koestert. 11 nummers met een authentieke klassieke insteek. Het is nagenoeg ondoenlijk de enige op deze plaat aanwezige cover te ontwaren van zijn zelfgeschreven nummers. Colter is diep gedoken in de stijlfiguur van weleer en stijgt daarmee zijn debuut naar de kroon. (Rein van den Berg)

Video: Colter Wall - Plain To See Plainsman
Dan Stuart – Unfortunate Demise of Marlowe Billings


Een prachtig album waar hij trots op mag zijn.


de 57jarige bard Dan Stuart is het meest bekend als de oprichter van de 80's altcountry/postpunk groep Green On Red naast de heren Chuck Prophet en Chris Cacavas en Jack Waterson. Na Green On Red verdween Stuart een paar keer uit de muziekscene en zelfs weg uit de VS en zwierf hij veel door Zuid Amerika, om zich uiteindelijk in Mexico te vestigen. Inmiddels is hij sinds 2012 weer vrij actief met zowel tourtjes over de hele wereld als ook met zijn solo carrière. The Unfortunate Demise of Marlowe Billings is aangekondigd als zijn laatste album. Of het ook echt het laatste album van Dan Stuart zal zijn of gewoon het laatste album van de serie van drie albums onder zijn alter ego Marlowe Billings, de toekomst zal het ons leren. Net als Hiatt zingt en verteld Stuart eigenlijk ook best wel over hele persoonlijke dingen op dit album waarvan vast een deel ook wel autobiografisch is. De duistere openingstrack verhaalt namelijk over het leven van een persoon die is geboren op dezelfde datum als Stuart. Muzikaal is dit album ook behoorlijk eclectisch te noemen zowel qua stijl (afwisselend ballads en uptempo rockers) als qua instrumentatie en musici, zo zijn er invloeden uit de woestijn van Arizona, California, Mexico, Texmex, Italië en meer. Door al zijn omzwervingen en vele samenwerkingsverband heeft Stuart overal ter wereld muzikale vrienden waar hij een beroep op kan doen, zo horen we snarengeweldenaar Don Antonio (de Ry Cooder van Italië) op diverse tracks, Dani Amis van Los Straightjackets op diverse instrumenten en ook verantwoordelijk voor de productie van dit album. Maar ook prachtige contrabas strijkje, een Italiaans accordeonnetje en zelfs saxofoon van Franz Valtieri (Don Antonio) en heerlijke huilende pedalsteel van Thomas Heyman (Go To Blazes). Dus of het nu wel of niet zijn laatste album zal zijn, The Unfortunate Demise... is in ieder geval een prachtig album waar hij trots op mag zijn. (Sandra Zuidema)

Video: Dan Stuart - Upon A Father's Death

Mohead – Son of the South


Bij sommige cd’s hoef je niet te wikken noch te wegen.


Zijn debuut Lula City Limits (uit 1995) was een gedegen plaat uitgevoerd door een toen volstrekt onbekende gitarist afkomstig uit de Mississippi Delta regio. Hij had alle aanwezige invloeden opgezogen en geabsorbeerd. Hij maakte in die laatste jaren van de vorige eeuw een paar platen, en toen werd het stil. Nu bijna twintig jaar later laat hij hernieuwd van zich horen. De titelsong en Missing You kennen sommige van ons mogelijk nog van zijn album Mary’s Porch, maar speciaal voor deze nieuwe plaat stak hij ze in een fonkelnieuwe verpakking. Mohead spreidt een fijnzinnige Zuidelijke mix ten toon die doet denken aan de muziek van Allman Brothers, Lowell George en Little Feat, In het beeldend beschreven Louisiana 1927 van Randy Newman kun je eveneens je hart ophalen. Bij sommige cd’s hoef je niet te wikken noch te wegen, die denderen lekker door en vinden instant een luisterend oor. Ik heb wel eens gedacht dat iets wat zich vlot prijsgeeft dat je daar minstens zo vlot klaar mee bent. Echter niets wijst er vooralsnog op dat deze wetmatigheid bij Son of the South gerealiseerd gaat worden. Het hoeft voor mij niet altijd diepgravend te zijn, of hartzeer te bevatten. Niks mis om een tevreden mens te horen zingen. Het hoeft niet per definitie recht uit het hart te komen, of op drank of tegenslag geïnspireerd te zijn. Denkbeeldig zie ik deze Southern man gezeten langs een rivier, of pontificaal met de beentjes omhoog op zijn veranda. Hij is allerminst zwaarmoedig en doodt de tijd met zijn muziek. (Rein van den Berg)

Video: Mohead - Son of the South
Gregory Alan Isakov – Evening Machines


Proeven smaakt naar meer.


De weemoedige toonzetting is als vanouds herkenbaar. Evening Machines heeft een beetje van twee werelden, enerzijds worden de nummers klein gehouden, anderzijds wordt zwaarmoedig aangezet in de arrangementen. Tegelijk betwijfel ik of zwaarmoedig de juiste omschrijving is, aangezien mij qua tekst geen gedeprimeerd artiest wordt voorgeschoteld. Zijn ingenomen stijl is nu eenmaal zijn handelsmerk, en hij beheerst hem als geen ander. Liefhebbers van Leif Vollebekk, en Isakov’s eerdere cd’s begrijpen wat ik bedoel. Ondanks dat vijf jaar ligt tussen deze en zijn vorige album met unieke songs, The Weatherman, stelt Isakov dat hij hard gewerkt heeft. Niet alleen aan dit nieuwe album, maar ook als fulltime landbouwer oogst hij gewassen en leeft van de verkoop van groentezaden afkomstig van zijn boerderij te Colorado. In een tot studio omgebouwde schuur kwamen de opnames tot stand. Hij deed zelf de productie, en werd bij de mix geassisteerd door Tucker Martine (bekend van The Decemberists en Neko Case) en Andrew Berlin. Twaalf nummers in totaal, die weldadig van opbouw zijn. Nou waren zijn eerste albums allerminst verkeerd, Evening Machines bevat songs die een vergelijkbare, doch zeldzame allure bevatten. Proeven smaakt naar meer. (Rein van den Berg)

Video: Gregory Alan Isakov - Chemicals
Steve Forbert - the Magic Tree


Heerlijke nostalgische liedjes op dit echte herfst plaatje.


Na wat kleine gezondheidsperikelen eerder dit jaar is folkrock held Steve Forbert gelukkig weer helemaal de oude en productiever dan ooit. Zo leverde hij zojuist zijn memoire uit Big City Cat: My Life in Folk-Rock een boek dat hij schreef samen met auteur Therese Boyd. Maar ook bracht hij net weer een nieuw studio album uit dat weer vol staat met zeer aanstekelijke karakteristieke Steve Forbert liedjes. Met zijn herkenbare warme en licht hese stem en zijn feilloze melodieën schrijft hij nog altijd super catchy en opzwepende rootspopliedjes die in een eerlijke wereld eigenlijk nog steeds dagelijks op de radio zouden moeten klinken zoals dat gebeurde met zijn hitsongs Going Back To laurel en Romeo's Tune toen hij wereldwijd doorbrak met zijn songs eind jaren zeventig en tachtig. Op Magic Tree staan heerlijke feelgood songs want daar is Forbert nog altijd goed in. Zelfs in zijn melancholische songs zit altijd iets hoopvols en gloort er altijd een zonnetje aan zijn muzikale horizon zelfs in het breakup liedje waar twee stijfkoppen allebei hun poot stijf houden en allebei hun eigen weg op gaan terwijl ze eigenlijk niets liever willen dan samen zijn. Op de een of andere manier vind ik de Magic Tree ook echt een herfst plaatje en zijn er ook aardig wat referenties aan de dagen van de vallende bladeren en wat ook bijzonder is dat er ook een liedje op dit album staat dat Steve schreef samen met blueslegende Robert Johnson, het is een soort epiloog op Johnson's klassieke Come On into My Kitchen because It's going to be raining outdoors! (Sandra Zuidema)

Video: Video: Steve Forbert - The Magic Tree


overige nieuwe/komende releases:

Jason Isbell
Live From the Ryman





Giant Sand
Returns To Valley Of Rain





Black Lillies
Stranger To Me







Bottle Rockets
Bit Logic





Otis Gibbs
Once I Dreamed Of Christmas





Amy Helm
This Too Shall Light









* Live tips




Nathan Bell

Nathan Bell is een uit Signal Mountain, Tennessee afkomstige singer-songwriter. Hij brengt songs zonder opsmuk en met een doorleefde stem die je tot op het bot raken. Na het opgeven van zijn muziek carrière in de jaren 90 van de vorige eeuw, pakte hij rond 2007 zijn akoestische gitaar weer op. Een jaar later bracht hij zijn eerste album “Black Crow Blue” uit. De stijl van storytelling van Nathan Bell doet denken aan singer-songwriters als Chip Taylor, Townes van Zandt en Guy Clark. Veel van zijn songs gaan over het leven van cowboys, indianen, soldaten tot en met godsdienstfanaten. Vaak staat de eenzaamheid van het bestaan daarin centraal. In het geval van Nathan Bell gaat het adagium less is more dubbel en dwars op, hij maakt ogenschijnlijk simpele liedjes met een grote zeggingskracht. Het zijn niet alleen de rake teksten die zijn werk een intense lading geven, maar ook de manier waarop hij die ten gehore brengt.


dinsdag 27 november Puur Wit , Terheijden

woensdag 28 november Tivoli Vredenburg , Utrecht

donderdag 29 november Wunderbar Weite Welt , Eppstein

vrijdag 30 november de Amer , Amen

zaterdag 1 december Museum Nic Jonk , Grootschermer

zondag 2 december Thedinghsweert , Tiel

maandag 3 december Meneer Frits , Eindhoven

dinsdag 4 december Blue Room Sessions , Den Bosch

donderdag 6 december Walhalla , Rotterdam

vrijdag 7 december de Slotplaats , Bakkeveen

zondag 9 december Q-Factory , Amsterdam






YouTube Video:

Nathan Bell - "American Gun"








Live tips:


tours:
(klik naam voor data)

Nathan Bell

DanBaird &
HomeMade Sin


Dayna Kurtz

Kieran Goss & Annie Kinsella

Jesse Dayton & band

Steve Forbert

Catherine MacLellan & Chris Gauthier

Amanda Anne Platt & The Honeycutters

Diyet & the Love Soldiers

Pharis & Jason Romero





Festivals:
(klik naam festival voor meer info)

13 april Heartland Festival , Hengelo :

Dan Owen, Hayseed Dixie, the Brother Brothers







voor meer LIVE tips: